xasthur

Faceless Entity – In via ad nusqam

De band Faceless Entity doet haar naam alle eer aan want buiten het feit dat het hier om drie Noorderburen gaat, lijkt er niet veel geweten te zijn over deze gezichtsloze individuen. Na vier demo’s verscheen een paar maanden geleden debuut “In via ad nusquam” (Latijn voor “op weg naar nergens”) via een collaboratie aan labels. Ik was net te laat om de vinylversie te scoren dus wie mij hier nog aan een exemplaar tegen een deftige prijs kan helpen, verkrijgt eeuwige roem. Het trio draagt de DIY-spirit hoog in het vaandel want zowel de uitvoering (als vanzelfsprekend), als het artwork en de mix en mastering werden door de band zelf verzorgd. De sound is vrij lo-fi maar kan er grotendeels mee door voor dit type ruwe en grauwe black waarover een zekere Xasthur-vibe hangt. Getormenteerde uithalen doen elk lichaamshaartje recht veren terwijl de rauwe zwarte massa zich het grootste deel van de tijd traag een weg baant door je zenuwstelsel. “In via ad nusquam II” brengt je zo via een repetitief pulserende stroom in een staat van trance. Facelles Entity waagt zich af en toe ook aan snellere partijen (“In via ad nusquam I“) maar dan verzuipt het geheel toch wel wat in een ondefinieerbare brij. Over het geheel hangt een ambient-aandoend aura gedrapeerd hoewel er geen keyboards ingezet worden. Volledig de verdienste van het combo gure riffs, primitief slagwerk en caveman vocalen dus. Faceless Entity zal slechts een beperkt deel van de zwartgalligen onder ons kunnen bekoren: zij die niet vies zijn van het heel obscure ongepolijste spul.

JOKKE: 75/100

Faceless Entity – In via ad nusquam (The throat/Nebular Carcoma Records/Altare Productions 2017)
1. Intro
2. In via ad nusquam I
3. In via ad nusquam II
4. In via ad nusquam III
5. In via ad nusquam IV
6. Outro 

Ljáin – Endasálmar / Klofnar tungur

Nu zijn we heel wat gewend bij Addergebroed, maar bij wat het IJslandse Ljáin (het inschakelen van de google translate hulplijn levert ons “zeisen” als vertaling op) ons voorschotelt, moeten we toch even gaan zitten, want dit is allerminst een hapklare brok luistermuziek. Op een tijdspanne van anderhalve week, stuurde dit mysterieuze gezelschap vorige maand twee digitale releases de wereld in. Omdat mijn beschadigde gehoor amper verschil hoort tussen beide demo’s, worden ze voor de gemakzucht samen onder de loep genomen. Zelf plaatst de band de tags “occult” en “ritual” voor hun black metal, maar wie zwartmetaal à la Ascension, Acherontas, Blaze Of Perdition en consoorten verwacht, is eraan voor de moeite. Ten eerste klinken voornoemde bands qua productie bijna afgelikt vergeleken met de groezelige krochtklanken die Ljáin produceert. Ten tweede zorgen de bakken feedback/echo/ijswindeffect waar de vocalen in ondergedompeld zijn voor een heuse DSBM sfeer en denken we eerder aan bands als Xasthur en Leviathan. Wie zich in de leefwereld van Ljáin wil verdiepen, raad ik aan een paar schoenen met stevige grip aan te doen, want bij het afdalen in de diepste spelonken van deze onnavolgbare maalstroom aan zwartgalligheid, ontbreekt elke vorm van houvast. Het semi-IJslandse Skáphe kan ook als referentiekader dienen, vooral op gebied van grilligheid qua muzikale vorm, want in termen van productie en vocalen luistert die band toch een pak beter weg (hoewel de doorsnee metalliefhebber hier toch ook wel al wenkbrauwgefrons bij zal vertonen). De horrorachtige suspense en de subtiele – vreemd om dit woord te gebruiken bij deze band – keyboardwaas die van de demo’s afdruipen, maken dat dit luistervoer is voor de nachtelijke uurtjes. Benieuwd wie dit thuis als feel good muziekje opzet.

