verenigde staten

Lamp Of Murmuur – The burning spears of crimson agony

De rauwe black metal scene die de laatste tijd zo “populair” is, stimuleert het gebruik van wekkers, want meermaals vis je hopeloos achter het net aan als je je alarm niet instelt op het moment dat bepaalde releases te koop worden gesteld. Nu, het gros van de tijd betreft het releases waar eigenlijk geen haan naar zou kraaien als ze niet op een belachelijk laag aantal stuks verkocht zouden worden, en hierdoor eigenlijk eerder verzamelaars aantrekken of imbecielen die de releases nadien voor zo veel mogelijk geld op Discogs willen verlappen. Kapitalisme en rauwe underground black metal, twee zaken die tegenwoordig vaak lijken te rijmen. Een band uit de Amerikaanse raw black metal waarrond alle heisa voor een keer absoluut terecht is, is Lamp Of Murmuur, en dan heb ik het niet alleen over diens aanstekelijke black metal esthetiek maar vooral ook over de muziek die absoluut de moeite waard is. “The burning spears of crimson agony” is reeds de vierde demo van deze one man band en klinkt van de eerste tot de vierentwintigste minuut über geil. “A burning spear to the heart of dawn” is waar het hier om draait, een meer dan twintig minuten durend werkstukje dat voor de gelegenheid in twee stukken werd verdeeld, aangevuld met een ambient intermezzo en outro. Ambient speelt een belangrijke rol bij Lamp Of Murmuur getuige bijvoorbeeld de “Cursed deambulations of the nocturnal entities” EP die synth bewerkingen bevat van materiaal van de eerste drie demo’s, maar hier blijft het dus beperkt tot twee korte instrumentale tracks. Het eerste deel van “A burning spear to the heart of dawn” schiet meteen furieus uit de startblokken met venijnige riffs waarin we vleugjes Zweedse invloeden horen. Wanneer het tempo wat zakt, stuwen opzwepende ritmes het boeltje, vergezeld van rauwe vitriolen black metal vocalen, verder. Gaandeweg swingt het zelfs haast onze beentjes los! Wat Lamp Of Murmuur van andere bands in deze niche onderscheidt, is dat er hier wel een hele lading memorabele riffs passeren. En het feit dat de productie vrij toegankelijk is voor rauwe black, kunnen we dan alleen maar toejuichen. Ik hoor zelfs basgitaar doorheen de grimmige riffs penetreren begot! Nadat er ons een kort meditatiemoment gegund wordt, gaat het tweede deel verder. Het tempo ligt hier lager, de riffs zijn repetitiever en daardoor ook psychedelischer en opnieuw zorgt de basgitaar voor extra cachet. En ook van een clean gothrock achtig gitaarstukje is Lamp Of Murmuur niet vies. Er passeren best enkele lange instrumentale passages, maar wanneer de zang zich aandient resulteert dat in extreem haatvol, bijna wolfachtig, geschreeuw en gehuil. Naarmate het einde nadert, worden we nog op sacraal aandoende heldere zang getrakteerd. Geniale EP deze “The burning spears of crimson agony“. Trouwens: bijna gelijktijdig kwam er ook nog een split met Revenant Marquis uit, die ook zeer de moeite waard is, vooral voor onze vriend uit Olympia, Washington dan.

JOKKE: 89/100

Lamp Of Murmuur – The burning spears of crimson agony (Death Kvlt Productions 2020)
1. A burning spear to the heart of dawn (Part I)
2. Meditating in the poisonmists
3. A burning spear to the heart of dawn (Part II)
4. Eternally banished to agony

Ruin Lust – Choir of Babel

De vernietigingsdrang van het uit New York opererende Ruin Lust is ontembaar want slechts één jaar na “Sacrifice” slaat de band opnieuw toe. Dat is vrij snel als je weet dat er tussen de voorganger en het “self titled” debuut een gat van zes jaar lag. “Choir of Babel” is de titel die de derde langspeler meekreeg, hoewel de plaat – zoals gewoonlijk – op een compact klein half uurtje afklokt. 20 Buck Spin is het nieuwe label van dienst. Het kwartet met persoonlijke drumheld Michael Dale Rekevics (o.a. Vanum, Fell Voices, Yellow Eyes en Vilkacis) in de gelederen moet het niet hebben van subtiliteiten of vernuft want de vijf songs worden met een barbaarse furieuziteit op ons afgevuurd. De geur van dood en verderf druipt eraf en hoewel er zeker een bestiaal war metal-randje aan de verstikkende death metal hangt, is dit niet onlosmakelijk verbonden met hersenloos geram want de dreigende songs zijn complexer van aard dan je op het eerste gehoor zou denken hoewel getriggerde drums, duizend breaks per minuut en “mama, kijk wat ik kan”-toestanden nu ook weer niet aan Ruin Lust besteed zijn. Vooral het bijna negen minuten durende “Rite of binding” is een aanbeveling. In deze afsluiter worden woeste death metal passages opgevolgd door lang doordenderende doomy gitaaraanslagen waarin onheilspellende drum mokerslagen en diepe growls op tijd en stond uw woning op haar grondvesten doet daveren. “Choir of Babel” is doodsmetaal voor de liefhebbers van de veteranen en oervaders van de scene waarbij je een half uurtje lang kan raggen en blazen en het kot verbouwen….voor zover dat tijdens het openende titelnummer al niet als een kaartenhuisje ingestort is.

