Eén van de laatste platen die het Duitse Amor Fati Productions na alweer een tjokvol releasejaar op de markt brengt is Aether’s tweede full-length “Verfallsschemen“, die een dikke zeven jaar na het debuut “Ego vitium sum” gematerialiseerd wordt. Er blijkt in Duitsland nog een tweede Aether rond te lopen in de buurt van Munich, maar degene die onderwerp is van deze recensie is diegene met (ex-)leden van ondermeer Krater, Total Hate en Wolfthorn in de gelederen.

Aether dompelt de luisteraar 39 minuten lang onder in een ijzige wereld van nihilisme, melancholie en innerlijke ontbinding, waar schoonheid alleen nog in de afgrond te vinden is. Zonder enige belofte van verlossing ontvouwt zich een beklemmend geluidslandschap dat brandt, vergaat en paradoxaal genoeg bevrijdt. De muziek in de vier lange composities schippert heen en weer tussen ijzige uitbarstingen en beklijvende en meeslepende passages die volop op een nostalgische en mijmerende atmosfeer inzetten en soms ook minutenlang instrumentaal hun zegje mogen doen, zoals bijvoorbeeld het geval is in de dertien minuten durende sfsluiter “Ins Nichts…“. Het valt op dat de basgitaar daarbij heel wat ruimte kreeg in de ademende productie.

Vocaal gezien neigt Aether naar het DSBM-hoekje – wat we persoonlijk iets minder smaken – maar we voelen wel dat het frontman Eternal menens is en dat elke scream vanuit het diepste van zijn ziel komt. Ongetwijfeld vormt de band muzikale therapie voor deze muzikanten. In “Verfallen” werd ook een passage met gesproken woord ingebouwd wat dit nummer een verhalend karakter meegeeft. Aether bevindt zich niet aan de meest meedogenloze kant van het blackmetalspectrum maar wie zijn gading vindt in introspectieve, melancholische en depressieve black metal moet dit “Verfallsschemen” zeker eens een kans geven.

JOKKE: 78/100

Aether – Verfallsschemen (Amor Fati Productions 2025)
1. Trümmerwelten
2. Die alte Stunde
3. Verfallen
4. Ins Nichts…