JOKKE: 70/100

Ljáin – Endasálmar / Klofnar tungur (Eigen beheer 2016)

Endasálmar
1. Eilíf þjáning
2. Svartigaldur
3. Hlekkir holdsins
4. Endasálmar

Klofnar tungur
1. Klofnar tungur
2. Úr vansköpuðum draumum
3. Með blóði þínu

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love

Dat niet alle Italiaanse mannen zonnebank getinte macho’s in roze hemdjes en witte short zijn, die rond cruisen op een blitse vespa om zaterdagavond naar de discotheek te gaan en aldaar grietjes op te pikken en de ochtend erop de zondagsmis bij te wonen en op hun vijfendertigste nog bij hun mama wonen, bewijst Ferdinando Marchisio, beter bekend onder zijn alias Herr Morbid. Met zijn geesteskind Forgotten Tomb stond hij vijftien jaar geleden samen met andere kniesoren zoals het Zweedse Shining, Bethlehem, Silencer en Xasthur aan de wieg van de sub-stroming “suicidal black metal”. Dat Herr Morbid er al een bewogen, complex en zelfdestructief leven vol persoonlijke crisissen en verboden substanties op nahoudt is een understatement (wie hier meer over wil weten en tevens geïnteresseerd is in de geschiedenis achter de voornaamste suicidal black metal bands, raad ik aan “Black metal – The cult never dies vol. 1” te lezen van Dayal Patterson die ook reeds het interessante “Black metal – Evolution of the cult” neerpende). Dat er nog niet veel hoop op verbetering en positieve evolutie op komst is in de man zijn verknipte geest en negatief wereldbeeld, maakt hij duidelijk met de expliciete titel (en dito hoes) van zijn alweer achtste full album getiteld “Hurt yourself and the ones you love”. Eigenlijk best bewonderenswaardig dat dit getormenteerde individu ondanks zijn getroebleerde levensloop al zoveel releases uitgebracht heeft. Muziek als therapeutisch wapen! De kracht van Forgotten Tomb beschouwde ik altijd al de melancholische en vrij catchy gitaarmelodieën (stijl oude Katatonia en Paradise Lost) die in de blote bast van black metal, doom en alternatieve rock gekerfd stonden. Hoewel er sinds de laatste platen, en ook nu weer, van black metal niet veel meer over blijft buiten sporadische blasts in opener “Soulless upheaval” en “Bad dreams come true”. “Suicidal rock” is een vlag die de lading tegenwoordig beter dekt, want de plaat bulkt uit van de meebrulrefreinen en stuwend riffwerk (“King of the undesirables”, “Bad dreams come true” met enkele slepende Alice In Chains/Black Sabbath achtige stoner riffs of het tien minuten durende “Dread the sundown”). Als je de ruwe vocalen wegdenkt zou de titeltrack wel eens een Machine Head-achtige ballad kunnen zijn (lijkt een vreemde vaststelling, maar komt spontaan in me op). “Mislead the snakes” trapt af als een Shining track en bevat halverwege samples van de carabinieri en een variatie op de typische (en deels uitgemolken) Forgotten Tomb melodieën zoals die op elke plaat wel in één of meerdere songs verwerkt zijn. Wat meteen opvalt is dat de nieuwe langspeler rauwer is dan voorganger “…And don’t deliver us from evil” die nogal een clean en transparant geluid had. Hoewel het scherpe randje wel wat van de songs afgevijld is en een track als “Swallow the void” overbodig is, komt de ruwere productie het plaatje vol zelfmedelijden dan weer wel ten goede. Ik prefereer nog steeds “Songs to leave” en “Springtime depression” waarop het er allemaal wat gevaarlijker en grauwer aan toeging, maar de nieuwe kan er absoluut mee door. Het nummer van de zelfmoordlijn meegeven met deze review is echter geen vereiste.

JOKKE: 77/100

Forgotten Tomb – Hurt yourself and the ones you love (Agonia Records 2015)
1. Soulless upheaval
2. King of the undesirables
3. Bad dreams come true
4. Hurt yourself and the ones you love
5. Mislead the snakes
6. Dread the sundown
7. Swallow the void

