Jaarlijst Jokke

Dit jaar gooien we het over een iets andere boeg met onze eindejaarslijst. Om een ellenlange lap tekst te vermijden, splitsen we die op per Addergebroeder. Ik mag de spits afbijten.

2025 bleek een waar annus horribilis wanneer we kijken naar het aantal muzikanten dat ons het voorbije jaar is ontvallen. Het was zelfs zo erg dat onze Instagram-feed op den duur meer weg had van een in memoriam-pagina. Het begon met Trond Ciekals van het Noorse Djevel, en helaas volgden er nog velen: John “Jontho” Thomas Bratland (Ragnarok), Nisse Karlén (Sacramentum), Tomas Lindberg (At The Gates), Ozzy Osbourne, Oscar “Asgeir Amort” Swinks (Herzog), Jürgen Bartsch (Bethlehem), Brent Hinds (Mastodon), Paul “Lange Polle” Van Bruystegem (Triggerfinger), Joris Houtekiet (Walpurgisnacht), Wouter “Sjaakie” Lemmens (Bokkerijders), … en het bleef maar doorgaan, zelfs binnen de familiale kring. Gelukkig is er nog altijd de muziek om ons aan op te trekken.

Opvallend is dat mijn eindejaarslijst zich bijna volledig toespitst op individuen als Rory Flay, Alex Poole, Atvar en Swartadauþuz — stuk voor stuk muzikanten die zich niet laten afschrikken door een project meer of minder, maar quasi steevast weten te overtuigen met kwaliteitsvolle releases. Op livevlak waren er dit jaar sterke shows van Invunche (De Nor), Solfatare (Magasin 4), Onrust (Blikfabriek), Apovrasma (Unholy Congregation) en Conifère (Blikfabriek). Dé show die echter alles en iedereen wegblies, was zonder twijfel Absu, dat op Unholy Congregation een magistrale uitvoering van “The sun of tiphareth” neerzette.

Om af te ronden nog even meegeven dat we achter de schermen naarstig aan het werken zijn aan nieuw leesvoer in fysieke vorm, maar daarover later meer. Er werden recent trouwens nog 5 exemplaren van ons tweede boek opgegraven, dus geïnteresseerden kunnen ons altijd contacteren. Dank allemaal voor het lezen van onze schrijfsels. Onwards!

Beste song van 2025

Eén nummer aanduiden dat er in 2025 met kop en schouders bovenuit stak, bleek een bijzonder moeilijke opdracht. Na talloze herbeluisteringen kwam ik uiteindelijk uit bij “The shadow on your side” van Wolvennest. In ruim vijf minuten ontvouwt zich een hypnotiserende mix van trage, zware doom- en stonerriffs, psychedelische lagen en de spookachtige zang van frontvrouw Shazzula. Het catchy nummer werkt als een sonore ceremonie en geldt als één van de hoogtepunten van het album “Procession“.

