Tijd om onze tanden nog eens in een sappige homp doodsmetaal te zetten en ons fileermes boven te halen. De uitverkorene is het Duitse Teratoma, een old-school deathmetalkwintet dat in 2021 debuteerde met de langspeler “Purulent manifestations“. Dit debuut verscheen in verschillende fysieke formaten via tal van obscure undergroundlabels. Voor deze tweede full-length werd een pact gesloten met Me Saco un Ojo Records uit de VK die reeds prima herrie van tal van morbide orkestjes zoals Undergang, Sedimentum, Phrenelith en Cancer Void uitbrachten.

Bij Teratoma staat de gitaarriff centraal en meer dan eens draaien die zelfs behoorlijk catchy uit waardoor het verdomd moeilijk is om op je stoel te blijven zitten. Het is al meteen prijs met de hoofdriff van het hieronder te beluisteren titelnummer dat na de intro “Exordium” onze nekspieren danig op de proef stelt. De muzikanten kiezen drie kwartier lang voor intensiteit, maar dat staat niet voortdurend synoniem voor razende, nekbrekende aanvallen want ook mid-tempo grooves worden absoluut niet geweerd. Sterker nog, ze nemen serieus de overhand en het is tijdens deze tragere momenten dat Teratoma het meest imponeert. De productie van deze vlezige, pulserende massa is bovendien verstikkend en zet een soort van leegteachtige atmosfeer neer.

Teratoma mikt niet op steriele en technische precisie, maar op een logge, allesverpletterende impact zoals de Zweedse Ikea-plankjes zagende riffs in “Chaotic bewilderment” en “Circle of perdition” telkenmale vijf minuten lang bewijzen. De gitaren klinken modderig en zwaar, terwijl de bas onderhuids blijft grommen als een dreigende aardverschuiving. De drums houden het geheel strak bij elkaar met een combinatie van lompe mid-tempo passages vol rollende basdrums en sporadische versnellingen, waardoor het album een constant dreigende onderstroom behoudt. Daarboven kronkelen de vocalen: diep, raspender en vol walging, alsof ze rechtstreeks uit de ingewanden van het genre worden opgehoest. Een occasionele chaotische gitaarsolo maakt dit verrotte plaatje helemaal af.

In “Interim” lijkt Teratoma de luisteraar mee te voeren naar de dieptes van het Amazonewoud. De mystiek aandoende, folkloristische klanken van dit intermezzo voelen echter allesbehalve aan als een rustmoment of als de soundtrack bij een gemoedelijke babbel met een of andere primitieve koppensnellersstam over de staat van de wereld. Eerder klinkt het alsof deze passage de muzikale begeleiding vormt bij de bereiding van een dampende pot mensenvlees.

Met “Longing voracity” laat Teratoma horen dat ze perfect begrijpen hoe klassieke death metal moet klinken: vuil, zwaar en zonder compromis. Tegelijk slagen ze erin om genoeg dynamiek en groove in hun nummers te stoppen om het geheel boeiend te houden over de volledige speelduur. Voor liefhebbers van smerige, old-school death metal is dit zonder twijfel een plaat om aan de collectie toe te voegen. Zet hem luid, laat de riffs door je kamer kruipen en bereid je voor op een flinke dosis sonisch verval.

JOKKE: 80/100

Teratoma – Longing voracity (Me Saco un Ojo Records 2026)
1. Exordium
2. Longing voracity
3. Chaotic bewilderment
4. Ravaged and absorbed
5. Perpetual anguish
6. Circle of perdition
7. Interim
8. Festering realm
9. Spewing atrocities
10. Stertorous whisper