verenigde staten

Kostnatění – Hrůza zvítězí

Dat er de laatste jaren een heuse trend was om black metal met hopen dissonante klanken te doorspekken, is een understatement. Op de vorig jaar verschenen demo “Konec je všude” werd de USBM soloband Kostnatění nog beïnvloed door black metal-buitenbeetjes Odz Manouk en Tukaaria van het Rhinocervs-label, maar op de eerste volwaardige langspeler “Hrůza zvítězí” (Tsjechisch voor “horror overwint”) haalde D.L. toch ook wel wat mosterd bij de dissonanten van het onvolprezen Deathspell Omega. Mare Cognitum’s Jacob Buczarski stond de man bij met het programmeren van de drumpatronen en verzorgde ook de mix en mastering. D.L. werd een tijd lang gekweld door paniekaanvallen omtrent zijn eigen dood en het schrijven van deze plaat was gelukkig voor hem een bevrijdend en meditatief proces. Zijn beklemmende doodsangst wordt perfect gecapteerd door de kakofonie aan verwrongen klanken die we 37 minuten lang voorgeschoteld krijgen. Regelmatig verkennen D.L.’s vocalen diepere regionen, wat in combinatie met de zwaardere sound, een iets groter death metal-randje aan het geheel geeft wanneer het gaspedaal ingeduwd wordt en aan doom refereert in de slome passages. De elf minuten durende binnenkomer “Hrůza zvítězí” is meteen een zwaar te verduren brok razende chaos die zich alle kanten uit murwt en opgesmukt wordt met (deels door de mangel gehaalde) trompetpartijen. “Jedna generace” piept, kraakt en knarst dat het een lieve lust is en is een heuse aanval op mijn zenuwstelsel, niet altijd in de positieve zin weliswaar door de bij momenten te groten tsjingeltsjangel-factor. Er wordt met cleane avantgardistische zang geëxperimenteerd en in de tweede helft ontwaar ik wat Cobalt-invloeden die mij beter afgaan. Aan het einde krijgen we nog clean gitaargetokkel dat eventjes rust lijkt te brengen maar waarbij de gekozen noten toch ook weer niet meteen de voor de hand liggende zijn die je in de muziekles hebt aangeleerd gekregen. “Každé zranění předurčeno” en “Únik z existencestaat” staan bol van de krankzinnige leads die mijn tronie in allerlei verwrongen grimassen trekken (op die manier heb ik wel wat weg van de figuur op de hoes) waarbij ik mijn trommelvliezen menig maal moet samenpersen om de schade te beperken. En alsof dat nog niet genoeg is, worden in afsluiter “Donekonečna v přítomném čase” alle registers open getrokken en het aantal BMP vertienvoudigd wat de intensiteits- en maniakaliteitsfactor compleet in het rode duwt. Voeg hier nog wat noise aan toe en het feestje kan niet meer stuk voor zij die over stalen zenuwen beschikken. Na de ontmanteling van Fallen Empire Records, staat Kostnatění er momenteel alleen voor. Labels die niet vies zijn van bands die buiten de lijntjes kleuren (want zelfs naar FER-begrippen is dit zware toebak), zien hier misschien wel potentieel in. Voor mij bijwijlen te enerverend en een plaat die me haast onverwijld klaar maakt voor het gesticht.

JOKKE: 70/100

Kostnatění – Hrůza zvítězí (Eigen beheer 2019)
1. Hrůza zvítězí
2. Jedna generace
3. Každé zranění předurčeno
4. Únik z existence
5. Donekonečna v přítomném čase

