The Great Old Ones

The Great Old Ones – EOD – A tale of dark legacy

Ik heb het al meerdere maken geschreven hier, maar ook steeds opnieuw wordt bevestigd dat Frankrijk het epicentrum is van kwalitatieve extreme muziek. The Great Old Ones heb ik leren kennen toen we enkele jaren geleden samen eens een show speelden ter promotie van hun tweede plaat “Tekeli-Li” (mijn nummer 1 op de jaarlijst van 2014). Anno 2017 slaat het vijftal uit Bordeaux wederom knalhard op ons bakkes met, een hele mond vol, “Esoteric order of Dagon – A tale of dark legacy“. Ook langspeler nummer 3 is gebaseerd op Lovecrafts fantasiewereld. Mits wat inbeeldingskracht zie je Cthulhu al verschijnen in het cover artwork. En daar stopt mijn kennis over dit onderwerp dat me voor geen meter kan boeien. Daar tegenover staat wel dat The Great Old Ones het toch maar weer voor mekaar heeft gekregen om de lat weer wat hoger te leggen. Hun eigenzinnige sound van kille black metal, post-rockachtige reverbs en sludgy gitaarwerk wordt nog verder uitgewerkt in tracks als “When the stars align” of “Mare infinitum“. Misschien klinkt deze plaat net iets feller en net iets meer black metal dan zijn voorgangers. En dat is al een stukje van het antwoord op de vraag: “hoe is het album vergeleken met de vorige releases?” Alvorens een stukje op Addergebroed verschijnt, heeft het betreffende kleinood al een tiental luisterbeurten gehad. Je hebt vele toegankelijke hapklare brokken en ook enkele zwaar verteerbare werkjes. The Great Old Ones bevindt zich met “Esoteric order of Dagon” daar ergens tussenin. Nog meer dan tevoren ontluiken meerdere lagen gitaarwerk uit een ijzig mistige sound. Keer op keer valt er wat nieuws te ontdekken. Zelfs na een veelvoud van replays treedt er absoluut geen gewenning op. En dat is een goed teken. Dat wil zeggen dat The Great Old Ones het klaargespeeld heeft om een tijdloos album uit te brengen. Of dat daadwerkelijk ook zo zal zijn, zal de toekomst uitwijzen. Hun overstap van Les Acteurs de l’Ombre naar het grote Seasons of Mist geeft alvast aan dat ook anderen in de band geloven. Maar ik hoef niet meer overtuigd te worden. Voor kwalitatieve, originele en intelligente black metal moet je dit luisteren. Er wacht deze heren nog een grote toekomst. Mark my words!

Flp: 95/100

The Great Old Ones – EOD – A tale of dark legacy (Seasons of Mist 2017)
1. Searching for R. Olmstead
2. The shadow over Innsmouth
3. When the stars align
4. The ritual
5. Wanderings
6. In screams and flames
7. Mare infinitum

Pénitence Onirique – V.I.T.R.I.O.L.

