A Thousand Sufferings – Moeilijk in een hokje te plaatsen

Op 22 november verscheen via Symbol Of Dominations Productions de tweede langspeler van onze landgenoten A Thousand Sufferings. Wie al eens een concertje bezoekt, heeft het viertal waarschijnlijk al eens aan het werk gezien als voorprogramma van Urfaust, Primordial, Zemial of recent nog Hades en Lugubrum. Naar aanleiding van de release van “Bleakness” nam ik contact op met drummer Timo voor een woordje uitleg omtrent het reilen en zeilen van A Thousand Sufferings. (JOKKE)

ATS3

Vermits het de eerste keer is dat A Thousand Sufferings middels een interview aan bod komt op Addergebroed, wil ik om te beginnen even terugkeren naar het ontstaan van de band. Zij die al wat langer in de Belgische underground-scene meedraaien, zullen jullie tronies nog wel herkennen uit vorige bands zoals Verloren en Vex. Wie zijn idee was het om A Thousand Sufferings op te richten?
De reden dat PJ (zanger/gitarist) en ikzelf met deze band zijn begonnen komt doordat onze vorige band Vex letterlijk doodgebloed was. We hadden binnen Vex twee muzikale fronten waar simpelweg geen van beide kanten zich in kon vinden en de uitdaging om, bij wijze van spreken, het midden te vinden tussen een band als Meshuggah versus Burzum of Forgotten Woods was gewoon te groot. We zijn dus gestopt met het grootste cliché ooit: muzikale meningsverschillen. PJ en ikzelf bleven met een muzikale wil achter en praktisch zonder woorden was het duidelijk dat wij op zoek moesten naar mensen die wel meegingen in ‘ons’ verhaal. Ik wist ergens wel dat er in mijn vriendenkring muzikanten waren die eventueel wel interesse zouden kunnen hebben en zowel Nico (bassist) als Tijl (onze eerste zanger) gingen direct akkoord om samen te ‘jammen’. Mijn Verloren-makker Noctiz, die nu opnieuw met Paragon Impure begonnen is, kwam na een tijdje onze line-up vervolledigen.
Wat vooral niet in de planning stond was die ene avond, vlak na een repetitie, wanneer Tijl een dodelijk motorongeluk heeft voorgehad. Ik reed vlak achter hem met mijn wagen, zag hem net niet vallen, maar toen ik uitstapte bleek alle hulp reeds te laat. Verschrikkelijk. Een opdoffer voor ons maar we besloten om verder te gaan met de band en vroegen aan Bokke (Verderf, ook al een ex-lid van Verloren) om de zang over te nemen en hij zag dit in eerste instantie nog zitten maar na enkele maanden aanmodderen bleek het toch niet te lukken voor hem. In die maanden namen we ons debuut “Burden” op en aangezien we wachtende waren op de opname van Bokke’s zang had PJ eens geprobeerd om provisoir wat zanglijnen op te nemen. En zo geschiedde…Vlak na de opnames besloot Noctiz om A Thousand Sufferings te verlaten en moesten we weer op zoek naar een gitarist. Een zekere Jurgen – waarmee ik voor en na mijn tijd bij Verloren nog mee ‘gejamd’ had – bleek de ideale man te zijn. In de goeie ouwe jaren negentig heeft ie nog bij Xastur gespeeld waarmee ze één demo uitbrachten.
Een beetje een chaotische start maar sinds we deze line-up hebben, zit het wel al enkele jaren goed en voelen we elkaar aan op zowel muzikaal als persoonlijk vlak. Geen onbelangrijk detail.

Welk verhaal willen jullie met de band vertellen?
Ik zal je moeten teleurstellen indien je één of andere pseudo-occulte/orthodoxe of wat dan ook thematiek verwachtte. We doen liever niet mee aan die trend. Als band willen we de muziek maken die wij goed vinden en daar sijpelen blijkbaar onbewust old-school invloeden in, en liefst op een zo zwaar, vuil en smerig mogelijke manier.

