wrathprayer

Wrathprayer/Force of Darkness – Wrath of darkness

Het mag geweten zijn dat ik niet vies ben van een streepje ranzige blackdeath en met mate ook blackthrash. Blijkbaar hebben ook Spaanstaligen een voorliefde voor dit soort smerigheid, gezien enkele van de meest interessante bands deze tongval als moedertaal meegekregen hebben. Dit doet natuurlijk snel denken aan het Spaanse Teitanblood, maar voor deze uitgave steken we de Atlantische Oceaan over en ontmoeten we twee Chileense bands: Wrathprayer en Force of Darkness. Niet ontoevallig brachten deze bands een split uit, die gemakkelijkheidshalve maar “Wrath of darkness” werd getiteld en door David Herrerias (opnieuw van oorsprong Spaanstalig!) van artwork werd voorzien. Gezien beide bands een onderkomen hebben gevonden bij het Amerikaanse Nuclear War Now! Productions klinkt het achteraf bezien best logisch dat deze split ter wereld is gekomen. Muzikaal gezien liggen beide bands echter even ver uiteen als dat de kustlijn van Chili lang is. Daar waar Wrathprayer hun gekende formule van laaggestemde gitaren, gorgelende grunts en sterke dynamiek tussen knallende uitbarstingen en sinistere, broedende passages terug uit de kast halen horen we bij Force of Darkness typische blackthrash à la Aura Noir, waarbij het tempo echter nog iets verder wordt opgeschroefd en waar een sausje smerigheid afkomstig uit de darmen van Sarcófago over werd gegoten. Tijdens de eerste twee nummers na de intro, van de hand van Wrathprayer, worden we teruggekatapulteerd richting het uit 2012 afkomstige “The sun of moloch”, een persoonlijke mijlpaal in het genre. Het gaat hier om genadeloze blackdeath metal in de stijl van Pseudogod, Grave Miasma en dergelijke meer. Het trio beukt er vanaf de eerste noten op los om meteen terug te vallen in de aloude gewoonte van onheilspellend opbouwende passages – dit alles is natuurlijk enkel een voorbode van de sonische slachtpartij die ons gedurende het volgende kwartier ten deel zal vallen. Wrathprayer klinkt zoals gewoonlijk compromisloos, oerduister en gevaarlijk. Force of Darkness daarentegen gooit het met hun hondsbrutale aanpak over een andere boeg: de focus ligt op hypersnelle riffs en dito geram op de drumvellen, waarbij amper een rustpunt te bespeuren valt. De gitaren klinken messcherp en de reverb spat van de vocalen af. Enkele chaotische solo’s worden doorheen de strakke blastbeats geweven maar wat mij betreft mochten deze gerust achterwege gelaten worden. Los van een geslaagd melodieus deel in “The order” komt Force of Darkness snel eentonig over en weten deze Chilenen mijn aandacht niet vast te houden. Stiekem was het beter geweest indien Wrathprayer gewoon een nieuwe langspeler de ether in zou hebben geknald.

CAS: 79/100 (Wrathprayer 85/100 – Force of Darkness 73/100)

Wrathprayer/Force of Darkness – The wrath of darkness (Nuclear War Now! Productions 2017)
1. Wrathprayer – Intro – inhaling wrath
2. Wratphrayer – Tria serpentis
3. Wrathprayer – De profundis
4. Force of Darkness – Wall of fire
5. Force of Darkness – Nunc scio tenebris lux
6. Force of Darkness – The order
7. Force of Darkness – Outro – exhaling darkness

Goat Torment – Dominande Tenebrae

De geitenmishandelaars van Goat Torment, uit ons eigen Vlaanderland, komen opdraven met hun debuut “Dominande Tenebrae” na vorig jaar enkele mini’s uitgebracht te hebben. In den beginne had ik weinig uitstaans met de band, daar ik hun teringherrie van het kaliber Blasphemy en Beherit al een half leven ontgroeid was. Blijkbaar is die scene de laatste jaren enorm geboomd met het Amerikaanse Nuclear War Now Productions als hofleverancier. Goat Torment echter heeft onderdak gevonden bij het kleine, maar erg toegewijde Duitse Amor Fati Productions, die het kleinood uitbrengt als digipack, op vinyl en tape. Hopa! Mijn interesse voor “Dominande Tenebrae” werd gewekt door online te luisteren naar het tragere “Onwards to Judecca”, wat ongelooflijk log klonk en als een sirene op mijn nekspieren riep! Het album klinkt alles behalve rommelig en de gitaarsolo her en der zorgt voor meer muzikale diepgang. Geen angst echter; in het lekker bekkende “Angelwhore dominator” wordt er nog flink geknipoogd naar de Canadese Ross Bay Cult en nummers zoals “Titan fire” en het titelnummer knallen als een vliegtuig dat een wolkenkrabber ramt. De track “Dominande Tenebrae” doet trouwens hard aan Enthroned denken en die link wordt nog eens extra onderstreept door de gastbijdragen van Nornagest en Phorgath. Laatste staat ook in voor de productie en zijn gitaarbroeder van Enthroned, Neraath, verzorgt het voortreffelijke artwork. Het is me echter niet duidelijk wat ik van de sound moet denken. “Dominande Tenebrae” klinkt loepzuiver, perfect in balans en gewoonweg foutloos. Daar tegenover staat dat op deze manier heel wat ziel verloren gaat en het hele goedje te steriel klinkt, zeker de drums. Aan u de keuze! “Dominande Tenebrae” is een plaat die erg goed vermaakt en rechttoe rechtaan als een pletwals over alles en iedereen raast.

fLP: 77/100

Goat Torment – Dominande Tenebrae (Amor Fati Productions 2013)
1. My hands reach out
2. Titan fire
3. Dominande tenebrae
4. Onwards to Judecca
5. Abusing the weak
6. Angelwhore dominator
7. King of locusts
8. Invoking the dark gods
9. Bestial command