Rituals Of The Dead Hand – Limburgse bokkenrijders

Je hebt zo van die mensen die absoluut geen zittend gat hebben en dan ook niet genoeg hebben aan één muzikale uitlaatklep. Onze landgenoot Filip Dupont is zo iemand. In het verleden was hij de man achter black metal-band Gorath en de laatste jaren timmert hij hard aan de weg richting stardom met Hemelbestormer. Weldra verschijnt echter ook het debuut van Rituals Of The Dead Hand, een nieuwe speler in het black/death/sludge-wereldje. Ik schoot enkele vragen af richting het verre Diepenbeek en kreeg onderstaande antwoorden terug van zowel Filip als Frederik. (JOKKE)

ROTDH 1

Dag Filip! We kennen jou voornamelijk als het muzikale brein achter Hemelbestormer en het  in 2013 terziele gegane Gorath. Met die eerste band hebben jullie eerder dit jaar een tweede langspeler “A ring of blue light” uitgebracht. Waar heb je nog tijd en energie gevonden om nu ook met het debuut van je nieuwe project Rituals Of The Dead Hand op de proppen te komen?
Filip: Het lijkt inderdaad alsof ik met mijn gitaar ga slapen om een veelvoud aan albums te schrijven. De waarheid is echter dat ik relatief weinig gitaar speel. Het is eerder regel dan uitzondering dat een maand passeert zonder dat er wat creatiefs uit de mouw geschud wordt. Het is wel zo dat de meeste ideeën in mijn hoofd worden vergaard tijdens het joggen of ’s nachts als ik wakker lig. Eenmaal dat op punt staat, komt de gitaar erbij en durft het wel eens vlotjes te gaan.

De bandnaam verwijst naar een middeleeuws gebruik. Vertel!
Frederik: De “dode hand” was in feite de afgehakte hand, meestal de linker, van een tot de galg veroordeelde dief of moordenaar die als kandelaar werd gebruikt. Wanneer men er van menselijk vet, al dan niet afkomstig uit hetzelfde lijk waarvan de hand afkomstig was, gemaakte kaarsen op liet branden kon men bijvoorbeeld de bewoners van een huis in een vaste slaap houden zodat ze niet wakker zouden worden bij een inbraak. Ook zouden alle deuren probleemloos geopend kunnen worden en daarom wordt het ook wel eens “dievenkaars” genoemd. De bokkenrijders zouden ook hun eed aan de duivel gezworen hebben op de dode hand, wat meteen bijdraagt aan de criminele en sinistere aard.

Ook het concept van de plaat, namelijk de bokkenrijders, is ontleend aan middeleeuwse folklore. Vanwaar de interesse in deze legende en om er muzikaal iets mee te doen?
Frederik: Toen Filip en ik op zoek waren naar onderwerpen voor de teksten, waren we het er vrijwel onmiddellijk over eens dat het niet de zoveelste occulte vertellingen of “Hail satan“-slogans moesten worden. We zochten uiteraard iets duister, maar ook iets waar we zelf een soort van persoonlijke link mee hadden. Als Limburgse band het over Griekse mythologie (ik zeg zo maar wat) hebben komt immers een beetje flauw en gemaakt over, toch? De bokkenrijders waren destijds actief in onze streken. Een aantal vermeende leden zijn destijds zelfs geëxecuteerd in Wellen, amper enkele kilometers van waar ik woon. Persoonlijk vind ik die link met de plaatselijke folklore erg belangrijk en ik denk dat Filip me daar wel in kan volgen. Met Gorath heeft hij immers ooit een plaat gemaakt over zijn thuisstad Diepenbeek (“MXCII“; ADDERGEBROED). Misschien niet meteen de meest opvallende stad met een brutale, duistere geschiedenis, maar wel de plaats waar hij al zijn hele leven woont en gevormd is geworden tot wie hij is. Zo persoonlijk wordt het natuurlijk niet met de bokkenrijders, maar het feit dat het zich vrijwel allemaal onder onze neus afspeelde én het behoorlijk lugubere materie is, zorgde voor een perfect onderwerp.

