The Great Old Ones

Esoteric – A pyrrhic existence

Esoteric is al een slordige kwart eeuw vaste Birminghamse waarde in de Britse doom metal-scene. Maar ondanks heel wat cluboptredens over de jaren, zijn ze nooit echt zo bekend geworden als bepaalde van hun ‘verdoomde’ landgenoten. Er zijn tegenwoordig nogal wat bands die hun beste plaat op de markt gooien en voor mij is dat bij Esoteric ook het geval.
Komen ze dus nu uit de schaduw met deze zevende full-length “A pyrrhic existence“? Helaas, denk ik het niet. Want hoewel dit een dijk van een plaat is, is het ook een erg grimmige muzikale mars met loden schoenen naar een gitzwart eind. Dit is zware kost, geweldig, maar niet licht verteerbaar. Brilliant, maar niet geschikt voor de toevallige luisteraar. Voor mij is dit intense metal van de bovenste plank. Barstensvol sfeer, afwisseling binnen éénzelfde concept, emotie en technisch kunnen. Deze release op twee schijven – bijna 98 minuten – is de culminatie van alles wat de band voordien heeft gedaan. De openingstrack “Descent” klokt af op net geen 28 minuten en zou een magistrale pre-release EP op zich zijn geweest met een langzame opbouw, pakkende melodie en slepende tempowissels kenmerkend voor Esoteric en dit album. Maar de band gaat verder en verkent met elke track een tikkeltje meer de intrigerende snijlijn van meeslepend en incongruent. De eerste disc eindigt met een ambient track die even pauze gunt vooraleer disc twee aanvangt met het scherpe “Consuming lies“. Zesde en laatste track “Sick and tired” slaat de nagels in de gevoelsdoodkist met een traditionelere funeral doom compositie. Het geluid is passend log en alles wordt duidelijk ingespeeld met ervaring en gedrevenheid. Wat het album echt over de top tilt voor mij is echter het feit dat het nooit stil is op de achtergrond. Er is altijd wel een goed geplaatste feedback sound, een ruis of een onderliggend gitaarlijntje om de boel te ondersteunen en te tillen naar een hoger, vreemder niveau. “A pyrrhic existence” is simpelweg de beste release in experimentele funeral doom sinds lange tijd. Trouwens, niet enkel liefhebbers van Evoken en consorten, maar ook fans van Lychgate, The Great Old Ones of Blut Aus Nord kunnen dit best eens checken.

Xavier: 95/100

Esoteric – A pyrrhic existence (Seasons Of Mist 2019)
1. Descent
2. Rotting in dereliction
3. Antim yatra
4. Consuming lies
5. Culmination
6. Sick and tired

The Great Old Ones – Alles is een kwestie van emoties

Cosmocism” is alweer het vierde album van de Franse “horror metal” band The Great Old Ones en de ideale gelegenheid om zanger-gitarist Benjamin Guerry even te onderwerpen aan enkele vragen over muziek, emotie en natuurlijk… Lovecraft. (XAVIER)

Cosmicism” combineert de invloeden van vorige albums in een veel coherentere stijl. Hoe zou je die zelf omschrijven?
Het is ons vierde album, dus ik denk dat we steeds meer controle hebben over ons geluid en onze identiteit. Maar het is een logische vooruitgang, omdat we voor al onze albums hebben geprobeerd om niet tweemaal exact hetzelfde te doen. Geen revolutie dus, maar een evolutie. Er zijn meer melodieën, het is epischer, en altijd dramatisch en intens omdat het onze stijl is. Alles is een kwestie van emoties.

Hoewel het Lovecraft-thema al vaker is gebruikt, inspireert het nog steeds veel bands. Wat is volgens jou de reden voor deze fascinatie?
Metalartiesten en -luisteraars houden van een compleet en samenhangend universum, zoals Tolkien bijvoorbeeld. Lovecraft plaatste veel van zijn verhalen tegen een echte achtergrond, in de normale wereld. Hij voegt daaraan bekende kaders, kwade entiteiten, een nihilistische kant, een fascinatie voor de zwartheid van de zee en de kosmos toe. Dat alles past perfect bij metalmuziek en diens publiek.

