Het uitstekende debuut “De doden rusten niet in vrede” ligt nog vers in het geheugen, maar toch staat Consanguineus wederom op onze deur te bonken met Wurgilnõ als muzikale boodschapper van dienst. “Angst” is een EP geworden die op slechts 70 exemplaren uitgebracht werd. Snel handelen is dus de boodschap als je het debuut kon smaken.

De vier songs op “Angst” liggen namelijk in het verlengde van de old school atmosferische black metal die “De doden rusten niet in vrede” vorm gaven. De typerende heldere zang die tussen de hese, meer traditionele Nederlandstalige blackmetalkrijszang opduikt, is onderdeel van het eigen gezicht dat Wurgilnõ al van meet af aan heeft weten bekomen. Het geeft een dreigende sacrale ondertoon aan de muziek die verschillende gedaantes durft aan te nemen maar steeds een onnoembaar gevoel van onbehagen in zich meedraagt. Zo is er, na een mysterieuze en atmosferische aanloop nemende introductie, de up-tempo opener “The mythische rituelen der witte wieven“, maar evengoed musiceert Wurgilnõ in “Waar den duvel huist” op een mid-tempo slepende manier, met desalniettemin een chaotische gitaarsolo als sluitstuk. De bezetenheid druipt hier van de vocale performance af. Het lijkt wel alsof de gehoornde in Consanguineus zelf huist!

Het titelnummer gaat dan weer voor een rockende, punky en zwaar hakkende, soms swingende aanpak waarbij de basgitaar ook een belangrijke rol speelt. Naar het einde toe zakt het tempo echter naar creepy regionen af. In de trage afsluiter “Onder de bevroren sterren smeden we onze pijn” laat Wurgilnõ zich van zijn meest melodieuze en psychedelische kant zien, een facet dat we heel hard smaken.

“Angst” is een prima EP waarop Wurgilnõ dik 20 minuten lang voor een dynamische en gediversifeerde eigengereide aanpak gaat.

JOKKE: 80/100

Wurgilnõ – Angst (Wolf Kult Religion/Merg en Been 2023)
1. The mythische rituelen der witte wieven
2. Waar den duvel huist
3.Angst
4. Onder de bevroren sterren smeden we onze pijn