De ondertussen gesplitte melodieuze death metal-band Manic Movement heeft op haar “Thousand sufferings”-plaat uit 2009 een nummer staan dat “A thousand sufferings” heet. Toeval of is er een link?
Niemand was zich bewust van het bestaan van die plaat van Manic Movement toen we de bandnaam kozen dus je kan hier best wel spreken van puur toeval.

Wat ik niet wist is dat (de veel te jong overleden) Tijl De Bock jullie eerste zanger is geweest. Ik kende Tijl als een kleurrijk en soms veelbesproken figuur uit onze vaderlandse metalscene die zong bij bands als Festering Christcunt, K4B en 7SinZ. Hoe kijken jullie op Tijl als persoon en muzikant terug?
Wat een kleine wereld toch. Nico en ikzelf kenden Tijl al meer dan 20 jaar en wisten wel welke persoonlijkheid hij had. Hij was iemand die enorm gedreven en vol passie met verschillende zaken bezig kon zijn, maar ik denk dat zijn hart vooral bij muziek en fotografie lag. En reizen, en zware biertjes ontdekken/proeven…Muzikaal gezien had hij 1001 ideeën, het ene al wat meer realistischer dan het andere, maar zo was ie dan ook weer wel en het lijkt me ook een vrij accurate beschrijving van hoe hij als mens was.
Onze bassist speelde trouwens ook nog met Tijl samen in FC Cunt.

In 2015 verscheen jullie debuut “Burden” op het Russische Satanath Records waar ook onze landgenoten Panchrysia onderdak hebben gevonden voor hun laatste langspeler. Hoe zijn jullie met hen in contact gekomen? Zijn jullie tevreden over de samenwerking en inspanningen van het label?
Toen we “Burden” hadden opgenomen zijn we op zoek gegaan naar een label. We waren letterlijk een nieuwe band die niet op een trend-trein wou springen en voor velen zelfs moeilijk te plaatsen was. Dat was ook de meest gehoorde commentaar van de labels die de moeite deden om een antwoord te sturen. Of je de muziek nu goed of slecht vindt ga ik in het midden laten maar wat me toen jammer genoeg opviel was dat sommige labels niet eens wisten wat ze met ons moesten aanvangen. Zo blijkt maar weer eens dat mensen nood hebben aan structuur, zelfs in een genre als extreme metal. Het is bijna zoals in het dagelijkse leven: geef mensen kleurtjes, figuurtjes en lijstjes en het werkt. Uiteindelijk, na toch wel een tijdje zoeken, zijn we bij Satanath terechtgekomen en die gast wou het echt wel uitbrengen. Tot onze verbazing kregen we vrij veel reviews, hier en daar een interview en wat bescheiden reclame dus hij deed toch wel moeite voor zijn bands. Al bij al zit het dus best wel ok. Alleen jammer dat hij geen vinyl wil doen maar je kan niet alles hebben hé.

Bleakness” verscheen via Symbol Of Dominations Productions, een sublabel van Satanath Records. Hoe zit dat juist in mekaar?
Dat is, zoals je al zei, gewoon een sublabel van Sathanath. Zelfde kerel, zelfde promo etc.

ATS2

Met enkel “Burden” onder de arm slaagden jullie erin om het podium te delen met enkele grote namen zoals Primordial, Hades en Urfaust. Hoe ver reiken jullie ambities op vlak van concerten en touren?
We hebben eigenlijk nog nooit moeten vragen om ergens te spelen en om dan op zulke affiches te ‘mogen’ staan is toch wel fijn. Het streelt je ego als het ware. Qua optredens willen we zeker geen overkill veroorzaken dus we hebben de luxe en een gezonde vorm van pretentie om af en toe ook iets te weigeren. Of het komt niet goed uit, wat ook kan natuurlijk. Tot nu toe zijn we nog niet buiten België geraakt en wie weet komt daar met de nieuwe plaat verandering in. Een echte tour zie ik niet direct gebeuren maar een weekendje weg maar al te graag.

Waar ligt voor jullie de uitdaging op vlak van het spelen van live shows vergeleken met studio-opnames?
Live optredens zijn, als ik voor mezelf moet spreken, toch iets heel anders dan studio-opnames. Je kan je meer laten gaan, voelt meer de muziek en emotie die we in onze vuiligheid steken en het voelt vrijer aan. Als mensen ons dan na een optreden al eens zeggen dat ze genoten hebben van de show is dat leuk om te horen maar begrijp me niet verkeerd als ik zeg dat we deze muziek niet maken om mensen te plezieren.

