“Ecstatic kingdom” is het tweede album voor Akolyth, een gezelschap waar vooralsnog niet veel over geweten is, al zou het ons niet verbazen indien we de identiteit(en) van het/de betrokken individu(en) binnen de eigen landsgrenzen moeten gaan zoeken. Het self-titled debuut vormde vijf jaar geleden een uiterst aangename eerste kennismaking, dus benieuwd wat deze opvolger, die wederom dankzij Amor Fati Productions verschijnt, voor ons in petto heeft.

Als je beide albums na mekaar afspeelt valt des te harder op dat “Ecstatic kingdom” een doffere en meer gedempte productie aangemeten kreeg waarbij het soms lijkt alsof de plaat in een verlaten crypte opgenomen werd waar elke klank weerkaatst op vochtige muren. Misschien een verrassende keuze daar de meeste bands soundgewijs doorgaans in de tegenovergestelde richting evolueren. Het is misschien een kleine domper op de feestvreugde, maar het draagt wel bij aan het rauwe en ongepolijste karakter van de black metal van Akolyth. En ook al moet je de volumeknop een serieuze draai naar rechts geven, de goed hoorbare baspartijen blijven een pluspunt bij Akolyth want zo krijgen de sombere en ritueel klinkende composities meer body en diepte. Sommige riffs snijden als een fileermes door merg en been, terwijl elders meer verstikkende dissonantie opgezocht wordt. De drums klinken als hartslagen tijdens een trance en de krijsende vocalen fungeren als gids doorheen dit labyrint van rook en as.

Wie zoekt naar herkenbare refreinen of pakkende hooks, blijft hier op zijn of haar honger zitten. “Ecstatic kingdom” weigert zich immers te onderwerpen aan conventie. De composities ontvouwen zich als rituelen met een begin en een einde, maar zonder vaste vorm. Het album werkt niet in fragmenten, maar als één doorlopende stroom waarin elk nummer een fase vormt van deze veertig minuten durende bezwering die langzaam onder de huid kruipt. De keuze om, net zoals op de voorganger, met slechts vier lange composities te werken, is vaak een teken dat de band zijn muziek wil laten ademen en dat de luisteraar zich moet kunnen verliezen in de muziek. Dat is wederom het geval, zeker in het op een kloek kwartier afklokkende “Without light” waar de band zich op een doomy tempo langzaam ontvouwt tot een golf van bezwerende herhaling.

Toch klinkt dit alles nooit geforceerd of pretentieus. Akolyth begrijpt dat ware intensiteit niet schuilt in snelheid of dissonantie, maar in volharding en in het vermogen om spanning te laten sudderen tot deze onhoudbaar wordt. “Ecstatic kingdom” is een album dat zijn mystiek niet verklaart, maar laat ademen. In een tijd waarin black metal vaak verloren loopt in overproductie en uiterlijk vertoon, kiest Akolyth voor het tegenovergestelde: een terugkeer naar het wezenlijke, het rituele, het onzegbare. En misschien is dat wel hun grootste kracht: de weigering om begrepen te worden.

JOKKE: 82/100

Akolyth – Ectstatic kingdom (Amor Fati Productions 2025)
1. A black torch
2. Ecstatic kingdom
3. To grow, flourish and conquer
4. Without light