Beste langspelers van 2025

  1. Blut Aus Nord – “Etherial horizons“: Op deze zestiende (!) langspeler laten Vindsval en co de Lovecraftiaanse kosmos achter zich voor een melodieuzer, spiritueler universum waarin black metal, prog en post-rock samensmelten. Een herbronning die tegelijk vertrouwd aanvoelt en de band, na twee albums die ons persoonlijk minder wisten te raken, opnieuw tot de absolute top van de avant-garde in extreme muziek katapulteert. Benieuwd naar wat Vindsval zoal te antwoorden had op de vragen die we hem voorschotelden.
  2. Kveldstimer – “The cursed oak“: Alex Poole en Rory Flay waren goed op dreef het afgelopen jaar. Op dit langspeeldebuut ruilt Kveldstimer de primitieve black metal à la Sort Vokter van hun “Scripture of the woods” demo uit 2024 in voor majestueuze natuurepiek vol synths, dynamiek en kosmische grandeur. Een bombastisch maar verfijnd debuut dat overtuigt van begin tot eind.
  3. Collier d’Ombre – “Autumnal fortress“: Tweede keer Rory Flay, en dat in mijn top drie! De voorbereidende kleinere releases beloofden al veel goed en met dit eerste langspeeldebuut lost Collier d’Ombre de hooggespannen verwachtingen helemaal in. Klassieke jaren ’90 oorlogsblackmetal, oude folkmelodieën en dungeonsynthintermezzi worden tot een verpletterend ritueel van geluid en dreiging gesmeed die de luisteraar 66 minuten lang in een wurggreep houdt.
  4. Muvitium – “Through the veil of medieval prophecies“: Ook Swartadauþuz heeft er weer een goed gevuld jaar opzitten met o.a. werk van nieuwe projecten zoals Vörnir en Gygath en releases van ondertussen bekendere namen zoals Azelisassath, Greve en Muvitium. Van die laatste verscheen na de uitstekende “Under natthimlens tecken…” demo tevens deze derde full-length, wat ons betreft het beste wat de Zweed dit jaar uitbracht. Op “Through the veil of medieval prophecies” combineert Muvitium old-school Scandinavische riffs met atmosferische keyboards, meesterlijke melodieën en subtiele details zoals koorzang en duivels gelach.
  5. Puritan Bone – “Ecstasy on the frontier of blood“: Nieuw project met leden van Witches Brew, Rattenburcht en Turia. Het duo levert met dit overweldigende debuut uit het niets een rituele en rauwe blackmetalodyssee af waarin gejaagde riffs, een hypnotiserende folklore‑achtige atmosfeer en primitieve drumritmes een intens en archaïsch universum scheppen.
  6. Theurgion – “All under heaven“: Wederom een debuut en dat van drie heerschappen die hierboven ook reeds opdoken. Geen black metal echter deze keer, want op “All under heaven” combineren Rory Flay, Alex Poole en L.C. (o.a. Kveldstimer) melancholische death metal met klassieke doom en emotioneel geladen zanglijnen tot een warm, massief en meeslepend geheel. Fans van Katatonia, vroege Anathema en October Tide vinden hier een onweerstaanbaar debuut dat onze oude liefde voor melodieuze doom deed herleven. Hopelijk gaat Anders Nyström ook terug deze richting uit nadat hij bij Katatonia buitenspel gezet werd.
  7. Wolvennest – “Procession“: Als Wolvennest een nieuwe plaat uitbrengt, belandt deze steevast in jn jaarlijst – ook nu weer. Wolvennest’s “Procession” is een meeslepende achtbaan van occult doom, psychedelica en black metal, waarin hypnotiserende zang, cinematografische soundscapes en magische gitaarmelodieën de luisteraar volledig onderdompelen. Met frontvrouw Shazzula, een gastbijdrage van Hekte Zaren en een warme productie bevestigt de band opnieuw zijn leiderspositie in de Belgische metalscene.
  8. Solfatare – “Asservis par l’espoir“: Veel langspeeldebuten haalden ons podium dit jaar en dat geldt ook voor onze landgenoten van Solfatare. Op “Asservis par l’espoir” combineert Solfatare klassieke tweedegolfsblackmetal met melodieuze, dissonante passages en poëtische Franse teksten tot een hypnotiserend en introspectief geheel. Het debuutalbum balanceert tussen kolkende wanhoop en verheven lyriek en bevestigt het Brusselse trio als een sterke nieuwe speler in de Europese underground.
  9. Necromantic Worship – “Necromantic worship“: Op dit self-titled langspeeldebuut brengt deze Nederlandse band een ceremonieel, bass‑gedreven opus doordrenkt met mystiek, trance‑achtige herhalingen en orthodoxe blackmetalinvloeden. Door invloeden van Necromantia, Varathron en Tiamat te verweven tot iets dat het midden houdt tussen een eerbetoon en een eigen muzikaal ritueel, levert Necromantic Worship een van de meest intrigerende blackmetalervaringen van 2025.
  10. Kêres – “Skryer of the lighthouse“: Ook de enigmatische Atvar liet weer regelmatig van zich horen in 2025 met nieuw werk van o.a. Circle Of Ouroborus, Venus Star en twee releases met zowel Kêres en Elemental. We kozen “Skryer of the lighthouse” uit voor een podiumplaats. Op deze plaat combineert Kêres krachtige, emotionele riffs met hypnotiserende melodieën en subtiele keyboards wat een meeslepend geheel met consistente flow oplevert. Fans van Forgotten Woods, oude Katatonia en Darkthrone vinden hier een complexloos, maar uiterst effectief en meeslepend blackmetalalbum.

Eervolle vermeldingen: Bloedmaan – “Vampyric war in blood“, Niaisny – “U ciomnych pałotniščach nočy“, Darvaza – “We are him“, Onrust – “Van woede tot wanhoop“, Mjolne – “Through veils of time“, Hexvessel – “Nocturne“, Effroi – “Eerie passage“, Matru-Zebu – “Ululations before the forbidden teraphim“, Apovrasma – “Kronieken van de haatzaaier” en Svartsyn – “Vortex of the destroyer“