Vorig jaar brachten jullie in eigen beheer een split uit met het Mechelse Marche Funèbre. Op de vinyl prijkt een liveversie van het nummer “My temple, my prison”. Deze song treffen we nu simpelweg als “Temple” op de nieuwe langspeler aan en is voor mij het nummer dat jullie band het best representeert. Wat vinden jullie het ultieme A Thousand Sufferings-nummer tot hiertoe?
Die split vinyl met onze vrienden van Marche Funèbre was een tussendoortje om beide bands even terug op de kaart te zetten alvorens er nieuw studiomateriaal aankwam. Het is inderdaad één van de nummers die ik zelf ook zou opzetten moest men mij vragen welke muziek we maken, maar een ultiem nummer heb ik tot hiertoe eigenlijk niet. “Faces” en “Clouds“, beide van de nieuwe plaat, zijn volledig anders qua opbouw en gevoel maar toch denk ik dat ze perfect naast elkaar kunnen staan. Het nieuwe album is eerder een geheel maar enige vorm van objectiviteit ontbreekt me wel om een deftig antwoord te kunnen geven.

Het nieuwe “Bleakness” laat heel wat beklijvende momenten horen evenals een eigen sound waarin de invloeden niet zo gemakkelijk aan te duiden zijn. Jullie label spreekt van sludge/doom en haalt oude Paradise Lost en Tiamat als invloeden aan. Ik zou eerder van een trage, sfeervolle vorm van black metal spreken waarin weliswaar aan post-metal en doom ontleende melodieën in opduiken. Ik hoor subtiele invloeden gaande van Kodiak (melodieuze leads) tot aan Urfaust (atmosfeer en zang). Wie beschouwen jullie zelf als inspiratiebronnen voor A Thousand Sufferings?
We zijn deze band zeker niet begonnen om het wiel terug heruit te vinden maar ik heb al meermaals gehoord dat we een ‘eigen’ sound hebben. We zijn daar helemaal niet mee bezig. We hebben ondertussen een soort ongeschreven regel in de band waarin we ons allemaal in kunnen vinden. Hoe goed een bepaalde rif ook kan zijn, als ie niet vuil genoeg is of te lief of wat dan ook, dan veranderen we die totdat hij past. Of we gooien hem weg, wat zeer dikwijls gebeurt…
Het feit dat onze invloeden niet zo makkelijk aan te duiden zijn, ligt er waarschijnlijk aan dat de belangrijkste songschrijvers een totaal verschillende ‘muziekcultuur’ hebben. Waar de ene bijvoorbeeld een goeie rif speelt maar veel te melodisch of te braaf klinkt maakt de ander die weer smerig. Andersom kan ook dat het wel een goeie rif kan zijn maar het lijkt alsof het van een 15-jarig slaapkamer éénmansprojectje komt. Dus die twee vullen mekaar goed aan en zowel Nico als ikzelf fungeren vaak als waakhonden en trekken al eens aan de alarmbel wanneer nodig. Ik druk het nu echt zwart/wit uit natuurlijk maar zoals ik hierboven reeds aanhaalde: het belangrijkste in een groep is toch dat er een soort van plan is en ieder begrijpt en aanvoelt wat kan werken.
Het label heeft nu eenmaal bekendere namen nodig om een gezicht te plakken op het genre wat we spelen. Mij goed. De manier waarop Urfaust zingt is vrij uniek en wij hebben ook zo’n zanger die van de standaard afwijkt. Als je dan ook nog eens sfeervolle black metal maakt (zoals je zelf aanhaalde) dan kan ik begrijpen dat we in hetzelfde straatje zitten maar leg onze platen naast elkaar, dan hoor je toch twee andere bands..

