Met stip de beste performance op vier dagen van ongenuanceerde, ongefilterde en onophoudelijk brutale OSDM tijdens Kill-Town Deathfest in Copenhagen afgelopen maand, zegt u? Dat moet dan toch het Braziliaanse Fossilization geweest zijn. Met een ijzersterke debuut-ep en een split met Ritual Necromancy op hun tot op heden beperkte palmares betraden ze het podium, om gedurende drie kwartier een auditieve oorlogsverklaring in het podium te kerven en nadien de arme Kopenhaagse eventhal vakkundig verpulverd en volledig in as achter te laten. Ongeveer alle aanwezigen stonden erop te gapen, en nadien werd er in de hallen van Pumpehuset tussen hen die het meest getroffen werden gefluisterd over ‘De nieuwe Dead Congregation’.

Mij was, voorts geheel toevallig, een dergelijke stelling geruime tijd voordien al ter ore gekomen, waarop mijn aandacht meteen gevestigd was op een eerste luisterbeurt van “He Whose Name Was Long Forgotten” – de voornoemde ep uit 2021. Amper vijfentwintig minuten aan materiaal, maar omwille van tracks als “Blight Cathedral” meteen getorpedeerd tot de vaste rotatie in mijn immer grillige playlist. Wat een sonische kanonskogel van technische maar aanstekelijke, razendsnelle maar tegelijkertijd slopend trage, rauwe maar toch nét scherp genoeg geproduceerde, ronduit magistrale death metal. Holy shit. De aanvankelijk flauw aandoende vergelijking zou dan toch maar steek weten houden? 

Een half jaar later, luttele seconden nadat ik dat ontzettend gewelddadige tafereel live had weten aanschouwen, mocht de veronderstelling wat mij betreft meteen in het register worden opgenomen, met een vermelding op metal archives erbovenop. Bezielers V en P weten perfect te schakelen tussen genadeloos flagrante agressie en beukende, afmattende sludge en doom, met transities die onder de huid opborrelen en je telkens weer weten verrassen. Een groot deel van de gespeelde nummers waren, uiteraard, afkomstig van hun nieuwste gedrocht, en de reden voor deze eindeloos lange introductie: “Leprous Daylight”.

De plaat weet tegelijkertijd dreigend mysterieus en technisch impressionant te zijn, zonder daarbij in te boeten op tempo, groove of herspeelbaarheid. Dissonante riffs scheuren zich los van eeuwenoude constructies, achtergebleven restanten van archaïsche beschavingen die aan de hand van enkele bijtende gitaarlijnen millennia aan duistere geschiedenis door je arme, ongezalfde strot rammen. Op amper 37 minuten blaast de band uit São Paulo een angstaanjagend deel van het hele pleistoceen doorheen je prefrontale cortex, om je als een verdwaasd, nietig en hooguit irrelevant omhulsel van jezelf achter te laten, de ironie van het smeken om meer zelf pijnlijk goed snappende. Op enkele spaarzame momenten weegt deze sonische bolwassing dermate door dat de occasionele luisteraar zichzelf er ietwat in kan verliezen, maar voor een doorgewinterd oor mag dat geen tegenargument zijn.

Of Fossilization de nieuwe Dead Congregation is geworden, of überhaupt wil zijn, maakt uiteraard helemaal niets uit. Wie de Grieken alsnog hoog in het vaandel draagt, OSDM erkent als de enige echte vorm van death metal, niet genoeg kan krijgen van “Onwards to Golgotha” en voor bands als Cenotaph, Desecrator, The Chasm en Brutality liefst een heus altaar zou willen bouwen, kan deze langspeler maar best onmiddellijk aan de collectie toevoegen. 

JULES: 88/100

Fossilization – Leprous Daylight (Everlasting Spew Records, 2023)
1. Archæan Gateway
2. Once Was God
3. Oracle of Reversion
4. At the Heart of the Nest
5. Leprous Daylight
6. The Night Spoke the Tongue of Flames
7. Eon
8. Wrought in the Abyss