Cepheide – Muziek gedreven door het leven

Het Parijse Cepheide is waarschijnlijk voor velen nog een nobele onbekende, hoewel ze op basis van hun recent verschenen eerste langspeler “Saudade” veel meer aandacht verdienen. Een duwtje in de rug kan bijgevolg geen kwaad. De trve Satanic black metal warriors kunnen in plaats van verder te lezen beter hun spikes en bullet belts opblinken, want het kwartet houdt er een andere visie en insteek op na. De antwoorden komen van zanger/gitarist Gaetan (G), bassist Hugo (H) en gitarist François. (JOKKE)

The English version can be found here.

Cepheide 1

Hey mannen! Cepheide is een relatief nieuwe band, vandaar de cliché openingsvraag omtrent de oprichting van de band. Hoe is het allemaal begonnen?
G: Cepheide werd opgericht in 2013 nadat ik net naar Parijs verhuisd was en een nieuwe band wou oprichten als een soort verderzetting van mijn solo-project, maar waarbij er een menselijke aspect zou toegevoegd worden…iets wat een éénmansproject niet kan bieden. Hoewel de line-up reeds herhaaldelijk veranderde, blijft het project een zekere muzikale cohesie behouden en vindt er steeds een verrijking plaats door de personen die eraan meewerken.

Een cepheïde is een bepaald soort pulserende, veranderlijke ster die ritmisch uitzet en inkrimpt, wat blijkt uit het regelmatige patroon van helderheidsveranderingen als functie van tijd. Ik vind dit woord en de zinspeling op het veranderen van helderheid/intentie erg passen bij de muziekstijl die jullie spelen. Halen jullie veel inspiratie uit het universum en haar mysteries?
G: Een cepheïde is tevens een soort van gidsende ster zoals bijvoorbeeld de Poolster. Ik vond de parallel tussen de naam van deze soort sterren en wat de betekenis van muziek in ons dagelijks leven wel interessant. Ik heb geen échte interesse in astronomie of de geheimen van het universum, maar ben eerder gefascineerd in de onmetelijkheid ervan en de vergelijking met de menselijke nietigheid.

Jullie combineren het rauwe van black metal met de schoonheid en melancholie van shoegaze en post-rock. Als je Cepheide in een hokje wil duwen, kom je al snel bij het label “atmospheric post-black metal” uit. Voor sommigen is black metal onlosmakelijk verbonden met satanische onderwerpen en een occult imago, maar dat lijkt bij jullie niet het geval te zijn. Beschouwen jullie Cepheide eigenlijk zelf als black metal tout court?
G: Er is inderdaad geen connectie met een satanische ideologie, noch op visueel noch op intellectueel vlak, omdat we ons daar simpelweg niet mee verbonden voelen. Onze muziek helpt ons enkel bij het vertalen van onze dagelijkse emoties, zij het positief of negatief. Zoals je opmerkte, zijn er de nodige brutale en ruwe momenten, maar ook de vele melancholische en heldere passages in de nummers.
H: We geven inderdaad niet om het black metal imago of de thematiek, eerder om haar muzikale code. Ik ben fan van de moderne evolutie van black metal en geniet tot op zekere hoogte van haar ruwheid en gewelddadigheid en ik ben blij dat ik dat met Cepheide kan bereiken.
F: Ik hou niet zo van labeltjes. We creëren muziek die we graag delen met anderen, dat is het enige wat telt. Natuurlijk is onze muziek beïnvloed door bands die we goed vinden, maar we zouden verder moeten kijken dan labels en metal-genres en eerder focussen op wat we creëren, ongeacht het type muziek.

Ik was erg onder de indruk van de “Respire” EP die twee jaar geleden verscheen en waarop jullie een grote stap voorwaarts zetten in vergelijking met de demo. Op jullie nieuwe album “Saudade” perfectioneren jullie je sound nog een stapje verder. Het grootste verschil lijkt ‘em in de songlengte te zitten. De nummers zijn iets korter en meer to the point hoewel er nog steeds voldoende ruimte is voor spanningsopbouw, dynamiek en atmosferische stukken. Was dit een natuurlijke evolutie of zat er een groter plan achter het schrijven van de nieuwe nummers?
G: “Respire” is een conceptalbum dat erg doordacht was alvorens het geschreven werd zodat beide tracks onderling afhankelijk van mekaar zouden zijn. Voor “Saudade” wilden we terugkeren naar de ruwere tijd van “De silence te de suie” waardoor de nummers korter en sneller qua opzet zijn zonder echter aan atmosfeer te verliezen. We hechten ook veel belang aan onze identiteit qua sound en hebben ook hard gewerkt aan het verbeteren ervan.

