wildernessking

Wildernessking – Voortdurend nieuwe dingen uitproberen

Eind juli deed een interessante tour-package de Antwerpse underground tempel Music City aan. Het Deense Solbrud en het Zuid-Afrikaanse Wildernessking trokken samen door Europa en trakteerden de aanwezigen die avond op een beklijvende pot atmosferische black metal. Na afloop van de show raakte ik aan de praat met Keenan Nathan Oakes – frontman/bassist van Wildernessking – die al snel een aangename gesprekspartner bleek te zijn. We spraken af om na afloop van de tour een diepgaand interview te doen. Een maand na hun Antwerpse passage volgt hier het relaas. (JOKKE)

Here is a link to the English version: Addergebroed-Wildernessking-Interview

Wildernessking 3

(c) Oliver Kruger

Hey Keenan! Jullie zijn net thuis van jullie eerste concertreeks door Europa met Solbrud. Hoe kijken jullie hier op terug? Jullie wisselden regelmatig de spot als headliner zag ik?
Hallo! Het voelt goed om terug thuis te zijn na onze eerste Europese tour. Het was een ongelofelijk leerrijke en levensveranderende ervaring die voor herhaling vatbaar is. We wisselden inderdaad elke avond af als headliner met Solbrud.

Tour manager Alex vertelde met dat jullie ook op een festival met Satyricon hebben gespeeld. Welk festival was dat en was dat het grootste publiek waar jullie al voor hebben gespeeld?
Dat was op het Devilstone festival in Litouwen, de eerste show van de tour. Ons grootste publiek hebben we waarschijnlijk op een festival in Zuid-Afrika gehad en tijdens deze tour op het Fluff Fest in Tsjechië.

Het moet een leuke afwisseling geweest zijn om zowel festivals als kleine club shows zoals deze in Music City te combineren op een tour. Welk soort gig geniet jullie voorkeur?
Dat was inderdaad tof. We zijn het niet zo gewend om op de grote festivalpodia te spelen, dus ben ik geneigd te zeggen dat we kleinere en intensere club shows verkiezen waar het publiek letterlijk één meter van ons staat, zoals in de Antwerpse Music City (absoluut een hoogtepunt van de tour). Andere optredens die erbovenuit staken, waren de meeste squat shows, waar de DIY-cultuur erg aanwezig is. Dit milieu spreekt ons echt aan omdat we in wezen een DIY-band zijn.

Enkele zotte belevenissen meegemaakt tijdens het touren?
Yeah, aangezien het onze eerste tour-ervaring in Europa was, ging het er soms nogal eens wild aan toe. Veertien dagen aan een stuk elke avond optreden, leek ons geschift om eerlijk te zijn, maar is voor de meeste bands die touren waarschijnlijk de normaalste zaak van de wereld. Een stapje in de wereld zetten na een show om er de ochtend nadien vroeg uit te moeten om vervolgens tien uur te rijden, was moeilijk met momenten. Optreden met een backline waaraan je niet gewend bent, was ook best een uitdaging maar uiteindelijk draaide het meestal wel goed uit en leerden we veel van de situatie waarmee we geconfronteerd werden.

Is het gemakkelijk om het alledaagse leven nadien terug op te pikken?
Ja en nee. Ja, omdat we gewend zijn aan het leven thuis, de routine, de mensen en de stad. Die is namelijk fantastisch en leuk om te vertoeven. Maar niet zo gemakkelijk in de optiek van de ervaring die we opdeden. We hebben zó lang geprobeerd een Europese tour te ondernemen, dus was het een grote voldoening om die eindelijke te kunnen realiseren. Het zou fantastisch zijn als we elke twee jaar zouden kunnen terugkeren.

Vermits er niet echt een nieuwe release is om over te praten, zou ik jullie verleden, heden en toekomst eens onder de loep willen nemen. Laten we beginnen bij de periode vóór Wildernessking, toen de band actief was als Heathens. Waarom besloten jullie op een bepaald moment de bandnaam te veranderen?
Toen we aan de opvolger voor de tweede Heathens EP aan het werken waren, was de muziek geëvolueerd naar een meer volwassen sound. De derde release (de “Morning” single) zou de laatste nagel in de doodskist van Heathens worden. Eigenlijk waren we toen al een nieuwe band aangezien Jesse ons als tweede gitarist vervoegde vlak voor de release van die single en we muziek schreven en speelden die ver verwijderd lag van de initiële bedoeling van Heathens, dat eigenlijk een fun zij-project was van Dylan en mezelf. We vonden het ook tijd voor een meer allesomvattende en conceptuele bandnaam dan Heathens; één die ons doelpubliek niet zou limiteren en een wijder publiek zou aanspreken.