Thantifaxath – Sacred white noise

Ik ben een lijstjes fetisjist, neuroot die ik ben. Her en der zag ik de mysterieuze naam Thantifaxath opduiken in overzichten van de beste platen van 2014. Nu ben ik normaal gezien goed op de hoogte van het muzikale reilen en zeilen in de underground, maar bij het lezen van deze moeilijke bandnaam hoorde ik het toch in Keulen donderen. Effe Metal Archives raadplegend dan maar. Daar valt te lezen dat het om een Canadese black metal band gaat en dat “Sacred white noise” de eerste full length is, volgend op een EP uit 2011. De plaats is al een paar maanden uit, maar toch geef ik jullie mijn gedacht er nog over mee. Niet alleen is het band numero elvendertig waarbij de bandleden zich verschuilen onder zwarte kapmantels, tevens verkiezen ze ook nog eens incognito te blijven. Veel meer info over de band kan ik jullie dus niet meedelen en wie of wat Thantifaxath is, daar heb ik ook het raden naar. Over naar de muziek dan maar. Bij Canadese black metal denk ik in eerste instantie aan Xasthur-worshipping groezelige depri black à la Forteresse of Gris. Daarvoor zijn we bij dit Thantifaxath echter aan het verkeerde adres. “Sacred white noise” staat immers garant voor een intense brok avontuurlijke en progressieve black metal die op tijd en stond de nodige theatraliteit bevat. Het tempo ligt doorgaans verschroeiend hoog en het disonnante gitaarspel is zenuwachtig (soms zelfs zenuwslopend) van aard zoals we dat ook kennen van een Krallice of Nightbringer (vooral in openingstrack “The bright white nothing at the end of the tunnel” en “Where I end and the hemlock begins”). Soms krijg ik het er dan ook van op mijn heupen. Emperor ten tijde van “Prometheus – The Discipline of Fire & Demise” popt ook regelmatig in mijn brein op. Na twintig minuten vormt het kalmere (hoewel bevreemdende) “Eternally falling” dan ook een welgekomen rustpunt. Het theatrale en avantgardistische effect wordt vooral bekomen door het experimentele gebruik van blazers en strijkers (“Gasping in darkness”, “Eternally falling”, “Lost in the static between worlds“). De productie staat als een huis, wat noodzakelijk is bij dit soort muziek. Complexe en moeilijk te doorgronden songstructuren zorgen ervoor dat je deze plaat de nodige luisterbeurten dient te geven alvorens je enkele herkenningspunten als houvast kunt vastleggen. ADHD’ers, avontuurlijke black metal liefhebbers en fans van bands genre Dillinger Escape Plan zullen dit wel kunnen smaken. Tijdens het schrijven van deze review, heb ik de plaat nog eens twee maal integraal na mekaar opgezet. Tijd voor mijn dwangbuis!

JOKKE: 80/100

Thantifaxath – Sacred white noise (Dark Descent Records 2014)
1. The bright white nothing at the end of the tunnel
2. Where I end and the hemlock begins
3. Gasping in darkness
4. Eternally falling
5. Panic becomes despair
6. Lost in the static between worlds

Twilight – III: Beneath trident’s tomb

 

Hoe commercieel, emo en simplistisch de Amerikaanse Twilight films zijn, hoe ontoegankelijk, schrikwekkend en naargeestig is de derde plaat van de gelijknamige Amerikaanse band. We kunnen hier zelfs van een heuse “all star” black metal band spreken. Oorspronkelijk opgericht door Blake Judd van Nachtmystium, liet hij zich bij de twee vorige platen bijstaan door een telkens wisselende bezetting van heerschappen die het mooie weer maken bij het summum van Amerikaanse black en sludge bands: Imperial (Krieg), Aaron Turner (Isis), Malefic (Xasthur), Wrest (Leviathan, Lurker Of Chalice), Stavros Giannopoulos (The Atlas Moth) en Sanford Parker (Minsk, Nachtmystium). Op “III: Beneath trident’s tomb” is er echter geen spoor meer terug te vinden van Blake (hij liet zich opnemen in een ontwenningskliniek en volgens de andere bandleden werd het door zijn onhandelbaar gedrag onmogelijk om nog verder met hem samen te werken). De nieuwe plaat is daarom meteen de zwanenzang van Twilight, maar wat voor één! Imperial, Wrest, Stavros en Sanford lieten zich op deze gitzwarte parel bijstaan door niemand minder dan Thurston Moore van het legendarische Sonic Youth. Hoewel hij niet actief deelnam aan het schrijfproces is zijn invloed toch duidelijk merkbaar want de songs zitten vol met biepjes, kraakjes, vreemde percussie en andere noise-elementen. Deze elementen waren reeds aanwezig op voorganger “Monument to time end” maar worden nu nog verder doorgetrokken. Slechts sporadisch worden we op uptempo black metalstukken getrakteerd (“Oh, wretched son”, “A flood of eyes” en “Seek no shelter, fevered ones“). Er gaat een verschroeiende kwaadaardigheid uit van de songs dat je er bijna ongemakkelijk van wordt. Het materiaal straalt één en al wanhoop, misantropie, verlatenheid en een apocalyptisch gevoel uit. Zelfs voor de doorwinterde black metalfan zal dit geen hapklare brok zijn. Een avontuurlijk en experimenteel donker klankspel!

JOKKE: 89/100

Twilight – III: Beneath trident’s tomb (Century Media)
1.Lungs
2. Oh, wretched son
3. Swarming funeral mass
4. Seek no shelter, fevered ones
5. A flood of eyes
6. Below lights