Wat zien jullie als het grootste verschil tussen de EP en het nieuwe album?
G: Er zijn twee grote verschillen. De doelstellingen en condities waren niet hetzelfde. Zoals reeds gezegd was “Respire” een conceptalbum dat door twee mensen in een studio-omgeving geschreven werd. Het doel was om twee onlosmakelijk met elkaar verbonden nummers te schrijven, die moeilijker toegankelijk waren door de omvang van hun speelduur. “Saudade” ontstond op een meer spontane manier dankzij input van de volledige band en we legden onszelf geen beperkingen op tijdens het schrijven. Elk van ons bracht zijn eigen invloeden in met een rijker muzikaal geheel als resultaat.
H: Moeilijk te zeggen voor mij aangezien ik de band pas na “Respire“vervoegde, maar het voelt meer dan ooit aan als een groepsinspanning.
F: Ik ga akkoord met Hugo.

Saudade” is een staat van diep emotioneel, nostalgisch of melancholisch verlangen naar iets of iemand dat er niet meer is en wat geliefd was. Waar voelen jullie je melancholisch of nostalgisch door?
G: Eén van de terugkerende thema’s is de connectie met “tijd”, zoals bijvoorbeeld in het nummer “Madone“: “Les madones et les marbres s’émiettent” (“De madonna’s en het marmer brokkelen af”) wat het verval van ons lichaam symboliseert. Het beschrijft de observatie dat het leven zijn tol eist op het menselijk lichaam en de sterkte ervan langzaam verdwijnt. We vinden dit een belangrijk thema, maar dat maakt ons geen pessimisten. Het is eerder een gewaarwording.
F: Muziek wordt gedreven door het leven op zich en alle emoties die erbij gepaard gaan. Nostalgie of melancholie zijn slechts twee van de vele aspecten van het leven, maar wij voelen ons er wel tot aangetrokken omdat deze leiden tot de vreemde schoonheid, kwaadheid en mijmeringen die we hopen dat luisteraars voelen in onze muziek.

“Saudade” kan echter ook slaan op het het bitterzoete liefdesgevoel dat ontstaat wanneer je een geliefde verliest. Hebben jullie al met de dood te maken gekregen en hoe gaan jullie met verlies om?
G: “Saudade” heeft verscheidene vertalingen en juist daarom kozen we voor dit woord. Het is bijvoorbeeld de titel van een nummer van Cesaria Evora waar mijn moeder vroeger thuis veel naar luisterde. Op deze manier symboliseert het de nostalgie naar vroeger. Het heeft ook te maken met mijn trips naar Portugal met mijn vriendin die Portugese roots heeft. Ik denk dat iedereen zich wel met het woord kan verbinden omdat het zo’n universeel en sterk begrip is.
F: “Saudade” is inderdaad een complex en krachtig woord dat verscheidene betekenissen kan hebben zoals je zelf reeds beschreef. Verlies is onlosmakelijk verbonden met liefde en telkens we iemand of iets verliezen, laat dat een diepe indruk na. Muziek is erg persoonlijk, zowel voor de muzikant als de luisteraar, dus toen we “Saudade” componeerden, staken we er een stuk van onszelf en ons hart in.

Cepheide 2

Gaetan, je depressief klinkende uithalen lijken eerder een extra instrumentale laag te vormen dan écht iets te vertellen. Om eerlijk te zijn lijkt het niet alsof je echte woorden zingt.
G:  We wilden dat de vocalen in de mix zouden verdrinken zodat ze één homogeen geheel met de instrumenten vormden en alle afzonderlijke elementen gelijkwaardig zouden zijn. Er zijn teksten die bij elk nummer passen, maar doordat ik zingen nogal spontaan benader, zijn de teksten niet altijd in dezelfde vorm aanwezig. Vanuit dat perspectief klopt het inderdaad dat het als luisteraar nogal moeilijk te verstaan of te volgen kan zijn. Maar spontaniteit is erg belangrijk voor mij zodat ik de nummers zo instinctief mogelijk probeer te benaderen.
F: Je hebt absoluut gelijk. De zang klinkt erg apart en werd samen met alle instrument gemixt tot één etherische laag. Dat is de manier waarop we als band willen klinken en het vormt een belangrijk deel van onze atmosfeer en soundscape.

De vinylversie van “Respire” werd uitgebracht door het machtige Fallen Empire Records terwijl Monotonestudiorecords instond voor de cassetterelease en Ogmios Underground Records voor de digipack. Voor de tapeversie van “Saudade” werken jullie met Malleus Records. Gaat er ook een CD- en vinylversie verschijnen?
G: Wegens tijdsgebrek werd de digipack door onszelf uitgebracht. Wat vinyl betreft, is er een uitgave gepland, maar we wachten liever nog met deze aan te kondigen totdat alles in kannen en kruiken is.