Jullie gingen meteen voor the real deal en brachten in 2012 jullie debuut langspeler “The writings of gods in the sand” uit via Antithetic Records. Ik ben altijd al geïntrigeerd geweest door de albumtitel. Wat is de betekenis ervan? 
In essentie handelt de plaat over een groep mensen die op zoek is naar een utopie, een beter leven dan hetgene dat ze hebben. De titel komt uit een songtekst van het nummer “Discovery“. Op dit punt is de groep mensen op weg het majestueuze land te ontdekken en de titel en tekst zijn een bevestiging dat ze op het juiste pad zitten. Bekijk de titel “The writing of gods in the sand” alsof ze naar dit momentum geleid werden door een bovennatuurlijk wezen. Het concept is eigenlijk een metafoor; het gaat over het maximale uit je leven halen.

Nadien brachten jullie in eigen beheer de EP’s “…And the night swept us away” en “The devil within” uit. Was Antithetic Records niet langer geïnteresseerd om met de band te werken en deze releases uit te brengen?
Het was niet dat Antithetic geen interesse meer had. We hebben nooit een deal getekend en vanaf de oprichting van Wildernessking was het de bedoeling om altijd nieuwe dingen uit te proberen, ons nooit te herhalen. Met de eerste LP hadden we een kleine fanbase opgericht, dus sprak de idee om een erg gelimiteerde en speciale CD  als eerste EP uit te brengen ons erg aan. We vinden het leuk de controle te hebben over alle aspecten die bij een release komen kijken: van concept tot pre-productie, de creatieve richting en tenslotte de opnames en productie van de plaat. “The devil within” brachten we in eigen beheer op CD uit, maar zowel de cassette als vinyl-uitgave ervan verschenen op labels, net zoals de tape-versie van “…And the night swept us away“.

Beide EP’s werden recent met nieuw artwork opnieuw uitgebracht door het Franse label Les Acteurs de l’Ombre. Is er ook iets aan de sound gewijzigd?
De “…And the night swept us away” kant van de LP werd opnieuw gemastered, maar dat is het enige dat veranderde. De bedoeling van deze rerelease was om de “…And the night swept us away” EP eindelijk op vinyl te kunnen uitbrengen en het was tevens een mooie gelegenheid om de “The devil within” EP opnieuw te persen aangezien de honderd stuks van de 10″-versie relatief snel uitverkocht waren. Waarom dus geen twee vliegen in één klap en beide EP’s als één release uitbrengen? Sommigen van onze fans hadden hier ook al meermaals om gevraagd. Om de release nog specialer te maken, voegden we twee exclusieve bonusnummers toe samen met nieuw artwork.

Jullie werkten ook samen met Sick Man Getting Sick Records en enkele andere labels voor de release van cassette- of vinyledities. Jullie lijken wel fan van label-hopping? Zijn jullie nog steeds vrij om de samenwerking met andere labels aan te gaan of moet voortaan alles via Les Acteurs de l’Ombre uitkomen?
We houden ervan met andere mensen samen te werken waardoor er altijd nieuwe manieren zijn om een project te bekijken, aan te pakken en uit te voeren. Om terug te komen op een punt dat we eerder in het interview aanhielden: we pushen onszelf steeds om nieuwe dingen uit te proberen (het is niet zó zelfbewust om eerlijk te zijn) en samenwerken met SMGS en LADLO was in die optiek niet anders. We kunnen en mogen met iedereen samenwerken. Tot op de dag van vandaag hebben we nooit een contract met iemand getekend. Het ging altijd om een open en eerlijke overeenkomst, zoals wij dat het liefst hebben.

Voor jullie tweede langspeler “Mystical future” schreef ik een review in het Nederlands die ik nadien via Google Translate vertaalde naar het Zuid-Afrikaans. Omdat het resultaat nog steeds verstaanbaar was en wel grappig leek, besloot ik de review als dusdanig te publiceren. Is deze verstaanbaar voor jullie of raakt ie kant noch wal? Spreken jullie alle vier Zuid-Afrikaans? 
Afrikaans zal je bedoelen? We verstaan die review bijna volledig. Twee van ons spreken Afrikaans maar we begrijpen het allemaal.

In de recensie haalde ik Alcest, Fen, Deafheaven en Altar Of Plagues als referenties aan. Zijn dit jullie voornaamste inspiratiebronnen? 
Niet echt. Onze grootste inspiratie op gebied van metal komt van Enslaved, Wolves In The Throne Room, Agalloch en deels ook Deafheaven.

