Ik moet bekennen: zelden heb ik zo hard mijn tanden stukgebeten op een recensie, of het moet al die van “Im wald” geweest zijn. Nu, we komen natuurlijk niet uit de lucht vallen dat een plaat van Dødheimsgard/DHG, als met de regelmaat van de klok opnieuw acht jaar na het voorgande opus uitgebracht, tijd nodig heeft om zich in het brein vast te enten en al zijn eclectische geheimen prijs te geven. Zodoende had ik deze recensie tweemaal bijna afgewerkt tijdens mijn ondertussen ein-de-lijk afgelopen huizenjacht, om dan toch weer opnieuw te beginnen en wat u leest is een synthese van mijn gedachtegangen doorheen dit proces. Om maar te zeggen: “Black medium current” is terug een kluif geworden om je tanden meermaals in te zetten.

Zo geschiedde dat ik opener “Et smelter” aan enkele collega’s liet horen die minder voeling met extreme metal hebben, en eens Vicotnik (Ved Buens Ende, Dold Vorde Ens Navn, Strid) en de zijnen naar het eind van het nummer overschakelen op discosynths waar dan nog een gitaarsolo bovenuit komt schreeuwen, kreeg ik, in een notendop, een welgemeende “hoe the fuck komt ge erop dit te maken?” als reactie. Dat vat “Black medium current” wel wat samen. Verdergaand op “A umbra omega”, een plaat die Flp destijds niet helemaal kon overtuigen maar naar mijn mening absoluut tussen de groten mag prijken, maar gelukkig geen poging tot kopie – al hadden we dat ook niet verwacht. Zo neemt deze keer enkel Vicotnik de vocals voor zijn rekening: na het vertrek van Kvohst heeft ook Aldrahn het bijltje erbij neergegooid. Jammer, maar dat Vicotnik hier het hele gamma van screams, gefluister, cleane en bezwerende of net compleet maniakale zang zelf vertolkt, valt op zijn zachtst gezegd indrukwekkend te noemen.

Tegelijk is “Black medium current”, ondanks de vele stijl- en tempowissels waarschijnlijk de meest toegankelijke plaat van dit Noorse enigma. Hoewel nummers als “Tankenspinnerens smerte” en “Det tomme kalde mørke” stevig van jetje kunnen geven, zijn veel track zoals de reeds vermelde opener en “Interstellar nexus” doorgaans wat zachter, en “It does not follow” klinkt in den beginne zelfs als loungemuziek om zich uiteindelijk bijna tot een synthwavenummer te ontpoppen en nadien met genadeloos scherpe riffs en pummelende blastbeats rond te strooien. Waar Flp “A umbra omega” reeds te druk vond, doet Dødheimsgard er ditmaal nog een schepje bovenop, en laten de heren het blackmetalaspect zelfs meermaals achterwege ten voordele van experimentele synths of andere zijsprongen. Het doel van mijn recensie was om lege hulzen als het woord ‘avant-garde’ te vermijden, maar wat DHG hier ten berde brengt valt haast niet anders te omschrijven.

Dat het kwartet, waarvan Vicotnik het enige overgebleven origineel lid is, op “Black medium current” alle registers opentrekt, mag onderhand duidelijk wezen, en ik vermoed dat de beste man dit album dan ook grotendeels alleen heeft geschreven – de parallellen met Ved Buens Ende vallen misschien wat minder duidelijk te ontwaren maar zijn nog steeds aanwezig. Ondanks het feit dat de heren graag verrassen en nummers dikwijls van de hak op de tak lijken te springen, flowt de plaat merkwaardig goed en lijkt ze toch steeds weer als coherent geheel over te komen, ook omdat met het slepende “Halow” halfweg de plaat een meer conventioneel opgebouwde compositie te bespeuren valt en drummer Myrvoll (Dold Vorde Ens Navn, Nidingr) de plaat feilloos en uiterst gevarieerd aaneenrijgt. De relatieve rust die “Halow” uitademde is trouwens welkom gezien het reeds aangehaalde “Det tomme kalde mørke” er vlak na komt, en eender wie “A umbra omega” en een barrage aan kenmerkende complexe industrialriffs een warm hart toedraagt komt ongetwijfeld aan zijn trekken.

Nog iets waarop “Black medium current” zich van de rest van de discografie onderscheidt: de sound is de helderste die de Noren zichzelf ooit hebben aangemeten en er is overduidelijk heel wat tijd in het mixen van deze zeventig minuten chaos gekropen. Zelfs in de hardste passages komen de vocalen steeds tot hun recht en de toetsen zwellen aan en nemen af, al naargelang de sfeer die DHG probeert neer te poten. Dødheimsgard klinkt vooral zelfzeker: “we can pull this off.” Zij die vooral in de rauwe krochten van de black metal ronddwalen of voor wie het allemaal niet te ingewikkeld hoeft te zijn, mogen deze plaat gerust links laten liggen, maar aan eenieder die niet vies is van geëxperimenteer en een verbreding van de grenzen van wat black metal allemaal kan zijn zeg ik dit: “Black medium current” is een parel van een plaat die weliswaar tijd nodig heeft, maar ontieglijk fascinerend is. Zoals Dødheimsgard is er geen ander.

CAS: 94/100

Dødheimsgard – Black Medium Current (Peaceville Records 2023)
1. Et smelter
2. Tankespinnerens smerte
3. Interstellar nexus
4. It does not follow
5. Voyager
6. Halow
7. Det tomme kalde mørke8. Abyss perihelion transit
9. Requiem aeternum