Belshazzar – Holy blood

New Era Productions verblijdt old school underground liefhebbers op tijd en stond met interessante tapes. Uit het nieuwe pakket van zes titels (Tyranni, The Night Specter, Ysengrin, Vaal, Satanist Terrorist en Belshazzar) pikte ik die laatste eruit hoewel de bandnaam – ondanks het feit dat er zelfs drie gelijknamige bands zijn – geen belletje deed rinkelen. Hier hebben we met de Amerikaanse black metal-band van doen die inspiratie voor haar bandnaam vond bij Belsazar, de laatste kroonprins van Babylonië. Het Bijbelboek Daniël beschrijft hoe Belsazar een groot feest gaf voor duizend van zijn machthebbers. Tijdens de maaltijd gebruikten dezen op zijn bevel de bekers die zijn vader Nebukadnezar uit de tempel van Jeruzalem had geroofd. Plots verscheen er een hand die een tekst in een onbekend schrift op de muur schreef. Daniël legde de tekst uit die een waarschuwing van God bleek in te houden vanwege Belsazars heiligschennis. De woorden waren: “Mene mene tekel ufarsin” wat wil zeggen ‘geteld, geteld, gewogen en verdeeld’. Diezelfde nacht vielen de Perzen Babylon aan en werd koning Belsazar vermoord. De woorden “Mene tekel” leven in de Nederlandse taal voort in de vorm van de uitdrukking ‘een teken aan de wand’, waarmee wordt aangegeven dat er mogelijk onheil dreigt. In het geval van deze debuutdemo laat het demonische Belshazzar twaalf minuten muzikaal onheil horen waar we maar geen genoeg van kunnen krijgen. Twee dreigende mid-tempo songs met daartussen één opzwepend uptempo nummer opgebouwd uit simpele maar effectieve rock ’n roll oer-riffs, mysterieuze orgelklanken, een laag gepitchte scream, een niet-universitaire duivelse insteek en tonnen atmosfeer. I love it! Denk aan het Poolse Xantotol en recentere bewierokingen van die doomy black-pioniers door ons eigenste Perverted Ceremony en Moenen Of Xezbeth, maar dan met een betere productie. Mijn extra klankbord voor dit soort old-school black hoorde ook iets van een Faustcoven en Occvlta terug, wat absoluut niet gelogen is. Aanrader voor fans van eerder genoemde bands.

JOKKE: 82/100

Belshazzar – Holy blood (New Era Productions 2019)
1. Unlock the gates
2. High upon my throne
3. Holy blood

Nightfell – A Sanity deranged

Het is reeds vier jaar geleden dat het Amerikaanse duo Nightfell haar tweede album “Darkness evermore” uitbracht. Eerlijk gezegd was ik voor deze promo vergeten dat de band bestond. Eigenlijk een schande, want de gitzwarte blackened deathdoom van deze heren is echt de moeite waard. We krijgen een interessante, afwisselende metalen schijf die de verschillende achtergronden van Todd Burdette (Tragedy, His Hero Is Gone, Warcry) en Tim Call (Mournful Congregation, Sempiternal Dusk, Weregoat) combineert. De gastvocalen van Billy Anderson (Melvins, Neurosis) zijn een leuke, maar verwaarloosbare toets. Wat meteen opvalt is de productie van Earhammer Studios. Het geluid is krachtig, maar niet te gepolijst en dus perfect voor deze stijl. Eigenlijk is het enige grote minpunt de zang, want de vrij eentonige mid-range grunts gaan na een tijdje toch wel wat tegensteken. Opener “No one leaves here” is een stevigere track die de aftrap meteen binnen keilt. Het derde nummer “To the flame” is dan weer een ingetogen track. Deze beide stijlen worden gecombineerd in de andere nummers, met uitzondering van het korte ambient intermezzo “Holiness digested“. “A sanity deranged” is zeker één van de betere albums in het genre van de laatste jaren en een aanrader voor zowel oudere als jongere doom/death fans.

Xavier: 87/100

Nightfell – A Sanity Deranged (20 Buck Spin 2019)
1. No life leaves here  
2. (As now) We must succumb  
3. To the flame 
4. The swallowing of flies 
5. (Holiness digested)  
6. Sanity deranged  