Voor het extreem catchy “I will go to your tomb” namen jullie een stijlvolle muziekvideo op. Opende deze nieuwe deuren voor jullie?
Niet bepaald. We hebben altijd al een professionele videoclip willen uitbrengen, dus wanneer die opportuniteit zich voordeed, lieten we deze kans niet liggen.

De link tussen de songtitel en de twee zwarte worstelaars is me niet meteen duidelijk. Waar staan deze symbool voor?
De link is voor ons nu schijnbaar duidelijker dan toen we de video opnamen. Om zichzelf te overstijgen, dient de ene worstelaar de andere te verslagen. Door de andere te vermoorden, gaat hij in essentie naar zijn graf of zoals de titel zegt “I will go to your tomb” wat in feite neerkomt op het overwinnen van een tegenstander. In de context van het album handelen de teksten over het overwinnen van een moeilijke en lange relatie, vandaar de tekstregel “I will raise a stone, bury time so old“.

Als je een black metal band opricht, heb je grofweg de keuze om voor de satanische of orthodoxe stijl inclusief spikes, occulte symboliek en corpsepaint te gaan of voor de meer atmosferische – volgens sommigen hipster – variant die meer geïnspireerd lijkt te zijn door de natuur. Die eerste was nooit een optie veronderstel ik? Beschouwen jullie Wildernessking trouwens zelf als een black metal band?
Ten eerste was de tweede golf orthodoxe black metal bands diep geïnspireerd door de natuur alsook andere dingen. Deze nieuwe wave is een uitbreiding en verderzetting van wat black metal in de jaren negentig was. En die eerste optie is inderdaad nooit overwogen geweest omdat wij daar als Zuid-Afrikaanse band geen affiniteit mee hebben. Maar we werden er wel zó erg door geïnspireerd dat we besloten een band op te richten. Toen we begonnen, waren er overduidelijke muzikale referentiepunten, maar nadien hebben we onze eigen stijl gekneed: metal met invloeden die gaan van black metal tot progressieve rock. We beschouwen onszelf dus eerder als een metal band.

Hoewel ik al meer dan twintig jaar naar black metal luister, was het pas na een roadtrip door Noorwegen dat ik de relatie tussen deze bands en de natuur en hun leefomgeving écht begreep. Is de prachtige natuur van Zuid-Afrika een inspiratiebron voor de band? Zijn er andere zaken waar jullie inspiratie uit halen?
Natuurlijk! We leven in Kaapstad, een stad doordrongen van pittoreske schoonheid. We kunnen bijna niet anders dan geïnspireerd worden door de bergen, de bossen en de oceanen, zelfs in de stad. En het dynamisme van de stad waarin we leven zit op een meer onderbewuste manier in onze muziek vervat. We zien en horen de invloeden van Kaapstad absoluut in onze muziek terug.

Wat is jullie relatie met religie? Enkele album- en songtitels verwijzen naar God of de Duivel. De nummers op “Mystical future” lijken dan weer eerder romantische thema’s aan te snijden.
We zijn niet religieus. Negentig procent van onze teksten en concept zijn metaforisch. De meesten van ons zijn romantici, dus romantische thema’s aankaarten was iets wat we al langer wilden doen. We houden van de poëtische en mooie beeldspraak van het romantisme.

Jullie meest recente EP “Levitate” was de eerste die live opgenomen werd. Is dit een weg die jullie verder zullen bewandelen in de toekomst? Zijn jullie reeds nieuw materiaal aan het schrijven? 
Zoals gezegd houden we ervan nieuwe dingen te doen dus onze volgende release zal een andere aanpak kennen. “Levitate” behoorde niet tot onze laatste opnamesessie (de drums, bas en gitaren werden samen opgenomen en de solo’s en zang in een andere sessie). De laatste opnames waren de twee bonus tracks voor de “ATNSUA/TDW” LP release die volledig live opgenomen werden. In mei werd het schrijfproces voor een nieuwe plaat afgerond. We zijn nog niet zeker wanneer we deze nummers zullen opnemen, aangezien we momenteel een break inlassen.

Een Zuid-Afrikaanse metal band klinkt erg exotisch voor ons Europeanen. Bestaat er een echte metal scene in Kaapstad? Spelen jullie veel shows in jullie thuisland? Zijn er bands die je ons kan aanbevelen?
Er is wel degelijk een scene, hoewel tamelijk klein, maar er komen wel voortdurend nieuwe bands bij. We spelen hier niet zo veel shows (gemiddeld twee per jaar) omdat onze focus ligt op het schrijven en uitbrengen van platen. Check zeker onderstaande compilatie voor enkele Zuid-Afrikaanse bands die ik kan aanbevelen.

