Teitan Arts

Shrine Of Insanabilis – Disciples of the void

Uit de grote gapende leegte is weeral een nieuwe ster aan het black metal firmament ontsproten. Buiten het feit dat deze rakkers Duits zijn is er niet veel geweten over deze constellatie. Debuutplaat “Disciples of the void” bevat zes songs (exclusief intro, intermezzo en outro) die getuigenissen vormen van het vurig streven naar Verlichting via ondoorgrondelijke leegte (in het Engels klinkt zo’n promopraatje toch altijd overtuigender vind ik). Het sublieme artwork van Teitan Arts (o.a. Ascension, Svartidauði, Cult Of Fire, Death Karma, Inferno) visualiseert de inhoud van de teksten perfect. Bij de dissonante openingsklanken vrees ik even met de elvendertigste Svartidauði-kloon te maken te hebben, maar die vlieger gaat gelukkig niet op eens de alles ontketende razernij van “Ruina” uit de boxen knalt en je oorschelpen aan frut schiet. De intense drumsalvo’s en lichtjes epileptische gitaarriffs refereren eerder aan Nightbringer, Akhlys of Dark Funeral zonder klakkeloos te kopiëren. Gelukkig heeft het kwartet door dat ze niet voortdurend op lichttempo hoeven te musiceren, want ik vind dat de band op haar sterkste is wanneer de ietwat houterige staccato blasts achterwege blijven en de muziek meer ademruimte krijgt (“Still of this earth”) of in de midtempo regionen groovend te keer gaat (“Acausal paths” of “Acerbus“). De manier waarop de vocalen door de effectenmolen gehaald worden, doet meermaals aan Dimmu’s Shagrath denken (waarbij ik betwijfel of deze band dat als een compliment zal beschouwen). “Invocation” is de absolute luistertip van deze plaat, want in deze song worden alle sterktes van de band gebundeld. De eerste helft bevat pakkende en snijdende tremolo riffs die zich een baan klieven door de drumtornado’s terwijl halverwege de stemming veel grimmiger en duisterder wordt wanneer de drummer op de rem gaat staan. Knoppendraaier Patrick W. Engel verdient trouwens hulde voor de manier waarop de basgitaar haar eigen plekje in het totaalgeluid opeist. Eigenlijk een voor ondergetekende vrij onbekende naam op mix- en producersvlak totdat ik de shitload aan releases eens bekeek die hij reeds voor zijn rekening nam en ik het woord knoppendraaier liever in knoppentovenaar verander (o.a. Katharsis, Wederganger, Sargeist, Dissection, Grave Miasma, Goat Torment, Chaos Invocation, …). En hoewel de mix misschien wat dynamiek mist, knalt het plaatje wel van begin tot einde en past dit perfect bij dit type black metal. Hoewel het merendeel aan bands dat onderdak vindt bij World Terror Committee in dezelfde vijver vist, weet ook dit Shrine Of Insanabilis toch weer te imponeren. Waar blijven ze ze toch vandaan halen?

JOKKE: 82/100

Shrine Of Insanabilis – Disciples Of The Void (World Terror Committee 2015)
1. End all
2. Ruina
3. Acausal paths
4. (……….)
5. Invocation
6. Still of this earth
7. Cycles and circles
8. Acerbus
9. Omega