Olkoth – The immortal depths & treasures of necromancy

Als ik je zeg dat bovenstaande release via Signal Rex verschijnt, zou je al min of meer moeten weten wat voor vlees je in de kuip hebt. Juist ja: black metal voor de pvristen onder ons. Olkoth heeft de verenigde Staten als thuisbasis en voor de rest is er niet veel geweten over dit duo (gelieve ze wel niet te verwarren met het gelijknamige, eveneens Amerikaanse technische death/black gezelschap waar o.a. Nile-bassist Brad Parris deel van uitmaakt). Dit Olkoth heeft twee demo’s op haar palmares staan waarvan enkel “Treasures of necromancy” uit 2017 reeds eerder op extreem gelimiteerde cassette te verkrijgen was. Signal Rex besloot deze nu samen met de eerste demo “The immortal depths” uit 2016 te bundelen en als kers op de taart werd er in de vorm van “Demonic supremacy” nog een onuitgegeven nummer als bonus toegevoegd. Samen is dat goed voor zo’n vijftig minuten black metal, the ancient way, die middels een basisopstelling van zang, één gitaar, drum en sfeerscheppende keys uitgevoerd wordt. De sound overstijgt de typische kelderblackproductie, dus ook dat zit wel snor. Het heerschap Horrid Conjuration houdt zijn drumpartijen basic en to the point maar experimenteert op vocaal vlak wel met tal van gevarieerde keelklanken. Gitarist Dreadful Apparition weet meermaals beklijvende riffs uit zijn mauw te schudden en de snerpende leads doen me wat aan bands als Negative Plane of Funereal Presence denken. De keys geven Olkoth’s black een middeleeuws kantje mee en het meer dan elf minuten durende “Gravesite levitation” bevat heel wat melodieuze heavy metal-riffs. “Ancient black flame” zou dan weer niet misstaan op één of andere plaat van onze held Swartadauþuz. Alles wat oeroude black zo aantrekkelijk maakt, zit in dit nummer vervat: duistere mystiek, betoverende toetsen, meeslepende melodieën en ijselijke vocalen die soms ook de heldere verhalende tour opgaan. Symfonische kristalklanken trappen de tweede demo middels “The goulish grail Pt. 1” in gang en geven meteen aan dat de volgende nummers grandioser zullen klinken. Ondanks de prominenter aanwezig zijnde toetsen, gaat het er gelukkig nog steeds grimmig aan toe. De Swartadauþuz-invloeden nemen naarmate de plaat vordert nog toe en pieken in het meest recente nummer “Demonic prophecy“. Onverwachts goed dit Olkoth!

JOKKE: 83/100

Olkoth – The immortal depths & treasures of necromancy (Signal Rex 2019)
1. Shrine of rotten bones
2. Gravesite levitation
3. Ancient black flame
4. The goulish grail Pt. 1
5. Treasures of necromancy
6. The goulish grail Pt. 2
7. Paranormal enslavement
8. Demonic prophecy

