Gezien het absurd hoge tempo waarmee Atvar via talloze projecten nieuwe releases de wereld in katapulteert, kunnen we ons niet van de indruk ontdoen dat de brave man weinig tijd overhoudt voor een doorsnee sociaal leven. Het beeld dat zich opdringt is dat van een muzikant die ’s nachts componeert en bij elke plotselinge ingeving meteen zijn oefenhok of home studio induikt, uit angst dat het moment anders verloren gaat. Toch lijkt het alsof Atvar voor de inspiratie van zijn achtste full-length “Misticismo senza radici” (“mystiek zonder wortels”) vakantie in Italië heeft doorgebracht, want alle songtitels — geheel in lijn met de albumtitel — zijn in het Italiaans opgesteld.

Eerder dit jaar kregen we al het sterke “Skryer of the lighthouse” voorgeschoteld, maar “Misticismo senza radici” doet daar nog een schepje bovenop met een monumentale speelduur van zo’n zeventig minuten. In die tijdspanne trekken dertien tracks voorbij die Atvars inmiddels vertrouwde liefde voor Celtic Frost en Hellhammer bevestigen, en ditmaal ook duidelijk knipogen naar Darkthrone ten tijde van “Ravishing grimness“. Repetitiviteit wordt daarbij – vooral in de snellere composities – schaamteloos als wapen ingezet, waardoor het bijzonder makkelijk is om meegesleurd te worden in de hypnotiserende riffpatronen en de licht hallucinogene drumlijnen die het album voortstuwen.

Aanvankelijk zaten we toch wat met de poepers bij het zien van die royale speelduur, zeker omdat er geen franjes of tierlantijntjes aan te pas komen en de aanpak zoals steeds rudimentair blijft. Die vrees blijkt echter grotendeels ongegrond, hoewel de plaat zo links en rechts wel eens even durft in te kakken, maar gelukkig nooit voor lang. De variatie zit vooral in dynamiek en tempo: van slepend down-tempo, via rockend mid-tempo, tot repetitief hakkend up-tempo. Het geheel blijft door deze wisselwerking en goed uitgekiende trackvolgorde het grootste deel van de rit dus boeien zonder ooit zijn minimalistische kern te verloochenen. Persoonlijke uitschieters zijn het swingende “Chiamate”, de log beukende opener “Ci credo” die halfweg uitbarst in felle tremolo’s, “Lo specchio triofante” dat een heerlijke wisselwerking kent tussen jengelende en meer robuuste riffs, het slepende “Iavvoltoio” en het heerlijke melodieuze “Lamore de lontano“. De rustgevende dungeon synth van “Le nuove stelle” breit een onverwachts rustgevend einde aan deze riffgedreven geplaat.

Atvar lijkt zich dezer dagen overigens te gedragen als een soort Finse kerstman. Met de geslaagde split tussen Elemental en Tetrasigil, deze knappe tweede Kêres-langspeler én nieuw werk van Circle Of Ouroborus is het duidelijk dat hij zich momenteel in een uitzonderlijk gulle bui bevindt.

JOKKE: 82/100

Kêres – Misticismo senza radici (His Wounds 2025)
1. Ci credo
2. Questa dorme
3. Il pane della morte
4. Non si guarda indietro
5. Iavvoltoio
6. Cercando le ombre delle ossa
7. I vestiti del destino
8. Chiamate
9. Lo scettro e il trono
10. Lo specchio triofante
11. Lamore de lontano
12. La legge della carne
13. Le nuove stelle