Met Regarde Les Hommes Tomber, The Great Old Ones en Paramnesia heeft het Les Acteurs de l’Ombre label enkele geweldige bands onder haar hoede. Hun nieuwste telg is het Franse duo Pénitence Onirique dat een intense en donkere vorm van avantgardistische black metal ten gehore brengt. Voor de verandering nog eens een black metal plaat die meteen uit de startblokken schiet zonder dat we middels een obscure intro in de juiste mood gebracht dienen te worden. Het duo injecteert de nodige elementen uit andere subgenres in haar atmosferische black metal wat duidelijk opvalt in het majestueuze “Le soufre” met haar in-reverb-gedrenkte gitaarsound die ontleend wordt aan shoegaze. Ik meende ook een continu aanwezige keyboardlaag te ontwaren die subtiel doorheen de gitaarpartijen verweven zit en het geheel van de nodige bombast en filmische epiek voorziet, maar in een statement op de website van de band staat te lezen dat er geen keyboards gebruikt werden bij de totstandkoming van “V.I.T.R.I.O.L.” en dat deze effecten afkomstig zijn van de gitaar. Het rustigere “Le sel” komt traag op gang en net wanneer mijn aandacht begint af te dwalen, hakken de melodieuze gitaarmelodieën in op mijn gemoed. In het riffwerk van de titelsong en de openingstrack zijn de invloeden uit de Zweedse school van de jaren negentig duidelijk hoorbaar maar ook de impact van landgenoten Blut Aus Nord valt niet te ontkennen. Met “Carapace de fantasme vide” krijgen we de meest radicale en epische song voorgeschoteld, hoewel melodie en extremiteit steeds hand-in-hand blijven gaan bij Pénitence Onirique. De enorm krachtige en moderne productie knalt echt uit de boxen, maar mist wel de nodige dynamiek,  waardoor de oortjes na driekwartier non-stop muzikaal verstikkend geweld even tot rust moeten komen. Ook klinken de drums té modern en digitaal naar mijn smaak. De debuutplaat van Déluge (“Æther“) – een andere band uit de LADLO-stal leed aan hetzelfde euvel. Over de visuele presentatie van de band kan echter niets negatief geschreven worden want Bellovesos (alle muziek) en Diviciacos (zanger/tekstschrijver) zijn twee heerschappen die hier zorgvuldig veel aandacht aan besteden. Zo is er het knappe artwork dat de thematiek van de plaat (een reis naar het aanvaarden en begrijpen van de dood) stijlvol weergeeft en de artistieke fotografie die aan bands als Laster en Terra Tenebrosa doet denken. Met “VI.T.R.I.O.L.” heeft deze kakelverse band mijn interesse absoluut weten wekken en ben ik benieuwd naar wat we in de toekomst nog van hen mogen verwachten.

JOKKE: 78/100

Pénitence Onirique – V.I.T.R.I.O.L. (Les Acteurs de l’Ombre 2016)
1. L’âme sur les pavés
2. Le soufre
3. Le sel
4. V.I.T.R.I.O.L
5. Carapace de fantasme vide

Regarde les hommes tomber – Exile

Kijk, de mannen vallen! Figuurlijk. Want vallen doen ze niet echt. Integendeel zelfs. Na hun debuut “Regarde les hommes tomber” uit 2013 gaat het voor de band uit havenstad Nantes stijl omhoog. Grote Franse festivals, zoals Hellfest, en tevens ook Roadburn mogen van de bucketlist geschrapt worden. Hun aanzien steeg exponentieel. En verdorie terecht ook! Regarde les hommes tomber tovert niks nieuws uit hun mouwen. Opnieuw is het artwork erg geïnspireerd door Doré. Opnieuw weerklinkt een zeer stevige en volle moderne productie. De nieuwe zanger zijn stem is niet zo verschillend (minder diep, meer verb) dan zijn voorganger. En muzikaal borduurt alles verder op de uitstekende fond die enkele jaren geleden gelegd werd. Nieuweling “Exile” heeft eenzelfde pompende dynamiek zoals ook een Celeste dat heeft. Maar heel wat andere invloeden kneden een afwisselend geheel. Zo is er her en der wat post-rockgeriedel, wat soft djent- en hardcore-achtige beukwerk en de magistrale afsluiter “The incandescent march” vertoont een typische oude Burzum riff. Heerlijk! De nadruk ligt echter, en misschien toch wel een tikje meer dan bij de voorganger, op hevige black metal en sfeervolle slepende deuntjes. Regelmatig schiet de naam The great old ones me te binnen, al is dat niet zo vreemd daar de twee Franse hoofdmachten op hetzelfde label zitten. Echte minpunten zijn er niet op te merken. “Exile” is een sterke release en brengt gekende elementen op een verfrissende manier. Regarde les hommes tomber spreekt op deze manier een erg ruim publiek aan, gaande van de meer open-minded black metalfanaat (hoezo, een paradox) tot de hardcoreliefhebber tot fan van moderne metal en tot de zogenaamde hipsters uit de scène.