Beste EP’s, splits en demo’s van 2025

  1. Sacris Ritus Vermes – “With burning devotion“: Deze tweede EP van het Duitse Sacris Ritus Vermes is een rauwe, rituele black/death EP vol sacrale orgels, vlijmscherpe riffs en een onheilige atmosfeer — een overtuigend undergroundstatement.
  2. Nachtheem/Moft – “Dromende goden/Woudmeditatie“: Op deze split verenigen Nachtheem en Moft hun talenten tot een epische, natuurgedreven blackmetalervaring met uitgesponnen, meditatieve passages en ritmische dynamiek. De samenwerking ademt de geest van Vemod, Ulver en Drudkh, maar behoudt een eigen Nederlandse signatuur die de luisteraar diep onderdompelt.
  3. Fluisteraars – “Grunsfoort“: Wegens een business trip naar Mexico kon ik niet aanwezig zijn op de Fluisteraars show die mijn mede addergebroeder Jules en De Pankraker eerder dit jaar in de Gentse VierNulVier organiseerden. Ik moest het dus stellen met plaatwerk van deze Nederlandse band, maar dat stelt als vanouds niet teleur. Op dit slotstuk van de EP-trilogie verfijnt Fluisteraars zijn kenmerkende mix van brute, verslavende riffs en subtiele, folkloristische elementen tot een meesterlijke EP vol dynamiek en melancholie waardoor de Gelderse geschiedenis muzikaal op indrukwekkende wijze tot leven komt.
  4. Collier d’Ombre – “Distant grandiosity of horizons past“: Net als het hierboven vermeldde langspeeldebuut, blies ook deze EP ons van onze sokken. Op “Distant grandiosity of horizons past” combineert Collier d’Ombre monsterlijke riffs, cathartische drums en grandioze keyboards tot een demo die zowel triomfantelijke majestueit als diepe wanhoop uitstraalt. De drie epische composities, afgewisseld met korte akoestische intermezzi, maken van het trio een van de meest indrukwekkende en consistente acts in recente Amerikaanse underground black metal.
  5. Ichors Glaive – “Jormungandr“: We doen het er niet om maar hier zijn Rory Flay en Alex Poole nogmaals, deze keer met het geweldige Ichors Glaive. Op “Jörmungandr” verweeft Ichors Glaive primitiefe, ijskoude riffs met epische meerstemmige zang en meedogenloze drums, geïnspireerd door de oude mystiek van Rundagor, Forest en Hate Forest. Het Amerikaanse duo levert een korte maar indrukwekkende demo die zowel mystiek als heroïsch aanvoelt en hun status in de underground blackmetal bevestigt. Een epische ode aan Ragnarok!
  6. Matavitatau – “Numen nescio“: Op deze eerste demo combineren onze landgenoten van Matavitatau organische, donkere riffs met overtuigende screams en semi-cleane koorzang, geïnspireerd door Mayhem, Mare en Aptorian Demon, om een duistere en sacraal geladen atmosfeer neer te zetten. De demo toont niet alleen avontuurlijk drumwerk en meeslepende spanningsbogen, maar onderscheidt zich ook door volledig correcte Latijnse teksten, wat de band een unieke positie in de underground black metal geeft.
  7. Fír – “Het sinister oog“: Op deze EP combineert het Nederlandse Fír traditionele tweedegolfsblackmetal met mid-tempo passages, gothrockachtige melodieën en onderhuidse ambientlagen, waardoor een gelaagde en instinctieve luisterervaring ontstaat. De EP grijpt de luisteraar bij de keel met desolate riffs, echoënde krijsvocalen en een organische, live-achtige productie die de intensiteit van de muziek versterkt.
  8. Arbor – “Erwache!“: Ook de Amerikaanse blackmetalmuzikant Taurus bracht in 2025 een tiental releases uit met zijn bands Fellwinter, Atheosophia, Gauntlet Ring en Arbor. De release die ons het meest wist te raken was deze demo van Arbor. Op “Erwache!” bewijst Taurus dat hij meesterlijk lange, trance-opwekkende structuren kan opbouwen, waarbij traditionele Noorse blackmetal wordt doordrenkt met introspectieve, etherische melodieën en subtiele toetsen. De demo voelt doelgericht en compromisloos, van het hypnotiserende “Ancient shadow” tot het akoestische slot van het titelnummer.
  9. Forbidden Temple – “Draculhearsals“: In navolging van de machtige tweede langspeler “In the rotting grave” die eerder dit jaar werd uitgebracht en eigenlijk ook in onze jaarlijst zou moeten prijken, trakteerden Agaliarept en Tenebrae ons nog op een rehearsal demo. Op “Draculhearsals” legt Forbidden Temple hun repetitieve, mantra‑achtige riffs en dungeonsynthondertonen in een grofkorrelig jasje dat zowel spookachtig als intens blijft hangen. Deze rehearsal cassette ademt de sfeer van oude Poolse en Griekse obscuriteiten, maar behoudt een eigen, onvervalste dungeonblackidentiteit zonder polish of overproductie.
  10. Elemental/Tetrasigil – “Split“: Met jaarlijsten wacht je best zo lang mogelijk want de ervaring leert ons dat er in december en zeker rond winterwende nog heel wat platen worden uitgebracht. Ook dit jaar had december nog heel wat lekkers in petto waaronder deze split tussen twee Finse veteranen waarbij de old-school blackmetalkracht van Atvar’s Elemental de hypnotiserende melodische expansie. van Tetrasigil ontmoet.

Eervolle vermeldingen: Astral Spear – “Ancient throne of sinister rites“, Fellwinter – “Born of nightfall“, Funeral Harvest – “Malum in se“, Serpere – “Exsequiae“, Clavicula – “The numinous key”, Helleruin – “Reapers of the wirl“, Haeksenhamer – “Poisonous heathenism“, Under The Moon – “Under the spell of the eclipse“, Mesfetor – “Manifest II“ en Excommunicatio/Beenkerver – “Mandatum“