 

Hoe was het om op te groeien in Zuid-Afrika en hoe kwamen jullie in contact met metal muziek? In België zijn we altijd al verwend geweest op gebied van grote bands die hier komen optreden en onze underground scene floreert de afgelopen jaren. Maar ik kan me inbeelden dat jullie meer van internet afhankelijk waren om nieuwe muziek en bands te ontdekken?
We houden van Zuid-Afrika, al van toen we erin opgroeiden en nu nog. We kwamen in contact met metal net zoals jullie denk ik: we luisterden naar een laat-avond radioshow, keken naar Superock op MTV of leerden nieuwe bands kennen via oudere familieleden of vrienden, rekening houdend met het feit dat we inderdaad niet veel tourende bands over de vloer kregen. En met de komst van het internet werd het inderdaad gemakkelijk om nieuwe bands te ontdekken.

Een reis naar Zuid-Afrika staat vrij hoog op mijn bucket list. Wat zou ik echt moeten bezoeken als ik naar jullie mooie land afzak? Klopt het dat het in Kaapstad nog steeds onveilig is om ’s avonds alleen over straat te lopen?
Na ons bezoek aan Europa kunnen we gerust zeggen dat Kaapstad één van de mooiste steden ter wereld is met een rijk cultureel erfgoed, dus dat is een no brainer qua aan te raden Zuid-Afrikaanse steden. Johannesburg is geweldig om andere redenen. Je moet “street smart” zijn: zo lang je weet waar je wel en niet kan gaan, zit je goed. We leven niet in het stenen tijdperk, in tegendeel zelfs, en vele internationale bands nemen Kaapstad mee op in hun tour en daar zijn voldoende goede redenen voor!

 

Woman Is the Earth – Torch of our final night

Als ik je zeg dat Woman Is The Earth een Amerikaanse band is die black metal speelt, zou je kwartje moeten vallen over het subgenre-vakje waar het trio in thuis hoort. Juist ja, atmosferische black metal die vele raakvlakken vertoont met hun Cascadian scene-genoten, hoewel de band afkomstig is uit de centraler gelegen staat South Dakota. Hokjesdenken is dan misschien wat narrow-minded maar ik moet jullie natuurlijk een idee geven over hoe een bepaalde band klinkt. Woman Is The Earth liet op de vorige drie langspelers (hoewel ik de laatste met 24 minuten speeltijd eerder als een EP beschouw) horen een goede en betrouwbare middenmotor te zijn in het dichtbeboste woud aan Wolves In The Throne Room-volgelingen/kopieerders. Op het nagelnieuwe “Torch of our final night” wordt de horizon nog wat meer verruimd met enkele uit het post-rock genre geplukte gitaarriffs. Hierdoor heeft de band meer weg van het Zuid-Afrikaanse Wildernessking (of andersom) dan van ons wolvenduo. De vijf pakkende nummers (intro tellen we niet mee) met een gemiddelde speelduur van zeven minuten weten absoluut te overtuigen. Passages met meeslepende gitaarmelodieën wisselen af met stukken waar de keyboards meer de aandacht willen opeisen, maar telkenmale met de bedoeling de luisteraar bij het nekvel te grijpen en mee te voeren naar majestueuze natuurlandschappen. Die eindpassage in “Brother of black smoke” is hier een mooi voorbeeld van. “Broken hands” is de iets mindere song op de plaat, terwijl het navolgende “Sorrow and the floods” dan weer meer impact heeft op mijn gemoedstoestand met subtiele (post-rock) gitaarleads die armhaarerecties opwekken en die je ook op een plaat van Agalloch zou kunnen terugvinden. De titelsong start opnieuw wat venijniger om al snel plaats te geven aan cleane gitaarpartijen, die we van een band als Fen gewend zijn, om naar het einde toe de kaart van de post-rock grandeur te trekken. Ook het cool getitelde, grotendeels instrumentale, “Lungcrusher” is eigenlijk één grootse post-rock apotheose waarin wijdse gitaarmelodieën en akoestische gitaren hand-in-hand een boswandeling maken. Op productioneel vlak werden grote stappen voorwaarts gezet. Daar waar het vorige werk wat rauwer klonk met een productie in de stijl van Weakling, is de sound nu misschien iets toegankelijker (wat wel bij de melodieuzere ingeslagen weg past), zonder dat de ruwe randjes er echter afgevijld zijn. Liefhebbers van de eerder aangehaald bands weten wat hun te doen staat.

JOKKE: 82/100

Woman Is The Earth – Torch of our final night (Init Records 2016)
1. Triumph of the sun
2. Brother of black smoke
3. Broken hands
4. Sorrow and the floods
5. Torch of our final night
6. Lungcrusher