Flp: 93/100

Regarde les hommes tomber – Exile (Les acteurs de l’ombre 2015)
1. L’exil
2. A sheep among the wolves
3. Embrace the flames
4. They came…
5. …to take us
6. Thou shall lie down
7. The incandescent march

Der Weg Einer Freiheit – Stellar

Onze Oosterburen van Der Weg Einer Freiheit hebben de afgelopen drie jaar de tijd genomen om aan het nieuwe derde album “Stellar” te werken. Ook al dragen ze vrijheid hoog in het vaandel, toch werd in tussentijd een contract aangegaan met de nieuwe broodheer Season Of Mist, die steeds opnieuw erin slaagt om ondergronds talent aan te trekken en nét dat duwtje in de rug te geven om enkele trapjes hoger op de ladder te klimmen richting sterrendom en onsterfelijkheid in de metalen analen. Zo zal de band in de nabije toekomst te zien zijn op o.a. Graspop en Roadburn en touren ze momenteel met hun landgenoten Downfall Of Gaia doorheen het oude continent. Stilistisch gezien fietsen beide bands min of meer in hetzelfde straatje, hoewel Der Weg Einer Freiheit toch meermaals opteert voor een heus knüpfelfest met denderende dubbele basdrums, terwijl Downfall Of Gaia op de scheidingslijn tussen post en black metal balanceert. Dit wil nu ook weer niet zeggen dat de band het gaspedaal voortdurend in het rooie duwt, maar eerder af en toe Usain Bolt gewijs spurtjes trekt. In de rustige stukken worden piano en cello aangewend als sfeerscheppers en meermaals wordt de kippenvelfactor op actief gezet. Gitarist Nikita Kamprad (moet zowat de meest untrue naam voor een black metal muzikant zijn) zag zich noodgedwongen om, na het vertrek van zanger Tobias Jaschinsky, plaats te nemen achter het microfoonstatief en kwijt zich met verve van zijn taak. De man krijst zich als een bezetene doorheen de Duitse teksten, maar brengt sporadisch ook een beetje cleane zang ten berde. Met uitzondering van het korte maar waanzinnige “Verbund”, nemen de Teutonen hun tijd om de songs te laten ontplooien, waardoor het afsluitende “Letzte sonne”, waarin alle registers opengetrokken worden, met de twaalf minuten grens flirt. Er is ook een limited vinyl edition verkrijgbaar met bonus 7 inch die de nummers “Idyl” en “Unendlich” (akoestische cover van een song van de Duitse post pop band Like Lovers) bevat. Hebbedingetje dus! De productie van de Ghost City Recordings studio is top notch, klinkt enorm krachtig en alle instrumenten zijn duidelijk hoorbaar in de mix. Verplicht voer voor black metal snelheidsmaniakken of post black liefhebbers genre Downfall Of Gaia, The Great Old Ones en (waarom niet?) Deafheaven.

JOKKE: 85/100

Der Weg Einer Freiheit – Stellar (Season Of Mist 2015)
1. Repulsion
2. Requiem
3. Einkehr
4. Verbund
5. Eiswanderer
6. Letzte sonne

Mare Cognitum – Phobos monolith

Derde keer, goede keer want voor het eerst heeft Jacob Buczarski, de man achter de éénmansband Mare Cognitum, eens knap artwork voorzien om zijn muzikale kunst te visualiseren (het oog wil ook wat, weet je wel). De paarse tinten en het futuristische ruimtelandschap van de kleurrijke hoes van “Phobos monolith” deden me meteen terugdenken aan het machtige Limbonic Art. Niet alleen het artwork maar ook de voorliefde voor het eindeloze universum en kosmische mystiek is een overeenkomst die de Amerikaan deelt met deze Noorse band. Muzikaal gezien kunnen we slechts van een beperkte muzikale gemene deler spreken: oké, beide bands spelen atmosferische black metal en in beide gevallen komen de drums uit een machientje in plaats van te zijn ingespeeld door een drummer van vlees en bloed (hoewel dat er bij Mare Cognitum amper aan te horen is), maar daar houden de vergelijkingen dan ook op. De theatrale bombast van Limbonic Art blijft achterwege, terwijl Mare Cognitum meer voor een vloeiende atmosferische opbouw kiest. Soms ingetogen, subtiel en emotioneel (de aanloop van de plaat of de song “Noumenon”), maar meestal majestueus en knetterhard, schieten de intense blast drums en tremelo riffs je met een oerknal de ruimte in, om alzo in een eindeloze baan rond de aarde en in een spiraal van kosmische black (en sporadische death) metal terecht te komen. De vier lange ruimtereizen klokken af tussen de acht en vijftien minuten en bevatten ongebreidelde instrumentale passages waarop het lekker wegdromen is naar verre ruimtestelsels en een zee van kleurrijke sterren. Pas na een dikke zes minuten trekt ruimtereiziger Jacob zijn strot open in openingstrack “Weaving the thread of transcendence” waarbij opvalt dat zijn vocalen meermaals refereren aan de sappige hese screams van John Haughm van Agalloch. In afsluiter “Ephemeral eternities” zoeken zijn stembanden lager gelegen regionen op om de meer death metal getinte riffs te ondersteunen. Nu ben ik normaal gezien geen liefhebber van futuristische toestanden of Star Wars en Star Trek nerd-doenerij, maar deze “space odeyssey” raad ik elke fan van Darkspace, Emperoriaanse black metal of de (cascadiaanse) post-verwanten (debuutplaat “Al-Azif” van The Great Old Ones is ook nog een goede referentie) aan.

