Eén van de muzikale verrassingen van 2023 bereikte ons pas op de valreep in de vorm van het debuutalbum “Castle inside the eclipse” van het Belgische Bloedmaan. Twee jaar en enkele concerten later is de opvolger “Vampyric war in blood” een feit. De plaat neemt je mee langs schimmige kasteeltorens en nevelige Transsylvaanse valleien waar vampirische energie vrij doorheen stroomt. Hup, richting Castlevania!

Het album opent met een spookachtige keyboardintro die meteen een sinistere sfeer neerzet, alsof je zo een jaren ’80-thriller wordt ingezogen. Zodra de gitaarriffs invallen, ontwaakt een legioen van duistere melodieën, begeleid door baslijnen die slaan als een kloppend vampierhart in de nacht en drums drums die neerkletteren als klauwende regen op daken. Ronargs schrille vocalen lijken op kreten van een ontwaakte Dracula, hongerig en onverzadigbaar, terwijl de riffs als scherpe vampiertanden in je bewustzijn snijden. In het mid-tempo “The clock tower” wordt bovendien verrassend met heldere koorzang geëxperimenteerd. Ronarg staat trouwens niet alleen in zijn queeste en laat zich flankeren door twee gastmuzikanten. Frederik Geuvens (Verwilderd) is wederom van de partij voor het inspelen van de oorlogsdrums en Lennart Janssen (Druon Antigon, Thermohaline) kleurt de composities links en rechts met subtiel keyboardspel in.

Elke track bouwt een hypnotiserende atmosfeer op waarin je langzaam wordt gebeten door Bloedmaans rauwe, melodieuze black metal. De riffs cirkelen als vleermuizen door een maanverlichte zaal, terwijl de productie old-school charme koppelt aan moderne meedogenloosheid, al klinkt de drumsound naar onze smaak wat dun en vlak. “Vampyric war in blood“, gehuld in blauw- en paarstinten, klinkt bewust of onbewust een stuk donkerder dan zijn voorganger, die baadde in roze bloedmaanlicht.

De plaat ademt vernietigende energie en combineert melodische diepgang met pure blackmetalpassie. Dat oppervampier Ronarg een feilloos oor heeft voor aanstekelijke melodielijnen, wisten we al van zowel het debuut als zijn werk met Antzaat, Ronarg en – zij het minder uitgesproken – Ars Veneficium. Ook nu stort hij een karrevracht aan imponerende riffs en melodieën over ons uit, alsof het bloed met bakken uit de lucht valt. Hoogtepunten zijn “Return to Castlevania”, “What a horrible night to have a curse” en “Commander of spectral forces”, dat zelfs een vleugje Paradise Lost-melancholie oproept. Ook “Rise of the blood moon”, dat eigenaardig genoeg ná de outro verschijnt, stuwt de adrenaline omhoog met opzwepende ritmes en een bijzonder aanstekelijke melodielijn. Een mid-tempo nummer als “The clock tower” toont dan weer een andere, verfrissende kant van Bloedmaan.

Met deze tweede langspeler bewijst Bloedmaan dat het debuut geen gelukstreffer was. Voor wie smacht naar kwalitatief melodieus vampierzwartmetaal, is dit album een absolute must. Zie je wel dat je moet wachten tot de allerlaatste weken om een eindoordeel te vellen over het afgelopen muzikale jaar!

JOKKE: 86/100

Bloedmaan – Vampyric war in blood (Immortal Frost Productions 2025)
1. Intro
2. Vampyric war in blood
3. Return to Castlevania
4. The clock tower
5. What a horrible night to have a curse
6. Commander of spectral forces
7. Outro
8. Rise of the blood moon