Cult Of Fire – Čtvrtá symfonie ohně

In de vorm van een prachtig vormgegeven picture disc met magnifiek artwork van David Glomba van Teitan Arts (die ook al hoezen verzorgde voor o.a. Ascension, Svartidauði en Inferno) krijgen we met “Čtvrtá symfonie ohně” (“De vierde symfonie van het vuur“) de vierde studio release voorgeschoteld van Cult Of Fire. Je kent ze wel, de over-the-top verkleedde Tsjechische black metal band die hun voorliefde voor India uitdrukt middels symfonische black metal. Bij het aanschouwen van hun live rituelen bevond ik me in tweestrijd wat betreft hun présence en podiumaankleding: die balanceert namelijk op de dunne scheidingslijn tussen een stoer en occult imago en carnavaleske toestanden. Normaal gezien moest deze EP uitkomen na de release van  “Triumvirát”, maar omdat hun fascinatie voor India zo sterk was, werd dit project even aan de kant gezet om “मृत्यु का तापसी अनुध्यान” uit te brengen. De twee tracks tellende EP is opgedragen aan de fantastische componist Bedřich Smetana en twee prachtige rivieren: de Tsjechische Vltava en de Slovaakse Váh. De EP zag het levenslicht op 8 december, exact 140 jaar nadat Smetana de compositie “Vltava” beëindigde. De triomfantelijke openingsmelodie van “Vltava”, de eerste van de twee instrumentale nummers, blijft vrij dicht bij het origineel (dat te beluisteren is via  https://www.youtube.com/watch?v=uI8iTETiSqU) waarna een versnelling in de drums de overgang naar black metal inluidt, maar waarbij een hoofdrol blijft weggelegd voor de lead guitar die de prachtige melodie verder stuwt. De Indiase insteek van de intro verwijst naar hun eerder werk, wat op de tweede track veel minder het geval is.  “Vàh”, op kant B, belichaamt in het begin een totaal andere mood en is meer ingetogen van sound, met zijn melancholische gitaar, echoënde akkoorden en ingeweven sample van stromend water. Nadien breekt ook deze song open en wordt de majestueusheid van deze rivier geprezen mits prachtige kippenvelopwekkende guitar leads. De twee tracks, met beide een speelduur van meer dan zes minuten, zijn voorbij voor je het weet. Erg toffe EP!

JOKKE: 85/100

Cult Of Fire – Čtvrtá symfonie ohně (Iron Bonehead Production 2014)
1. Vltava
2. Vàh

Inferno – Omniabscence filled by his greatness

Dit is mijn eerste kennismaking met de Tsjechische blackies Inferno (ik denk dat er in elk land op deze aardkloot wel een band rond loopt die onder deze naam actief is). Het einde van 2013 komt stilaan in zicht en op de valreep ontdek ik hier nog een paar platen die mijn eindejaarslijstje grondig door mekaar schudden. Op Metal Archives lezen we dat de band reeds sinds 1996 actief is en sindsdien een dertigtal releases op de mensheid heeft losgelaten, waarvan naast een hoop demo’s, splits en EP’s dit “Omniabscence filled by his greatness” full album nummer 6 is. Na een onheilspellend intro krijgen we 5 langgerekte nummers te verwerken die alle tussen de 7 en 11 minuten van je kostbare tijd vragen. Maar het is de moeite waard om hier tijd voor vrij te maken, zeker als je van een portie naargeestige en beklemmende black metal houdt in de stijl van Mayhem’s “De mysteriis dom sathanas” of het werk van een band zoals Ondskapt. De vrij lange nummers vervelen geen minuut, doordat de band erin slaagt om voortdurend met spanningsbogen te werken waarbij melodisch, soms dissonant, maar avontuurlijk gitaarwerk wordt afgewisseld met tragere mysterieuze passages en plotse acceleraties die op typische Zweedse toon voortrazen. De lage, donkere, van genoeg echo voorziene en in salpeterzuur gedrenkte vocalen van brulboei Adramalech maken het duivels plaatje verder af. De productie van de ondertussen erg gerenommeerde Necromorbus Studio past perfect bij dit soort kabaal en is gelukkig niet al té transparant, zodat er een mystieke sfeer en dreiging doorheen het album voelbaar blijft. Het erg knappe occulte artwork werd verzorgd door Teitan Arts, die zijn grafische kunsten ondertussen ook al voor die andere Tsjechische helden Cult Of Fire ter beschikking gesteld heeft. Om de één of andere duistere reden is deze band steeds onder mijn radar gebleven, maar daar komt vanaf nu verandering in. Of voorgaand werk van hetzelfde niveau is weet ik niet maar deze plaat gaat nog regelmatig toertjes draaien bij ondergetekende. Luistertip: “The vertical fissure of the most distant end”, maar via bijgevoegde YouTube link kan je ineens heel de plaat beluisteren.

JOKKE: 87/100

Inferno – Omniabscence filled by his greatness (Agonia Records 2013)

1. Pervasion…
2. The firstborn from murk
3. The funeral of existence
4. Revelations through the void
5. The vertical fissure of the most distant end
6. Metastasis of realistic visions