Het is een druk jaar geweest voor het nog steeds goed bewaarde undergroundgeheim dat naar de naam Apovrasma luistert. Zo besloot bandleider Scum om Apovrasma’s muziek naar het podium te brengen mits hulp van muzikanten uit bevriende bands zoals Bacht’n De Vulle Moane, Alkerdeel en Matavitatau. Het leverde alvast twee goeie shows op tijdens het De Pankraker festival in Gent en Unholy Congregation in Oudenaarde. Daarnaast verscheen enkele maanden geleden de digitale release “Nachtschade” waarop twee lange rustgevende songs vol elektronika en krautrock prijkten. Op winterwende kregen we dan uit het niets nog een tweede release op ons talloor getoverd in de vorm van de vierde langspeler “Kronieken van de haatzaaier” die muzikaal gezien verder borduurt op “Archidémon” (2023) en “Gaeas revenge” (2021).

Apovrasma’s sound is van vele markten thuis en is zoals steeds een eclectisch gegeven met invloeden van het oude bezwerende en warmbloedige Helleense blackmetalgeluid, Zweedse folklore genre Lönndom, Ved Buens Ende-achtige avant-garde en zelfs de nodige krautrock. Vocaal gezien hanteert Scum een woeste diepe growl die je eerder aan broeierige death metal zou toeschrijven dan aan black metal, maar zang en muziek blenden wonderwel. Meeslepende leads zijn één van de vele sterktes van Apovrasma en tillen deze keer een song zoals opener “Angst” naar een hoger niveau. In “Tweedracht” zoekt Apovrasma het contrast op tussen een onderstroom van blastbeats en repetitieve melodieuze accenten, met een psychedelisch resultaat tot gevolg.

Het meer dan dertien minuten durende “Haatzaaierij” heeft zijn naam niet gestolen en schiet haatvol uit de startblokken met trance-achtige drumpatronen en atmosferisch gitaarspel dat al eens aan de eerste Cascadiaanse bands doet denken. Loimos schakelt vervolgens over naar hakkende drumlijnen die de cleane gitaren ondersteunen die langzaamaan een oosters getint aura aannemen. De bedwelmende heldere gezangen en subtiele krautrock staan in schril contrast met de vurige start van het nummer dat een lange uitgestrekte structuur kent, hoewel in de staart teruggegrepen wordt naar de furieuze black metal waar deze compositie mee op gang getrokken werd. Net als in “Tweedracht” schuilt de kracht ook hier meermaals in stilte die ingelast wordt tussen de noten.

Het woelige “Strijd” klinkt alsof een oude Helleense blackmetalkracht haar aartsvijand op triomfantelijke wijze een kopje kleiner aan het maken is. Het als een ijle koortsdroom aanvoelende “Klaagzang” weet ons net wat minder te beroeren. Afsluiter “Fall friendly bomb” trekt dan weer resoluut de kaart van rustgevende elektronika en synths waarop een verhalende heldere stem zijn zegje doet.

Op “Archidémon” was Laurens Oostrom (o.a. Bokkerijders en Ordigort) op drums te horen, maar voor “Kronieken van de haatzaaier” is het Matavitatau-drummer Loimos die Scum flankeert. De bezieler van Apovrasma werd tevens door Bacht’n De Vulle Moane collega A.A.K. bijgestaan voor het mixen en de mastering was in handen van Jonas Nyaar van GoToEleven. Het levert “Kronieken van de haatzaaier” een iets meer transparante en luchtige sound op vergeleken met “Archidémon“.

Het album borduurt voort op de intense en atmosferische blackmetalsound die Apovrasma eerder liet horen, met thema’s rond angst, conflict en kritiek op maatschappelijke of psychologiegedreven destructieve krachten, zoals impliciet gesuggereerd door titels als “Haatzaaierij “en “Fall friendly bomb“. “Kronieken van de haatzaaier” is wederom een klassevolle release geworden van dit eigenzinnige Apovrasma. Als je ziet hoeveel bagger er door labels geruggensteund wordt, verwondert het ons dat onze landgenoten hun muziek in eigen beheeer moeten uitbrengen. Waar zitten die durvers onder de labels godverdomme?!

JOKKE: 85/100

Apovrasma – Kronieken van de haatzaaier (Eigen beheer 2025)
1. Angst
2. Tweedracht
3. Haatzaaierij
4. Strijd
5. Klaagzang
6. Fall friendly bomb