LINGUA IGNOTA – CALIGULA

HET IS NIET ONZE BEDOELING OM HIER EEN POTJE LUIDRUCHTIG TE SCHREEUWEN, MAAR HET BEGELEIDEND PERSBERICHT VAN LINGUA IGNOTA’S TWEEDE PLAAT “CALIGULA” VERMELDT UITDRUKKELIJK DAT ALLE TITELS IN HOOFDLETTERS VERMELD MOETEN WORDEN. De brave en gehoorzame zielen die we zijn, volgen we dat verzoek dus op. LINGUA IGNOTA is een naam waarover ik veel goeds hoorde na afloop van de laatste Roadburn-editie. Zelf heb ik haar set toen niet gezien, maar de verwachtingen waren hoog gespannen toen “CALIGULA” op de deurmat viel. LINGUA IGNOTA is het alterego van de Amerikaanse Kristin Hayter en is in de eerste plaats haar vehikel om uiting te geven aan haar persoonlijke demonen, maar tegelijkertijd kaart ze de decadentie, corruptie, verdorvenheid en het zinloze geweld aan dat 2000 jaar na het overlijden van de Romeinse keizer Caligula – de personificatie van al dit ongein – nog steeds de wereld niet uit is. De sonische, bijwijlen opereske terreur die Hayter over ons uitstort kent haar gelijke niet en met dien verstande is LINGUA IGNOTA dus een juiste naamkeuze. Deze Latijnse term voor “onbekende taal” verwijst immers naar het oudste bekende voorbeeld van een kunsttaal die in de 12e eeuw gemaakt werd door de Duitse abdis en mystica Hildegard von Bingen, en is toepasselijk voor de demonische opera die deze outsider heeft weten vast te leggen. “Let them hate me so long as they fear me“, “Who will fuck you if I won’t“, “Abandon your body, so no one can break it“, “Life is cruel and time heals nothing“, “Bitch, I smell you bleeding, and I know where you sleep“, het zijn maar enkele voorbeelden van de goudeerlijke en hatelijke one-liners die we naar ons hoofd geslingerd krijgen en ik zou niet graag in de schoenen van de geadresseerde staan. “BUTCHER OF THE WORLD” bestaat uit een sample van Henry Purcell’s “Music for the funeral of Queen Mary” dat eerder al door Marduk gebruikt werd voor het nummer “Blackcrowned” en natuurlijk ook gekend is van de soundtrack van Stanley Kubrick’s “A clockwork orange“. Qua intensiteit moeten de getergde kreten die we hier moedwillig ondergaan niet onderdoen voor de salpetervocalen van Mortuus, maar even later schakelt Hayer hoorbaar moeiteloos over op een breekbare cleane opera-achtige stem of feeërieke folkzang. We zien het Mortuus haar nog niet nadoen. De muzikale fundering is opgetrokken uit een volledige arsenaal aan live instrumentatie waaraan een heleboel gastmuzikanten meewerkten. Zo noteren we o.a. Sam McKinlay (THE RITA) die instaat voor de misselijkmakende noise-partijen, drummer Lee Buford (The Body) en percussionist Ted Byrnes (Cackle Car, Wood & Metal). Hoewel Hayer zonder twijfel haar mannetje kan staan achter het microstatief, horen we ook gastzang van Dylan Walker (Full of Hell), Mike Berdan (Uniform) en Noraa Kaplan (Visibilities). De veelzijdigheid aan vocale capriolen en de spagaat aan extreme emoties die in de nummers en teksten gecapteerd zijn, maken van “CALIGULA” geen easy listening-plaat. Au contraire, hiervoor moet je een uur lang in de juiste mood zijn en nadien blijf je compleet verweesd achter. “Intens” is een understatement in dit geval. Bezint eer ge begint!

JOKKE: 81/100

LINGUA IGNOTA – CALIGULA (Profound Lore 2019)
1. FAITHFUL SERVANT FRIEND OF CHRIST
2. DO YOU DOUBT ME TRAITOR 09:34
3. BUTCHER OF THE WORLD 06:33
4. MAY FAILURE BE YOUR NOOSE
5. FRAGRANT IS MY MANY FLOWERED CROWN
6. IF THE POISON WON’T TAKE YOU MY DOGS WILL
7. DAY OF TEARS AND MOURNING
8. SORROW! SORROW! SORROW!
9. SPITE ALONE HOLDS ME ALOFT
10. FUCKING DEATHDEALER
11. I AM THE BEAST

Ov Lustra – Tempestas

Het leukste aspect aan recensies schrijven, is het ontdekken van goeie bands. Ik had nog nooit gehoord van dit Amerikaans gezelschap, dat vroeger bekend stond onder de naam Sun Speaker. Na de release van hun debuut “Ov Lustra” moesten de heren om juridische redenen de bandnaam veranderen en kozen dan maar voor, juist, Ov Lustra. Vermoedelijk om deze transitie kracht bij te zetten, bracht deze formatie uit Phoenix een album uit met vier nieuwe track, vier herwerkingen van oude nummers en vier orchestrale versies. Ik ga me voor deze review beperken tot de eerste vier, nieuwe tracks. De reissues zijn wat zwakker, maar in dezelfde stilistische lijn en de instrumentale versies zijn gewoon een aardige, kwalitatieve aanvulling als je van dat soort zaken houdt. Die lijn is stevige symfonische black/death metal van een erg hoog niveau. De productie is breed, met zware strak mechanisch klinkende drums, snerpende gitaarlagen en synths die zowel ondersteunen als leiden. De afwisseling tussen grunts en screams onderlijnt die brede klank en zorgt ervoor dat de genregrenzen vaag worden. Je hoort duidelijk de invloeden van Fleshgod Apocalypse, wat niet mag verbazen als je weet dat Francesco Ferrini verantwoordelijk is voor de orchestratie, maar ook flarden Black Dahlia Murder, Dimmu Borgir, etc. Op basis van deze nieuwe songs, ben ik heel erg benieuwd naar nieuw materiaal en kan ik iedereen aanraden uit te kijken naar deze heren. 

