Met de recente heropleving van de rechttoe rechtaan BEBM zouden we haast vergeten dat België vooral op de internationale kaart staat door het ‘post-‘ prefix aan genres toe te voegen, getuige het niet aflatende succes van Amenra en Brutus, terwijl ook Psychonaut, Hemelbestormer en recentelijk ook Pothamus aan een ferme opmars bezig zijn. Nu kopt een blad als Humo dat ONRUST – ja, all caps – anno 2025 aan dat rijtje mag toegevoegd worden, maar middels “De oogst” kwamen de Antwerpenaren reeds zeven jaar geleden met een eerste boreling aanzetten die we destijds, danig murwgebeukt, enthousiast onthaalden.

De heren zeggen zelf dat opvolger “Van woede tot wanhoop” niet bedoeld is om vrolijk van te worden, aan ons om uit te vogelen hoe we die zin moeten interpreteren. Iets zegt me alvast dat opperhoofd Bo Engelen gedurende het schrijfproces van de afgelopen zeven jaar ook niet altijd even goedgezind was, gezien er toch enkele wissels op drum en bas werden doorgevoerd. Nu, zoals de titel reeds aangeeft valt er bij ONRUST in het geheel al weinig opbeurends te vinden (of het moeten de postrockcrescendo’s zijn die af en toe een straaltje hoop laten doorschermeren) en ”Van woede tot wanhoop” duikt halsoverkop de emotionele beerput van machteloosheid, walging en verbittering in. De plaat is geen ideologisch manifest, maar ONRUST aanschouwt maatschappelijke tendensen die evenzeer op individueel niveau vaker voorkomen, zoals de kwaadheid tegenover de staat van de maatschappij en de uiteindelijke apathie en verbittering wanneer die kwaadheid niet tot verandering of zelfs actie leidt. Het resultaat is vierenvijftig minuten met momenten beenharde maar ook melancholische post-metal en sludge die dankzij de nieuwe ritmesectie zwaarder klinkt dan voorheen.

De nog steeds in het Nederlands geschreven teksten (met hier en daar ook wat ruimte voor dialect) worden door Ruben Podevyn hese screams vertolkt met ditmaal ook veel meer ruimte voor cleane zang in de obligate rustige passages die de eb- en vloeddynamiek van ONRUST kenmerken, hier en daar aangevuld met enkele rechtgeaarde grunts die de kwaadheid die doorheen de plaat sluimert wat extra in de verf zetten. De muur van geluid die de band optrekt – ze namen zo goed als het volledige opname-, mix- en masterproces voor eigen rekening – heeft tenminste echt bas in de basdrum- en -gitaarsound waardoor er stevig doorgebeukt kan worden wanneer nodig. Toch is de rustpunt-beukmomentdynamiek niet al wat de klok slaat. Doorheen de middellange nummers wordt regelmatig de melodieuze toer opgegaan die richting een zekere catharsis bouwt en de songstructuren een onvoorspelbaar kantje meegeeft. Al bij al klinkt “Van woede tot wanhoop” zwaarder en de sludgeriffs zijn wat chuggier waardoor de echo van Fall Of Efrafa minder op de voorgrond staat dan op “De oogst” het geval was. Het lange schrijfproces zorgde niet enkel voor een plaat die op hetzelfde élan als het debuut verder gaat maar matuurder en meer gerijpt klinkt, maar ook dat ONRUST zichzelf een duidelijker smoelwerk aanmeet en daarbij ook niet terugdeinst van epische nummers: “De kou” is met zijn bijna elf minuten een ware mastodont van een nummer, maar ONRUST gaat hier niet de mist in door oeverloos te meanderen en bewijst met deze track dat ook (post-)blackmetalinvloeden hun plaats op deze plaat krijgen.

Met “Van woede tot wanhoop” overtreft ONRUST haast moeiteloos hun eigen debuut, al lijken sommige nummers door de lengte van het album en de wederkerende slaan-en-zalvenaanpak wat veel van hetzelfde te worden. Deze kleine bemerking terzijde toont ONRUST met “Van woede tot wanhoop” wel dat ze klaar zijn hun rechtmatige plaats in de Belgische post-metalscene op te nemen. Ze zeggen het allemaal graag zelf te doen, maar ik ben toch blij dat een label als Dunk!records zich geroepen voelt hun schouders onder ONRUST te steken – ze verdienen het.

CAS: 87/100

ONRUST – Van woede tot wanhoop (Dunk!Records 2025)
1. Anhedonie
2. Zwart klimaat
3. Panisch
4. Toekomstdrang
5. Wanhoop
6. Zelfdestructie
7. De kou
8. Zielepoot