JOKKE: 79/100

Ruin Lust – Choir of Babel (20 Buck Spin 2020)
1. The choir of Babel
2. Prison of sentient horror
3. Worm
4. Bestial magnetism
5. Rite of binding

Caspian – On circles

On circles” is album nummer vijf voor Caspian, de uit Beverly, Massachusetts afkomstige post-rockband. Het sextet is samen met Russian Circles zowat de enige band uit het grotendeels instrumentale genre die ik nog op de voet volg. Naar het alweer uit 2015 stammende “Dust and disquiet” grijp ik nog met de regelmaat van de klok terug al was het maar voor het bazennummer “Arcs of command“. Zo’n klepper van formaat is er tussen de acht nieuwe songs spijtig genoeg niet te vinden, maar over ’t algemeen ligt de kwaliteit wel weer hoog. “On circles” is een plaat die de diversiteit van de voorganger verder doortrekt. De ietwat veilige opener “Wildblood” wordt met saxofoonklanken ingekleurd en in het post-rock epische stereotiepe “Ishmael” en het traag opbouwende “Division blues” draaft de ondertussen veelvuldig gevraagde celliste Jo Quail op. Voor de tweede keer op rij horen we zang op een Caspian-plaat. Deze keer is het in de vorm van “Nostalgist” waarop we Pianos Become The Teeth-zanger Kyle Dufrey aan het werk horen. Het is een rustige popsong die me wat aan het Zweedse South Of You doet denken, maar niet tot de verwachte uitbarsting komt. In de akoestische afsluiter “Circles on circles” horen we Phillip A Jamieson trouwens voor de eerste keer zingen. In “Onsra” tiert de analoge synthesizer sound welig en net zoals in de titeltrack van “Waking season“wordt de climax hier abrupt een einde toegemeten. Het heftige “Collapser” heeft nog het meest weg van “Arcs of command“. Jani Zubkovs’ basgitaar ronkt lekker stoer op Russian Circles-achtige wijze en de vier gitaristen leven zich volop uit waarbij de ene na de andere explosieve gitaarriff doorheen een epische wall of sound op ons afgevuurd wordt. Meer van dat graag! “Flowers of light” hangt aaneen van de loopjes en telwissels waarin Caspian bewijst dat ze ook technisch sterk uit de hoek kunnen komen. Nieuwe drummer Justin Forrest kwijt zich bovendien ook gedegen van zijn taak. Caspian is terug met een sterke, afwisselende plaat die de voorganger echter niet weet te overtreffen.

JOKKE: 82/100

Caspian – On circles (Triple Crown Records 2020)
1. Wildblood
2. Flowers of light
3. Nostalgist (feat. Kyle Dufrey)
4. Division blues
5. Onsra
6. Collapser
7. Ishmael
8. Circles on circles

Vaeok – Vaeok

Wanneer, na een sfeerscheppende inleidende passage, de eerste metalen tonen van “Terricula nox” uit de boxen schallen, dacht ik even met nieuw werk van Nightbringer te doen te hebben, want de snerpende gitaarriffs en Gollum-achtige vocalen klinken me bekend in de oren. Nu is dat op zich niet zo gek als we weten dat VJS (Sargeist, Kult ov Azazel, Adaestuo, Demoncy en dus ook Nightbringer), naast de mij onbekende M.S., één van de twee spilfiguren in deze nieuwe band is. Een verschil met Nightbringer is dat Vaeok kosmische toetsenpartijen aan haar atmosferische black toevoegt zonder écht symfonische paden te bewandelen. Denk aan een mix van enkele grootheden uit de jaren negentig zoals Emperor (de majestueuze toetsen) of Diabolical Masquerade (de vinnige agressie). Het tempo ligt regelmatig verschroeiend hoog, maar door een geslaagde productie van de Necromorbus Studio verzanden de flitsende passages nergens in een brij. Het tweede nummer, “Atrox“, bevat een melodieus refrein dat “Mother north’‘-gewijs in arena’s zou kunnen meegekeeld worden, maar iets zegt me dat Vaeok nooit zo’n grote band zal worden. Daar is de concurrentie tegenwoordig te moordend voor (waar ik absoluut niet mee wil zeggen dat dit geen kwalitatieve release is) en Vaeok’s muzikanten te integer. Sterke EP!

