Selbst – Relatos de angustia

Wat ons de laatste jaren vanuit de bergpassen van het wondermooie Chili bereikt valt voornamelijk uiteen in twee categorieën: snelle blackthrash en onwelriekend composterende blackdeath, zoals het geweldige Wrathprayer en krakers als Nihilifer en Dead Moon Temple. Nu komt N, bezieler van Selbst, oorspronkelijk wel uit Venezuela maar trok wegens de aanhoudende politieke malaise naar het zuiden. Tweede langspeler voor de man die er een andere stijl op nahoudt dan zijn landgenoten alweer, en de zelfgetitelde voorganger ging er bij mij al in als zoete koek. Op “Relatos de angustia” komt er opnieuw dissonantie vanuit IJsland en Frankrijk aangewaaid zoals de Svartidauði-tokkels op “The weight of breathing”. Ondanks het feit dat deze sound de fundering vormt van wat Selbst ten gehore brengt sluipt er op “The depths of selfishness” met de om elkaar heen dartelende gitaren ook wel wat van de huidige Poolse generatie binnen. Subtiel zitten ook wat meer post-black ideetjes verscholen zoals mijn persoonlijk hoogtepunt van de plaat: de leadgitaar op het eind van “Sculpting the dirtiness of its existence”. Maar naast vernuftig gitaarwerk dat soms iel en dan weer loodzwaar klinkt zijn het de vocalen die hun plek in de spotlight opeisen, want N gaat van ijzige uithalen tot diepere screams en in de sludgy afsluiter klinkt hij bijna als Kirk Windstein van Crowbar. Om dit al brede palet nog wat aan te vullen komt in die track ook nog de bevriende Rogger Canonico cleane zang aanleveren. De productie zit een pak beter dan op voorgaand materiaal en klinkt dieper en dynamischer. N tapt uit meerdere vaatjes en nam zoals een waar blackie betaamt alles op z’n eentje op in totale afzondering. Behalve de drums dan, die door Nebirus Sad (die ook deel uitmaakt van de livebezetting) vakkundig werden ingeblikt. Zoals de titels al doen vermoeden kijkt Selbst niet bepaald rooskleurig tegen de wereld aan en deze existential dread vertaalt zich in een complexe en vooral gevarieerde brok zwartgalligheid. Van slepende passages tot furieuze uitbarstingen, Selbst vliegt gedurende de veertigtal minten nergens uit de bocht en de wall of sound waarmee “Relatos de angustia” toeslaat komt gemeen hard aan. De vele invloeden vloeien vlot in elkaar over en het geheel klinkt gelukkig heel coherent. Geen wonder dat dit spek voor de bek van Debemur Morti is, dat het album naar goede gewoonte op alle formats ter wereld brengt. Of deze in de jaarlijst terechtkomt valt nog niet te zeggen, maar m’n kop eraf als Selbst niet op de shortlist terechtkomt!

CAS: 87/100

Selbst – Relatos de angustia (Debemur Morti Productions 2020)
1. Praeludium
2. Deafening wailing of the desperate ones
3. The depths of selfishness
4. Silent soul throes
5. The weight of breathing
6. Sculpting the dirtiness of its existence
7. Let the pain run through

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s