Frankrijk staat bekend om zijn death metal bands. Hoe moeilijk is het voor jullie om een naam te maken in die scène?
Ik denk dat dit vooral vroeger opging. Bijvoorbeeld met bands als Loudblast, Gojira, Scarve, etc. Maar Frankrijk heeft eigenlijk ook al geruime tijd een geweldige black metal scene. Deathspell Omega en Blut Aus Nord worden internationaal extreem gerespecteerd. Zoals in elk land zijn de bands met een soort “carrière” de bands die een eigenheid hebben, een speciale identiteit. En ik denk dat wij die ook hebben, op onze manier.

Moeten mensen horror waarderen om jullie muziek te begrijpen?
Het is geen verplichting. Er zijn veel verschillende emoties in onze muziek, zoals melancholie en transcendentie. Maar om ons concept goed te begrijpen, is het natuurlijk beter om de horror in literatuur te kennen, vooral dan de Lovecraftiaanse stijl van horrorverhalen. Het lezen van onze teksten is dan ook een goed begin om dieper in te gaan op die verhalen waarover we spreken. Maar evengoed kan je de ogen sluiten en je eigen beelden erbij verzinnen.

Het concept van Lovecraft is de nutteloosheid van het menselijk bestaan tegen een universum dat onverschillig of zelfs vijandig is. Zie je het leven als zodanig?
We moeten het verschil maken tussen het eigen leven dat we leiden en het geloof dat we als mens de ultieme vorm van leven zijn. We zijn zeker onbeduidend ten aanzien van de oneindigheid van het universum, en soms moet de mensheid dat onthouden om niet alleen aan zichzelf te denken.

Hoe zit het met live optredens?
Muziek componeren en de studio ingaan zijn interessante kanten van ons werk, maar het hoofddoel voor ons is om een sfeervolle liveshow in mekaar te steken. Dit is het meest directe uitdrukkingsmiddel, met een fysiek geluid en een bijzondere intensiteit. We werken, onder andere, ook veel aan de lichtshow om een Lovecraftiaanse reis aan het publiek voor te stellen.

Wat is je favoriete op Lovecraft geïnspireerde album en waarom?
Ik kan geen volledig album bedenken, over het algemeen hou ik van op zich staande songs. Ik kan je een heel klassiek nummer geven met “The Call of Ktulu” van Metallica. Ik ben trouwens een grote fan van Metallica, al sinds ik een tiener was en er hangt een speciale sfeer rond dit nummer. Het werk van Cliff Burton op de bas is geweldig, en het dramatische gevoel van de muziek maakt het een perfecte Lovecraftian-aanpassing.

Wat is volgens jou het belangrijkste element van je geluid?
Alles is een kwestie van emoties. We willen echt dat elk van onze liedjes beelden genereert in de geest van de luisteraar, een gevoel in zijn of haar lichaam. Daarom hou ik echt van de dramatische kant van onze muziek. Het is een basis van echte emoties.

The Great Old Ones – Cosmicism

Als grote horrorfan in het algemeen en Lovecraft in het bijzonder, heb ik traditioneel een zwak voor bands die het literaire genre eer aandoen. En dat doen de heren van The Great Old Ones met deze vierde langspeler, want waar de eerste drie – overigens best goeie – releases voor mij persoonlijk hier en daar iets misten, slaat deze “Cosmicism” op mijn koptelefoon als een nihilistische bom in. Eigenlijk ligt deze nieuwe plaat geheel in dezelfde lijn, en toch lijkt alles net dat tikkeltje samenhangender. We hebben duidelijk te maken met een band die volwassen is geworden in deze donkere, overbeviste wateren. Dat de cosmos blijkbaar bakken sfeer uitblaast, hoor je meteen al bij opener “Cosmic depths” die met een langzame tokkel naadloos overgaat in het strakke “The omniscient” waarin snelle, snijdende riffs afgewisseld worden met mid-tempo gehak en rustige passages. Hetzelfde vergiftigde recept als bij het bijna twaalf minuten durende “A thousand young“. Dat The Great Old Ones ook een potje onheilspellende doom metal kunnen maken, bewijzen ze met afsluiter “Nyarlathotep“, een nummer waar de ene loodzware riff gevolgd wordt door een andere. Het geluid – dankzij Francis Caste van Studio Sainte-Marthe – zit prima en doet bij wijlen denken aan een vollere variant van het laatste Blut Aus Nord-album. Ritme en melodie komen tot hun recht, net als vocalen en ook van de bij wijlen complexe drums gaat niks verloren. Speciale vermelding gaat naar het alweer briljante artwork, dit keer van Jeff Grimal. “Cosmicism” is een sfeervol en toch agressief album dat zich met een perfecte balans weet te onderscheiden. Alles klopt hier en van mijn part is dit een trefzeker kerstgeschenk.