JOKKE: 84/100

Mare Cognitum – Phobos monolith (I, Voidhanger Records 2014)
1. Weaving the thread of transcendence
2. Entropic hallucinations
3. Noumenon
4. Ephemeral eternities

The Great Old Ones – Tekeli-Li

The Great Old Ones is een kwintet uit Bordeaux (Frankrijk) die de mythes en horrorverhalen van H.P. Lovecraft vertaalt naar een prachtige mix van heftige black metal en atmosferische post-rock en ambient. Alles wat deze band doet, ademt de sfeer van het werk van Lovecraft uit. De titel “Tekeli-Li” verwijst naar  een “shoggoth”, een fictief monsterlijk wezen uit de roman “At the mountains of madness” uit de “Cthulhu mythos”, gecreëerd door “The old ones”. Deze wezens bouwen onderwatersteden en herhalen eindeloos  “Tekeli-Li“, een kreet die hun oude meesters gebruikten. Maar genoeg over de achtergrond en het tekstueel concept van het album, over naar de muziek! Op deze tweede langspeler worden het geluid en de prestaties van het debuutalbum “Al azif” nog verder geperfectioneerd. Naast een intro krijgen we 5 nummers te verwerken die tussen de 7 en 17 minuten duren qua speelduur. Geen hapklare brok muziek dus, maar er valt genoeg te beleven voor de liefhebbers van avontuurlijke black metal. Het nummer “Antarctica” start met een orthodoxe black metal (of zelfs death metal) aandoende riff, opgesmukt met heftig drumwerk, en is een majestueuze opener van jewelste. Na een minuut of 5 daalt het tempo en creëert een post-rock gitaarmelodie een spanningsboog samen met vervormde zang, alvorens  een overdonderende finale van de song in te luiden. One down, four to go en ik lig nu al uitgeteld op de grond. Ook “The elder things” is een beest van een song waarin vervaarlijke black metal passages hand in hand gaan met kippenvel opwekkende post-rockmelodieën en zelfs een meer proggy experimentele passage. Verwacht nu wel geen zeemzoete muziek, want de basis blijft behoorlijk extreem zoals in “Awakening”. Het einde van “The ascend” wordt nog opgesmukt met sfeervolle cello’s en hekkensluiter “Behind the mountains” start met een akoestisch intro alvorens de dubbele bassen, gierende riffs en tremelo picking gitaarlijnen terug de bovenhand nemen. Ik wil de bands die mijn twee muzikale voorliefdes (black metal en post-rock) combineren, geen eten geven, maar wat The Great Old Ones hier presteert valt in mijn ogen nog moeilijk te evenaren. Ze laten op “Tekeli-Li” zelfs Deafheaven een poepje ruiken. Spijtig dat ik niet op hun show in Luik geraak want ik ben benieuwd of deze band dit live ook kan waarmaken.
JOKKE: 92/100

The Great Old Ones – Tekeli-Li (Les Acteurs de l’Ombre Productions 2014)

1. Je ne suis pas fou
2. Antarctica
3. The elder things
4. Awakening
5. The ascend
6. Behind the mountains