De bokkenrijders behoren tot het immaterieel cultureel erfgoed van Limburg. Welke plaatsen, musea of lectuur kan je aanraden voor wie meer wil weten over dit onderwerp?
Frederik: Eerst en vooral wil ik even benadrukken dat ik zeker geen expert ben die ter voorbereiding alle mogelijke literatuur aangaande de bokkenrijders verslonden heeft. Ook dient er een verschil gemaakt te worden tussen de folkloristische “legenden” en de historische “bokkenrijderbendes”. Die laatste zijn er naar alle waarschijnlijkheid wel geweest en zullen ook wel een aantal misdaden begaan hebben, maar lang niet in de proporties dat er gezegd wordt. Het ging niet om één grote overkoepelende bende die, aangevoerd door een kapitein en in naam van de duivel, naar hartenlust moordde, plunderde en verkrachtte. Aannemelijker is dat het om diverse, los van elkaar opererende kruimeldievenbendes ging die inderdaad wat roofovervallen gepleegd hebben. Het was met andere woorden allemaal minder dramatisch en duivels dan de verhalen je willen doen geloven. Uiteraard is dit minder interessante materie voor een death/black metalband en daarom focussen we ons met Rituals Of The Dead Hand voornamelijk op het folkloristische en legendarische, aangevuld met wat historische feiten zoals bijvoorbeeld de martelingen van de verdachte leden, de executies in de Bonderkuil in Wellen en de beruchte drossaard Clerckx, de man die heel wat bokkenrijders voor het gerecht heeft gesleept. Het is echter zeker geen geschiedenisles!
Voor wie toch wat meer wil weten over de historiek van de bokkenrijders zijn er diverse artikelen op het internet te vinden. De site www.bokkenrijders.com biedt bijvoorbeeld een schat aan informatie, evenals het boek “Bokkenrijders: De schande van Limburg” van François Van Gehuchten. De bonderkuil en een overblijfsel van de Onze-Lieve-Herenboom, de boom die op de hoes van “Blood oath” staat en tevens de plaats waar de bokkenrijders vergaderden, zijn ook nog steeds te bezichtigen in Wellen.

Snap je mijn kritiek dat ik dit concept eerder bij vuile en opruiende black metal vind passen dan bij jullie mid-tempo muziek?
Filip: Als je denkt aan gruwelijke martelingen, verassende brandstichtingen en barbaarse executies, beeld ik me een onheilspellend en geestelijk teisterend sfeertje in. Daarbij past snelle black metal. Zeker en vast! Maar ook wel trage, duistere muziek die loodzware mokerslagen uitdeelt aan je bovenkamer. Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten, toch?

Muzikaal gezien grijp je met Rituals Of The Dead Hand min of meer terug naar Gorath’s zwanenzang “The chronicles of Khiliasmos” uit 2012 waarop je black en death metal begon te mengen met invloeden uit de post- en sludge scene. Gorath opnieuw leven inroepen is nooit aan de orde geweest veronderstel ik?
Filip: Dat klopt. Die bedenking maakte ik me ook toen ik “Blood oath” in zijn geheel hoorde. Toch is ROTDH simpeler en met beter vakmanschap tot stand gekomen. “Khiliasmos III” was eigenlijk al een Hemelbetormer track avant la lettre, net zoals “Manifest” van het snel ter ziele gegane Horus. Enerzijds is “Khiliasmos” met meer post-rock wat Hemelbestormer doet. Anderzijds is “Khiliasmos” met meer death metal wat Rituals of the Dead Hand doet. Gorath is gestopt en dat blijft zo. Chapter closed.

Gorath heeft destijds best wel wat erkenning gekregen. Wordt je nog dikwijls aangesproken op Gorath’s muzikale erfenis?
Filip: Neen. Eigenlijk niet. Zelf heb ik laatst nog eens een resem Gorath platen beluisterd en aan alle zes heb ik wat aan te merken. Conceptueel, visueel en vaak ook muzikaal ben ik nog steeds erg tevreden. “MXCII” heb ik woord voor woord vertaald met het Diepenbeeks woordenboek erbij om een consequente schrijfwijze van het dialect te hebben. One hell of a job! Voor “The fourth era” heb ik heel wat Maya gerelateerde info verslonden. Jurgen (van Theudho) en ik verzorgden op het album de teksten/concepten en dat verliep altijd uitstekend. Inhoudelijk werd er echt wel wat verteld. Productioneel kon het allemaal een hele hap beter. Dat stoort me. Evenals de soms te drukke drumpartijen en te progressieve riffs. Het mocht soms wat minder zijn allemaal.

In de muziek van Rituals Of The Dead Hand hoor ik invloeden terug van enkele bands die je nauw aan het hart liggen zoals Burzum, Glorior Belli, Satyricon en Amenra. Zijn er nog andere bands die je als inspiratiebron voor Rituals Of The Dead Hand kunt detecteren?
Filip: Van het lijstje dat je opsomt, behoort enkel Burzum tot mijn uitgesproken favorieten. Van Satyricon heb ik laatst zelfs mijn eerste druk van “Dark medieval times” de deur uitgedaan. Ik heb echt niks meer met die band, tenzij het over “The shadowthrone” gaat. Maar blijkbaar hoor je toch wat invloeden. Wellicht doel je op een welbepaalde riff in “Bonderkuil“. Als er toch aan namedropping gedaan moet worden, zou ik alvast volgende artiesten vermelden: The Ruins Of Beverast, Triptykon en Necros Christos. Ik denk dat de sfeer op “Blood oath” een mix is wat je bij hun ook terug vindt. Slow, low and pounding!