Xavier: 95/100

The Great Old Ones – Cosmicism (Seasons Of Mist 2019)
1. Cosmic depths
2. The omniscient
3. Of dementia
4. Lost Carcosa
5. A thousand young
6. Dreams of the nuclear chaos
7. Nyarlathotep

The Great Old Ones – EOD – A tale of dark legacy

Ik heb het al meerdere maken geschreven hier, maar ook steeds opnieuw wordt bevestigd dat Frankrijk het epicentrum is van kwalitatieve extreme muziek. The Great Old Ones heb ik leren kennen toen we enkele jaren geleden samen eens een show speelden ter promotie van hun tweede plaat “Tekeli-Li” (mijn nummer 1 op de jaarlijst van 2014). Anno 2017 slaat het vijftal uit Bordeaux wederom knalhard op ons bakkes met, een hele mond vol, “Esoteric order of Dagon – A tale of dark legacy“. Ook langspeler nummer 3 is gebaseerd op Lovecrafts fantasiewereld. Mits wat inbeeldingskracht zie je Cthulhu al verschijnen in het cover artwork. En daar stopt mijn kennis over dit onderwerp dat me voor geen meter kan boeien. Daar tegenover staat wel dat The Great Old Ones het toch maar weer voor mekaar heeft gekregen om de lat weer wat hoger te leggen. Hun eigenzinnige sound van kille black metal, post-rockachtige reverbs en sludgy gitaarwerk wordt nog verder uitgewerkt in tracks als “When the stars align” of “Mare infinitum“. Misschien klinkt deze plaat net iets feller en net iets meer black metal dan zijn voorgangers. En dat is al een stukje van het antwoord op de vraag: “hoe is het album vergeleken met de vorige releases?” Alvorens een stukje op Addergebroed verschijnt, heeft het betreffende kleinood al een tiental luisterbeurten gehad. Je hebt vele toegankelijke hapklare brokken en ook enkele zwaar verteerbare werkjes. The Great Old Ones bevindt zich met “Esoteric order of Dagon” daar ergens tussenin. Nog meer dan tevoren ontluiken meerdere lagen gitaarwerk uit een ijzig mistige sound. Keer op keer valt er wat nieuws te ontdekken. Zelfs na een veelvoud van replays treedt er absoluut geen gewenning op. En dat is een goed teken. Dat wil zeggen dat The Great Old Ones het klaargespeeld heeft om een tijdloos album uit te brengen. Of dat daadwerkelijk ook zo zal zijn, zal de toekomst uitwijzen. Hun overstap van Les Acteurs de l’Ombre naar het grote Seasons of Mist geeft alvast aan dat ook anderen in de band geloven. Maar ik hoef niet meer overtuigd te worden. Voor kwalitatieve, originele en intelligente black metal moet je dit luisteren. Er wacht deze heren nog een grote toekomst. Mark my words!

Flp: 95/100

The Great Old Ones – EOD – A tale of dark legacy (Seasons of Mist 2017)
1. Searching for R. Olmstead
2. The shadow over Innsmouth
3. When the stars align
4. The ritual
5. Wanderings
6. In screams and flames
7. Mare infinitum

Pénitence Onirique – V.I.T.R.I.O.L.