Verkiezen jullie het werken met verscheidene kleinere underground labels boven het werken met één partner die instaat voor alle fysieke releases?
G: Dat hangt ervan af maar momenteel werken we inderdaad liever met kleinere labels die we persoonlijk kennen. Zo ken ik Mike Van Fallen Empire al verscheidene jaren en als de planning het toelaat, werken we samen maar dat moet voor elke release opnieuw bekeken worden. Qua CD’s hetzelfde voor Ogmios Records. We hebben nog steeds contact met hen en respecteren hun werk en misschien werken we voor de volgende release wel terug samen, ondanks we de CD nu in eigen beheer deden. Er staat nooit iets op voorhand vast; alles hangt af van de kalenders van de betrokken partijen.

Ik kwam via oudere buurjongens op erg jonge leeftijd in contact met metal-muziek. Eerst luisterde ik voornamelijk naar death metal maar toen ik in 1996 Cradle Of Filth’s “Malice through the looking glass” op Metalopis hoorde werd ik compleet weggeblazen door de atmosfeer en het mysterieuze karakter van black metal. Na Dimmu Borgir’s “Enthrone darkness triumphant” en “Emperor’s “Anthems to the welkin at dusk” ging ik steeds dieper en dieper in de underground graven en liet het merendeel van de grote bands voor wat het was. Jullie zijn een stuk jonger en groeiden op in internettijden waarbij de nieuwe Satyricon vrijwel even gemakkelijk toegankelijk is als een demo van een groezelige Roemeense black metal band. Via welke bands kwamen jullie in contact met het genre?
G: Aangezien ik oorspronkelijk een drummer ben, kwam ik via bands als Sepultura en SOulfly in contact met metal omdat ik hun drumpartijen zo interessant vond. Toen ik een band wou oprichten in Strasbourg, werd ik gecontacteerd door een atmosferische black metal band, een genre waar ik niets van afwist en het was een serieuze klap rond mijn oren. Dat project bestond ongeveer een jaar gedurende hetwelke ik veel muzikale kennis opdeed van de andere leden. De eerste bands waar ik naar luisterde waren Altar Of Plagues, Ash Borer, Krallice en The Arrival Of Satan.
F: Mijn eerste contact met black metal was via een kopie van “Puritanical euphoric misanthropia” van Dimmu Borgir en “At the heart of winter” van Immortal, die ik van een vriend kreeg toen ik vijftien jaar oud was. Op deze leeftijd bliezen de sound en de gewelddadigheid me compleet omver. Doorheen de jaren veranderde mijn muzikale smaak en kreeg ik meer interesse in verscheidene underground stijlen.
H: Ik was origineel eerder into progressieve metal maar een vriend liet me post-rock ontdekken. Hierdoor begon ik me eerder op de emoties van muziek in plaats van de techniciteit te focussen. Ik luisterde nog niet echt naar black metal toen, maar dat kwam op gang vanaf ik met Gaetan in een post-metal band ging spelen en zo zijn andere projecten Cepheide en Rance ontdekte. Zo kwam ik in contact met black metal, maar ik ben nog steeds erg beïnvloed door post-rock.

Zijn er interessante Franse underground metal bands die jullie kunnen aanraden? 
F: Check de laatste releases van Celeste en Blut Aus Nord. (Doen we zeker, maar deze bands zijn hopelijk geen onbekende meer voor onze lezers; JOKKE).
H: Het is moeilijk om er enkele uit te pikken maar ik kijk erg hard uit naar de nieuwe Glaciation release die er zit aan te komen.

In Frankrijk heb je de satanische en orthodoxe scene met onder andere Antaeus, Aosoth, Temple Of Baal en Merrimack. Jullie lijken eerder te connecteren met Time Lurker en Paramnesia. Maken jullie ook deel uit van een scene of opereren jullie op jullie eentje?
G: Hoewel we niet tot een specifieke scene behoren, sta ik erg afkering tegenover de satanische/religieuze kant van het genre of zelfs een zekere ideologie die met black metal geassocieerd wordt. Zo zullen we bijvoorbeeld nooit deelnemen aan een show waar ook bands met een dubieuze politieke ideologie bij betrokken zijn.
Het doet me wel plezier dat je Time Lurker en Paramnesia vermeldt, omdat ik hen nog persoonlijk ken van toen ik in Strasbourg woonde. Ik respecteer hun werk ook enorm. Ik weet niet of we tot eenzelfde scene behoren, maar ik kan me wel verbinden met hun muziek.

Jullie spelen precies niet veel shows. Zijn er tourplannen om de nieuwe plaat te promoten?
G: Wegens de vele line-up wissels hebben we nog niet voldoende tijd gehad om ons te concentreren op het spelen van shows hoewel we dat wel graag doen. Er is echter nog niets gepland.

Tot slot, welke doelen hebben jullie met Cepheide?
H: Ik denk niet dat we echte specifieke doelen hebben. We willen gewoon iets doen dat we graag doen!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s