JOKKE: 81/100

Vaeok – Vaeok (World Terror Committee 2020)
1. Terricula nox
2. Atrox
3. Malaesthete
4. Souls void

Grógaldr/Kommodus – Howling sanguine triumph

De moderne rauwe black metal-scene is de laatste jaren springlevend. Eén van de labels met een grote hand in deze donkerste krocht van de zwartmetalen kunsten is GoatowaRex. Onder de noemer “Howling sanguine spirit” presenteert het Chinese label ons een split tussen Kommodus en Grógaldr, twee one man bands die als huisorkest van het label beschouwd kunnen worden en waarvan er weldra ook langspelers zullen verschijnen. Grógaldr ofte het vehikel van een zekere Zugarramurdi bijt de spits af. De Amerikaan vond inspiratie voor zijn bandnaam in de Edda, een verzameling literaire en mythologische werken uit het middeleeuwse IJsland en meer bepaald in één van de zes gedichten waarin necromantie aan bod komt. Doorheen de tracks die onze zwart/wit geschilderde vriend laat horen, waait overduidelijk een oude vampierachtige wind ontsproten aan de aars van Les Légions Noires, het clubje black metal-artiesten dat voornamelijk tussen 1992 en 1997 actief was in de Franse black metal-scene. Minimalistisch, rauw, haatvol en een tikkeltje hypnotiserend, je kent het wel. Alle drie de nummers overschrijden de zes minuten-grens en vergeleken met het demo-materiaal werden gigantische stappen vooruit gezet, zowel qua uitvoering als sound die hier toch wel een heel pak voller klinkt, zonder uit het oog te verliezen dat het hier wel degelijk om écht undergroundspul draait. Op Grógaldr’s Bandcamp-pagina staan ook al previews van het op til staande “Illness unto the womb of spirit” debuut en de “Disinterred graves of saints” EP (en verder staat er ook nog een split met het Amerikaanse Valac op de planning). Zugarramurdi gaat er hard voor en opnieuw horen we vooruitgang, want het toekomstige materiaal bevat meer nuance en dynamiek. Kommodus, het éénmansvehikel van de illustere The Infernal Emperor – Lepidus Plague, wroet in dezelfde niche als Grógaldr maar het zwartmetaal van deze Australiër is met heel wat elementen uit punk geïnfuseerd. Het levert drie explosieve en agressieve songs op waarin chaotische leads niet mogen ontbreken. Thematisch gezien behandelde onze Einzelgänger reeds thema’s als Japans nationalisme (“An imperial sun rises“) terwijl hij nu (weer) zijn voorliefde voor het Romeinse Rijk laat botvieren. Zo verwijst “Lupercalian spirits rise” naar de Lupercalia, één van de oudste Romeinse (vruchtbaarheids-)feesten. Het primitieve en knarsende “Black prayer to Aeolus” handelt dan weer over Aeolus, een figuur uit de Griekse en Romeinse mythologie. Hij was een zoon van Poseidon die door Zeus werd aangesteld als de bewaarder van de winden: Boreas de noordenwind, Notos de zuidenwind, Euros de oostenwind en Zephyrus de westenwind. Maar genoeg geschiedenisles; Kommodus is het aanhoren waard, want diens hysterische sound klinkt best uniek. De punky elementen en de door oerinstincten aangedreven agressieve rampartijen geven het geheel een ietwat industriële feel waarbij weinig plaats is voor nuance, hoewel een melodie links of rechts (en zelfs een akoestisch stukje gitaar) niet gemeden wordt. Wie Invunche trekt, moet dit ook eens opsnorren. “Howling sanguine triumph” is een onderhoudende split waarbij vooral Kommodus triomfeert.

JOKKE: 75/100 (Grógaldr: 72/100; Kommodus: 78/100)

Grógaldr/Kommodus – Howling sanguine triumph (GoatowaRex 2019)
1. Grógaldr – To reap a godhead
2. Grógaldr – Boiling seed, Howling spirit
3. Grógaldr – Entranced in bloodshed
4. Kommodus – Lupercalian spirits rise
5. Kommodus – March of the leper legion
6. Kommodus – Black prayer to Aeolus

Ushangvagush – Inanition

Het van een niet alledaagse bandnaam voorziene Ushangvagush is een black metal-project waarbij bezieler D. alle touwtjes zelf in handen heeft. In de vorm van “Inanition” laat Vigor Deconstruct ons kennismaken met diens eerste demo. Vier nummers en 22 minuten lang ontvouwt zich een rauw black metal-geluid dat toch eerder op atmosfeer dan pure agressie lijkt te focussen. De algehele sound is wat makjes en mist punch. De vocalen die zowel krijsend als helder van aard zijn, werden in één laag met de muziek verweven. De riffs bevatten recht voor de raap en goed te volgen melodieën maar zwermen op tijd en stond ook minder rechtlijnige richtingen uit. Telkens wanneer het even genieten is van melancholische klanken, stuurt D. de muziek weer richting kakofonische toestanden. Het zeven minute durende “IV” zoekt de extremen van het genre op door voortdurend te pingpongen tussen langzame passages, uptempo geweld en alles daartussen. Er zullen ongetwijfeld black metal-liefhebbers zijn die dit Ushangvagush enorm kunnen smaken, voor mij is het in deze tijden van overaanbod een middelmatige release. Maar laten we natuurlijk niet vergeten dat het nog maar om een eerste demo gaat. Zo toont een nummer als “III” wel dat er potentieel in dit project zit.

JOKKE: 66/100

Ushangvagush – Inanition (Vigor Deconstruct 2019)
1. I
2. II
3. III
4. IV