Met Regarde Les Hommes Tomber, The Great Old Ones en Paramnesia heeft het Les Acteurs de l’Ombre label enkele geweldige bands onder haar hoede. Hun nieuwste telg is het Franse duo Pénitence Onirique dat een intense en donkere vorm van avantgardistische black metal ten gehore brengt. Voor de verandering nog eens een black metal plaat die meteen uit de startblokken schiet zonder dat we middels een obscure intro in de juiste mood gebracht dienen te worden. Het duo injecteert de nodige elementen uit andere subgenres in haar atmosferische black metal wat duidelijk opvalt in het majestueuze “Le soufre” met haar in-reverb-gedrenkte gitaarsound die ontleend wordt aan shoegaze. Ik meende ook een continu aanwezige keyboardlaag te ontwaren die subtiel doorheen de gitaarpartijen verweven zit en het geheel van de nodige bombast en filmische epiek voorziet, maar in een statement op de website van de band staat te lezen dat er geen keyboards gebruikt werden bij de totstandkoming van “V.I.T.R.I.O.L.” en dat deze effecten afkomstig zijn van de gitaar. Het rustigere “Le sel” komt traag op gang en net wanneer mijn aandacht begint af te dwalen, hakken de melodieuze gitaarmelodieën in op mijn gemoed. In het riffwerk van de titelsong en de openingstrack zijn de invloeden uit de Zweedse school van de jaren negentig duidelijk hoorbaar maar ook de impact van landgenoten Blut Aus Nord valt niet te ontkennen. Met “Carapace de fantasme vide” krijgen we de meest radicale en epische song voorgeschoteld, hoewel melodie en extremiteit steeds hand-in-hand blijven gaan bij Pénitence Onirique. De enorm krachtige en moderne productie knalt echt uit de boxen, maar mist wel de nodige dynamiek,  waardoor de oortjes na driekwartier non-stop muzikaal verstikkend geweld even tot rust moeten komen. Ook klinken de drums té modern en digitaal naar mijn smaak. De debuutplaat van Déluge (“Æther“) – een andere band uit de LADLO-stal leed aan hetzelfde euvel. Over de visuele presentatie van de band kan echter niets negatief geschreven worden want Bellovesos (alle muziek) en Diviciacos (zanger/tekstschrijver) zijn twee heerschappen die hier zorgvuldig veel aandacht aan besteden. Zo is er het knappe artwork dat de thematiek van de plaat (een reis naar het aanvaarden en begrijpen van de dood) stijlvol weergeeft en de artistieke fotografie die aan bands als Laster en Terra Tenebrosa doet denken. Met “VI.T.R.I.O.L.” heeft deze kakelverse band mijn interesse absoluut weten wekken en ben ik benieuwd naar wat we in de toekomst nog van hen mogen verwachten.

JOKKE: 78/100

Pénitence Onirique – V.I.T.R.I.O.L. (Les Acteurs de l’Ombre 2016)
1. L’âme sur les pavés
2. Le soufre
3. Le sel
4. V.I.T.R.I.O.L
5. Carapace de fantasme vide

Regarde les hommes tomber – Exile

Kijk, de mannen vallen! Figuurlijk. Want vallen doen ze niet echt. Integendeel zelfs. Na hun debuut “Regarde les hommes tomber” uit 2013 gaat het voor de band uit havenstad Nantes stijl omhoog. Grote Franse festivals, zoals Hellfest, en tevens ook Roadburn mogen van de bucketlist geschrapt worden. Hun aanzien steeg exponentieel. En verdorie terecht ook! Regarde les hommes tomber tovert niks nieuws uit hun mouwen. Opnieuw is het artwork erg geïnspireerd door Doré. Opnieuw weerklinkt een zeer stevige en volle moderne productie. De nieuwe zanger zijn stem is niet zo verschillend (minder diep, meer verb) dan zijn voorganger. En muzikaal borduurt alles verder op de uitstekende fond die enkele jaren geleden gelegd werd. Nieuweling “Exile” heeft eenzelfde pompende dynamiek zoals ook een Celeste dat heeft. Maar heel wat andere invloeden kneden een afwisselend geheel. Zo is er her en der wat post-rockgeriedel, wat soft djent- en hardcore-achtige beukwerk en de magistrale afsluiter “The incandescent march” vertoont een typische oude Burzum riff. Heerlijk! De nadruk ligt echter, en misschien toch wel een tikje meer dan bij de voorganger, op hevige black metal en sfeervolle slepende deuntjes. Regelmatig schiet de naam The great old ones me te binnen, al is dat niet zo vreemd daar de twee Franse hoofdmachten op hetzelfde label zitten. Echte minpunten zijn er niet op te merken. “Exile” is een sterke release en brengt gekende elementen op een verfrissende manier. Regarde les hommes tomber spreekt op deze manier een erg ruim publiek aan, gaande van de meer open-minded black metalfanaat (hoezo, een paradox) tot de hardcoreliefhebber tot fan van moderne metal en tot de zogenaamde hipsters uit de scène.