Een opmerkelijk nummer is “Ghostriders” dat zowaar een coverversie is van de Johnny Cash klassieker “Ghostriders in the sky”. Ik vind jullie epische Bathory-uitvoering enorm pakkend en geslaagd! Dat is immers wat het doel is van een coversong: een eigen twist geven aan andermans nummer. Wie zijn idee was het om deze song door de mangel te halen? Hebben jullie toestemming gevraagd aan de erfgenamen van Johnny Cash om met dit nummer aan de slag te gaan?
Dankjewel. Alle krediet gaat naar Pj hier. Die heeft echt het nummer volledig herwerkt en wij hoefden het maar in te spelen. Als je eindelijk een nummer hebt gevonden om te coveren zijn er al heel wat factoren die de revue passeren. Je moet het kunnen spelen natuurlijk, het moet volledig naar je hand gezet kunnen worden en die versie moet op z’n minst evenwaardig zijn aan het originele. En het moet ook een nummer of artiest zijn die niet onbesproken is, begrijp je? In ons geval hebben we gekozen voor een nummer dat praktisch iedereen kent dankzij Johnny Cash (hij is niet de originele uitvoerder, dat is Stan Jones) maar waar het toch even duurt eer men doorheeft dat het om dat nummer gaat. Ook een voorwaarde om een ‘goeie’ cover te doen. Klakkeloos kopiëren heeft weinig zin en meerwaarde.
The weaping song” van Nick Cave hebben we ooit ook eens geprobeerd maar wanneer wij het speelden was het een weaping song. Om maar te zeggen, soms blijf je’r gewoon ook beter af.

ATS

PJ, de opnames van “Bleakness” werden onder jouw leiding uitgevoerd, maar voor de mastering trokken jullie naar de Blackout Studios. Is er een groot verschil tussen het opnemen van andermans muziek of je eigen nummers? Wat vormde jullie grootste uitdaging in de studio?
We zijn naar Blackout gegaan voor mastering omdat het nu eenmaal een goed idee is om iemand anders (lees: niet degene die de mix verzorgt) ook eens zijn licht op de muziek te laten schijnen. Hij zal altijd dingen horen die de mixer niet (of niet meer) hoort.
En ja hoor, er is een enorm verschil tussen je eigen plaat opnemen of die van iemand anders. Dat was waarschijnlijk ook mijn grootste uitdaging in de studio. Bij mijn eigen plaat denk ik altijd ‘zou het niet beter zijn als …’ en zo bleef ik maar experimenteren totdat ik na een tijdje het bos niet meer door de bomen zag. Als iemand anders in mijn studio komt, heeft hij meestal wel een redelijk specifiek beeld over wat het eindresultaat moet worden. Bij Paragon Impure bijvoorbeeld was dat alleszins zeker het geval en wist ik perfect wat ik moest doen om een goed resultaat af te leveren.

Het enige minpuntje aan “Bleakness” vind ik het artwork. Dit past eerder bij een death metal-band op een label als Unique Leader. Wie was verantwoordelijk voor het artwork en op welke manier past dit kleurrijke ontwerp bij een titel als “Bleakness”?
Timo: Ik kan je hierin wel volgen edoch ligt er een verwijzing in naar de teksten. De plaat gaat voornamelijk over negatieve dingen die gebeuren of gebeurt zijn in mijn en/of iemand anders zijn leven. Keuzes die we al dan niet zelf kunnen maken maar waar we toch de gevolgen van dragen. Kleurrijk zou ik het ontwerp niet noemen, het is nu niet bepaald een bloemenweide in de lente maar het is inderdaad geen typische hoes die je zou verwachten van een band in ons genre. Maar wij zijn er tevreden over en dat is het belangrijkste. Paint it Black en ons label werkten al vaker samen en wij kregen het lucratieve aanbod.

De split met Marche Funèbre werd in eigen beheer op vinyl uitgebracht, een drager die enorm populair is in het wereldje. Is er van “Bleakness” ook een vinylrelease gepland?
Neen, jammer genoeg niet dus bij deze: mocht er iemand interesse hebben om dit alsnog te doen, graag!

Wat mogen we de komende maanden op live-front nog van jullie verwachten? Staat er een releaseshow gepland voor “Bleakness”?
Op 9 februari staat onze “releaseshow” gepland in Munsterbilzen.

Tot dan!

ATS4

One comment

  1. Pingback: addergebroed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s