Xavier: 84/100

Ov Lustra – Tempestas (Black Lion Records 2019)
1. The ritual
2. Tempestas ft Michael Alvarez
3. Ov delicate rage
4. The orator
5. I (Rerelease)
6. Felle (Rerelease)
7. Ov Lustra (Rerelease)
8. Arrival (Rerelease)
9. The ritual (Orchestral)
10. Tempestas (Orchestral)
11. Ov delicate rage (Orchestral)
12. The orator (Orchestral)

Yellow Eyes – Rare field ceiling

Hoewel de bakermat van Yellow Eyes de miljoenenmetropool New York City is, klinkt de muziek van het kwartet verreweg van urbaan of industrieel. Integendeel, bij Yellow Eye’s black metal passen eerder de adjectieven ‘organisch’ en ‘natuurlijk’. Voor het schrijven van de plaat trok gitarist Sam Skarstad zich – zoals gewoonlijk – twee maanden terug in een cabin in the woods in Connecticut, ver weg van het hectische leven. In complete afzondering kregen de songs hier vorm waarbij talrijke veldopnames aan de composities toegevoegd werden. Op voorganger “Immersion trench reverie” uit 2017 werd deze werkwijze reeds gebruikt, maar op het nieuwe “Rare field ceiling” is er nog meer plaats voor allerlei in de natuur opgenomen geluiden. In de nasleep van het optreden tijdens Roadburn en Doom Over Leipzig, bezochten de vier muzikanten – naast de Skarstad broers is de line-up met drummer Michael Rekevics (Vanum, Vilkacis, Fell Voices) en bassist Alexander DeMaria (Anicon) identiek aan die van de vorige plaat – vorig jaar nog een zevental landen met het oog op het vastleggen van allerlei veldopnames. Zo bevat “No dust” geluiden die in Siberië vastgelegd werden en wordt er naar het einde toe ook gemusiceerd op een door de bassist zelfgemaakte zither, een snaarinstrument waarbij de klankbodem bespannen is met één of meerdere snaren. Het einde van de albumopener wordt dan weer ingekleurd door vrouwelijke Russische koorzang. De veldopnames vinden hun culminatie echter in de zes minuten durende afsluiter “Maritime flare” waarbij ze, in combinatie met dronende gitaargeluiden en een minimalistisch melodiemotief, een somber en desolaat gevoel uitdragen dat nog aangescherpt wordt door de getormenteerde screams van Will Skarstad. De sound van “Rare field ceiling” is scherp, wrang, schel, bijtend en iel waarbij de ijle krijszang in de muziek verweven zit en voortdurend lijkt te moeten opboksen tegen de muzikale storm die er rondom heen plaatsvind. “Warmth trance reversal” start met een knoert van een black metal-riff maar zoals we van Yellow Eyes gewend zijn, gaat hun black meermaals alle richtingen uit. In haar meest progressieve momenten duiken bands als Ved Buens Ende en Fleurety als referentie op maar er wordt ook met dissonanten gegoocheld. De zes lange songs zitten complex in mekaar maar weten te begeesteren. De triomfantelijk klinkende gitaarmelodieën in “Light delusion curtain” overmannen je met een gevoel van majestueusheid en een zekere romantiek. Haaks hierop staan de vervreemdende waanzin en ijskoude duisternis die o.a. in het chaotische en uit messcherpe riffs opgetrokken “Nutrient painting” geëtaleerd worden. Het titelnummer start met een simpele punky drumbeat, maar schakelt verderop naar galopperende ritmes over en ontpopt zich eveneens tot een complexe song. Yellow Eyes heeft zichzelf op “Rare field ceiling” weten te overtreffen en levert een avontuurlijke plaat af voor fans van allesbehalve rechtlijnige en gemakkelijk verteerbare black. Een plaat die de volle aandacht vraagt om geabsorbeerd te worden.

JOKKE: 85/100

Yellow Eyes – Rare field ceiling (Gilead media 2019)
1. Warmth trance reversal
2. No dust
3. Light delusion curtain
4. Nutrient painting
5. Rare field ceiling
6. Maritime flare