ROTDH 2

Voor de opnames kon je mede-Hemelbestormer kompaan Frederik “Cozy” Cosemans overhalen om de drums in te spelen. Heeft hij eigen inbreng gehad voor het invullen van de drumlijnen of was het eerder jouw ideeën uitvoeren in de studio?
Filip: Frederik en ik zijn vaak samen en ergens tijdens een van de vele gesprekken opperde hij eens dat we iets black/death-achtigs moesten doen. Redelijk snel nadien was het materiaal geschreven. Thuis werk ik alles uit tot in de kleinste details. Dat was met Gorath zo, dat is met Hemelbestormer zo en dat is dus ook zo met ROTDH. Frederik past her en der wat aan, maar het grootste deel is gebleven zoals de pre-producties afgeleverd waren. Doch, ROTDH is van ons beiden. Frederik verzorgt de teksten en ik de muziek. Dat werkt goed. Maar het is absoluut geen sologebeuren.

Blood oath” komt uit via het Duitse Dunkelheit Produktionen. Hoe ben je met hen in contact gekomen? Was er ook interesse van andere labels waar je mee samenwerkt(e)? Waarom is Dunkelheit het ideale label voor Rituals Of The Dead Hand?
Filip: Labelbaas Bernd heeft me destijds geholpen om Gorath te distribueren. De vinylversie van “MXCII” hadden we in eigen beheer uitgebracht en de Belgische post was een veelvoud duurder dan hun Duitse collega’s. Daar ik sneller in Duitsland ben dan in Brussel of Antwerpen, ging ik gewoon naar Bernd en regelden we de postzaken daar. Voor mij, als oude zak in de scene, is het belangrijk dat ik mensen ken waarmee ik samenwerk. Dat ik ze eens kan zien in het echte leven en dat we eens kunnen afspreken en een pint pakken. Zulke dingen maken de zakelijke kant van het muziekgebeuren aangenamer. Idem voor Hemelbestormer, dat op Ván Records zit, ook vlakbij over de grens. Zowel Ván als Dunkelheit had ik pre-producties gestuurd. Ze waren de enige labels. De eerste had niet dadelijk tijd of interesse om te luisteren en de tweede was onmiddellijk dolenthousiast. Doordat Dunkelheit zo enthousiast reageerde en dat ook bleef wanneer we afspraken, was het voor ons een uitgemaakte zaak. De toekomst zal uitwijzen of het een ideale keuze was.

Beschouw je Rituals Of The Dead Hand als iets éénmaligs of heb je nog verdere plannen?
Filip: We twijfelen om live te spelen. Bernd kan een Zuid-Amerikaanse tour regelen. Zijn vrouw is van Peru en om de zoveel tijd woont hij daar een hele poos. Dus het is zeker niet onmogelijk. Maar momenteel haalt de ratio het van het hart. Hoe graag Frederik en ik het willen, de inspanningen om even live te gaan kosten moeite. En dat kunnen we momenteel niet opbrengen. Maar wie weet denken we daar volgend jaar anders over. We zien het alvast niet als een éénmalig iets. Absoluut niet!

In 2016 heb je ook nog het album “Eight billion deathmarch” uitgebracht met je grindcore en crustpunk-project Wolven. Voor de songtitels van die plaat zocht je inspiratie bij bevriende muzikale bands, wat ik wel een originele insteek vond. Heb je daar nog verdere plannen mee?
Filip: Alles verloopt in cycli. De volgende Hemelbestormer is haast helemaal geschreven. Als die gereed is, wil ik me nog toeleggen op het schrijven van de vierde plaat van een ander (black metal) project wat ook al even de ronde doet. Aldus ook een nieuwe Wolven. “Eight billion deathmarch” was geschreven en opgenomen in een maand tijd. Daar was de snelle flow zeer belangrijk. Voor Wolven waren er trouwens muzikanten die zich aanboden om live te gaan. Ratio en hart,…

Je hebt al een bijzonder lang parcours afgelegd in de Belgische en internationale metalscene. Hou zou je de huidige stand van zaken vergelijken met de tijd van Gorath?
Filip: Interessante vraag. Eind jaren negentig nam je een demo cassette op en werd er geruild met mensen over de hele wereld. Spannend, maar erg tijdrovend. Ik kreeg toen nog een gekopieerd A4-tje van de distro-items van Osmose Productions. Nuclear Blast en Earache leerden me de wereld van death metal kennen en lokale bands waren al groot als ze een keer in het buitenland speelden. Boeiende tijden allemaal. Vervolgens stak het internet de kop op en zorgden fora en sites zoals Deathmetal.be en My Space voor een enorme e-activiteit. Ik stak er te veel tijd in, zonder echte resultaten. Je kon zo veel mogelijk spammen en mensen lastig vallen als je wilde, maar eigenlijk bereikte je het omgekeerde effect. Dat alles is wat ingestort en met de huidige sociale media ben ik niet zo goed bekend. Dat is beter zo. De drang om mijn band altijd en overal ten toon te spreiden boeit me niet meer. Wat komt, dat komt.

Nog laatste woorden voor onze lezers?
Filip: Blijf Addergebroed lezen en zet op de achtergrond iets van ROTDH op. Bedankt Jokke!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s