False – Portent

De naam Mariusz Lewandowski zegt u waarschijnlijk niet zo veel. Deze Pool is nochtans verantwoordelijk voor de adembenemende hoes van Bell Witch’s “Mirror reaper“. Naast werk voor o.a. Sepulcher en מזמור schilderde dit natuurtalent ook het superbe dreigende artwork dat de cover van False’s tweede langspeler “Portent” siert. Hun ongetitelde debuut konden we vier jaar geleden best pruimen. De naam Emperor dook in die review regelmatig op en hoewel het geluid van False nog steeds als licht symfonische black omschreven kan worden, liggen de invloeden van de Noorse keizers er deze keer toch net iets minder op. Wel ademt “Portent” nog steeds een glorieus en melodramatisch Noors second wave geluid uit. Een gedeeld gevoel van pijn en verlies ligt aan de basis van de drie ellenlange songs (en korte outro) met een gemiddelde speelduur van zo’n luttele dertien minuten. Het tempo van opener “A victual to our dead selves” ligt doorgaans hoog en de snarenplukkers murwen een mix aan klassiek en progressief gitaarwerk (hier is wel nog een keizerlijke invalshoek hoorbaar) uit hun instrumenten waarbij er ook al eens een solo mag passeren. Keyboards tillen het geheel nog een monumentaal trapje hoger en frontvrouw Rachel krijst het boeltje nog steeds – zij het ietwat monotoon en amper articulerend – aaneen. “Rime on the song of returning” draagt een onrustig gevoel uit wat versterkt wordt door een chaotisch, bijwijlen vertrappelende kakofonie aan (dissonante) klanken. De band lijkt zich, gevoed door een collectieve negatieve energie, te verliezen in lange instrumentale passages die mijn aandacht echter niet weten vast te houden. Op “The serpent sting, the smell of goat” kan dankzij een meer uitgesproken atmosferisch en ruimtelijk karakter dan weer eerder een post-black label gekleefd worden. De song hanteert een eb- en vloedaanpak waarbij serene rustpunten tot donderende climaxen leiden, maar opnieuw weten de vijf muzikanten me niet volledig mee te krijgen in de oeverloos doordenderende zwarte massa die voor hen ontegensprekelijk een emotionele rollercoaster zal zijn, maar voor mij een minder beklijvende luisterervaring behelst. Op het sterke openingsnummer na blijf ik wat op mijn honger zitten. Het cover artwork raakt me meer dan de muziek.

JOKKE: 70/100

False – Portent (Gilead Media 2019)
1. A victual to our dead selves
2. Rime on the song of returning
3. The serpent sting, the smell of goat
4. Postlude

One comment

  1. Pingback: addergebroed

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s