Flp: 93/100

Regarde les hommes tomber – Exile (Les acteurs de l’ombre 2015)
1. L’exil
2. A sheep among the wolves
3. Embrace the flames
4. They came…
5. …to take us
6. Thou shall lie down
7. The incandescent march

Der Weg Einer Freiheit – Stellar

Onze Oosterburen van Der Weg Einer Freiheit hebben de afgelopen drie jaar de tijd genomen om aan het nieuwe derde album “Stellar” te werken. Ook al dragen ze vrijheid hoog in het vaandel, toch werd in tussentijd een contract aangegaan met de nieuwe broodheer Season Of Mist, die steeds opnieuw erin slaagt om ondergronds talent aan te trekken en nét dat duwtje in de rug te geven om enkele trapjes hoger op de ladder te klimmen richting sterrendom en onsterfelijkheid in de metalen analen. Zo zal de band in de nabije toekomst te zien zijn op o.a. Graspop en Roadburn en touren ze momenteel met hun landgenoten Downfall Of Gaia doorheen het oude continent. Stilistisch gezien fietsen beide bands min of meer in hetzelfde straatje, hoewel Der Weg Einer Freiheit toch meermaals opteert voor een heus knüpfelfest met denderende dubbele basdrums, terwijl Downfall Of Gaia op de scheidingslijn tussen post en black metal balanceert. Dit wil nu ook weer niet zeggen dat de band het gaspedaal voortdurend in het rooie duwt, maar eerder af en toe Usain Bolt gewijs spurtjes trekt. In de rustige stukken worden piano en cello aangewend als sfeerscheppers en meermaals wordt de kippenvelfactor op actief gezet. Gitarist Nikita Kamprad (moet zowat de meest untrue naam voor een black metal muzikant zijn) zag zich noodgedwongen om, na het vertrek van zanger Tobias Jaschinsky, plaats te nemen achter het microfoonstatief en kwijt zich met verve van zijn taak. De man krijst zich als een bezetene doorheen de Duitse teksten, maar brengt sporadisch ook een beetje cleane zang ten berde. Met uitzondering van het korte maar waanzinnige “Verbund”, nemen de Teutonen hun tijd om de songs te laten ontplooien, waardoor het afsluitende “Letzte sonne”, waarin alle registers opengetrokken worden, met de twaalf minuten grens flirt. Er is ook een limited vinyl edition verkrijgbaar met bonus 7 inch die de nummers “Idyl” en “Unendlich” (akoestische cover van een song van de Duitse post pop band Like Lovers) bevat. Hebbedingetje dus! De productie van de Ghost City Recordings studio is top notch, klinkt enorm krachtig en alle instrumenten zijn duidelijk hoorbaar in de mix. Verplicht voer voor black metal snelheidsmaniakken of post black liefhebbers genre Downfall Of Gaia, The Great Old Ones en (waarom niet?) Deafheaven.

JOKKE: 85/100

Der Weg Einer Freiheit – Stellar (Season Of Mist 2015)
1. Repulsion
2. Requiem
3. Einkehr
4. Verbund
5. Eiswanderer
6. Letzte sonne