Ondanks eerdere titels als “In total contempt of all life”, “Evil manifestations against mankind” en “Total desecration of existence” lijkt S./Swartadauþuz (het is toch alweer een drietal maand geleden hé?) toch bijzonder graag samen te werken met anderen. Voor “Ablazen winds”, vierde langspeler onder Azelisassath alweer, werd nog zo’n heerschap aangeworven waarmee we hier haast een parasociale relatie hebben ontwikkeld: op zang treffen we ditmaal niet Swartadauþuz zelf, Hellchrist Xul van Funeral Winds of Ancient Records-oudgediende Likpredikaren aan, maar R./Collier d’Ombre – ja, hij weer – en laat het er nu net om doen dat er onder zijn vele projecten eentje naar de naam Ablazen Winds luistert.

De switch van Likpredikaren’s bijtende screams naar R.’s diepere rasp is niet de enige die Azelisassath doorvoerde. De vollere, haast propere productie is nog zo’n voorbeeld, en eentje dat ik niet geheel met open armen ontvang. Azelisassath was altijd één van S.’ meest haatdragende (en minst symfonische) projecten dat zich op die manier wat afzette tegenover de rest van zijn discografie. Dit vertaalde zich in een uitgesproken schelle sound waar nog heel wat hoekjes en kantjes aan af te vijlen vielen, wat het geheel nog onmenselijker en vinniger deed overkomen. Met “Ablazen winds” hebben Swartadauþuz en zijn kompanen de vijl helaas wél bovengehaald, wat resulteert in een veel properder geluid. Azelisassath klinkt nu dan wel een pak minder ‘Ancient Records’, dat zint me toch niet helemaal. De rechtdoorzee riffs klinken braver en minder bedreigend – er wordt meer op langdurende tremololeads ingezet dan op Swartadauþuz’ kenmerkende spinnenwebriffs. Drummer L.C. (Ghemhamforash, Häxanu, Kveldstimer) kwijt zich dan wel weer glanzend van zijn taak en dankzij de sound-update heeft een Swartadauþuz-plaat nu eens een vol in plaats van klikkend basdrumgeluid. De toevoeging van de twee Amerikanen aan de line-up heeft dus een zeer duidelijke stempel op de stijl en sound van Azelisassath gedrukt.

Ook qua songwriting is er heel wat gewijzigd: ik durf er mijn hand voor in het vuur steken dat we een rechtlijnige midtempo song als “Carrion of deceit” (dat met z’n chugs en rollende basdrum godbetert soms aan fucking Amon Amarth doet denken) voorheen nooit op Azelisassath-werk zouden hebben aangetroffen. In plaats van zuiver haatdragende misantropie de wereld in te fluimen heeft Azelisassath zowaar een breder emotioneel palet ontdekt en daar horen blijkbaar ook langgerekte maar soms weinig interessante melodieën die ellenlang herhaald worden bij. Wat het drietal ten berde brengt verliest in mijn optiek toch wat eigenheid tegenover het oorspronkelijke opzet achter Azelisassath. Daarmee bedoel ik niet dat “Ablazen winds” een slecht album is – we spreken hier nog steeds over drie veteranen die kwalitatieve nummers ineenboksen alsof het peuterpuzzels zijn – maar wel dat ze waarschijnlijk wat zal verdwijnen in de lawine van releases, alle coole punkstukjes en humpa-humpa baslijntjes in “The walls of winter” ten spijt. “Ablazen winds” klinkt simpelweg te braaf en toegankelijk en niet venijnig genoeg om bij het perfide, menshatende karakter van Azelisassath te passen. Ten tijde van de laatste, fenomenale EP “Past times of eternal downfall” schreef collega Jokke gehéél terecht het volgende: “Wie anno 2018 een eerste kennismaking met het blackmetalgenre dient te krijgen, zou ik gerust deze EP aanraden. Dit is immers hoe het ooit allemaal bedoeld was.” Ofwel liggen mijn verwachtingen te hoog, maar voornoemd gevoel heb ik bij “Ablazen winds” niet.

CAS: 69/100

Azelisassath – Ablazen winds (Amor Fati Productions 2025)
1. Ablazen winds
2. Weakened form
3. Kingdom of the past
4. Beslept by the demons
5. Carrion of deceit
6. The walls of winter
7. Clawed in clamoring depths
8. Dragged through the stars
9. Hale of forlorn spirits