Uit het niets lijkt Radbraker opgedoken, maar achter de naam schuilt een viertal dat al langer zijn sporen in de Belgische underground verdient. Met leden uit onder meer Aerdryk en Dudsekop kiest de band op debuut ” When the mist falls…”  voor rauwe, atmosferische black metal waarin middeleeuwse beeldtaal, persoonlijke demonen en verzet tegen onderdrukking samenkomen. Vijf lange composities vormen één doorlopend verhaal, van wanhoop en woede tot strijd en katharsis. Een maand voor de release proberen we te achterhalen waar deze nieuwe Belgische band vandaan komt en waar hij naartoe wil. (JOKKE)

Radbraker verschijnt ogenschijnlijk uit het niets. Wanneer is het idee voor de band ontstaan en wat was het oorspronkelijke uitgangspunt?

Vandal: Het idee ontstond in de zomer van 2024. Ik had dat jaar heel wat demomateriaal verzameld waar ik nergens mee aan de slag kon. Het idee leek eenvoudig op papier: een compromisloze blackmetalband oprichten met heel wat atmosferische elementen waarin ik mijn ziel, pijn en ellende kwijt kon, maar waarin ik tegelijk een soort van hoop kon vastgrijpen. Ik had eerlijk gezegd totaal geen concept in mijn hoofd. Mijn sterktes liggen bij het muzikale en creatieve aspect van een band. Door mijn introverte persoonlijkheid moest ik op zoek naar de juiste mensen.

Tijsman: We kenden elkaar al even en eenzelfde visie op muziek en levensbeschouwing leek wel te matchen. “We keren terug naar de middeleeuwen…” horen we mensen wel eens klagen. Toch was het even zoeken naar een evenwicht tussen middeleeuwse en hedendaagse ethiek en thematiek. Ik zag alvast een deur opengaan om mijn persoonlijke demonen los te laten…

De naam Radbraker roept nogal wat associaties op: hard, ruw, landelijk, bijna middeleeuws. Wat betekent de naam voor jullie en waarom paste hij bij deze muziek?

Tijsman: Dat was exact de bedoeling. We trachten echter verschillende dimensies tegenover elkaar uit te spelen. Zoals aangehaald: de oude tijden en de nieuwe, de erfenis van onze voorvaderen in al zijn facetten, de strijd van verschillende werelden en rijken… Hoe sta je daar als kleine man in?

NCO: Radbraker is een verbastering. Een personificatie van de onruststoker die vroeger geradbraakt werd, maar nu zelf de stok in handen heeft. Radbraker staat voor verzet. Over grenzen heen. Radbrakers zijn overal en zijn er altijd geweest. Onze muziek roept hen op…

Radbraker bestaat uit muzikanten die reeds ervaring opdeden in bands als Aerdryk en Dudsekop. Hoe zijn jullie bij elkaar gekomen en welke muzikale achtergrond brengen jullie mee?

Vandal: Tijsman ken ik al langer van Dudsekop. Hij is één van de beste blackmetalzangers van Europa. Hij zou sowieso de frontman van het project worden.

Toen ik ooit Her Fault in DVG bezig zag, viel mij de zeer strakke drummer Nicolas Christiaens onmiddellijk op. We kwamen elkaar heel spontaan tegen op Alcatraz ’24. Alsof het zo moest gebeuren die dag. Daar werd de eerste steen gelegd. Kort daarop spraken we met zijn vieren af op een zomeravond in Roeselare. Bart Lernout was het laatste puzzelstuk dat ontbrak in het plaatje. Naast het muzikale aspect van de band ontstonden daar ook het conceptuele en visuele luik. Ik persoonlijk kom uit een thrash/punk/blackmilieu, terwijl de anderen een meer uitgesproken blackmetalachtergrond hebben.

Was Radbraker van bij het begin bedoeld als een afzonderlijk universum, los van eventuele andere bands of projecten waarin jullie actief zijn?

NCO: Zeker. Radbraker is meer dan een artistiek concept of een zuiver muzikaal verhaal. Het is wat in ons schuilt. Metal is tegenwoordig danig toegankelijk en proper dat het ons niet altijd meer diende. Radbraker is pure emotie, hoe ongemakkelijk soms ook.

Tijsman: Het is voor mij ook belangrijk om deze los van elkaar te zien. Waar we met andere bands soms stoppen, gaan we verder met Radbraker. Uit noodzaak en toch heel natuurlijk. En dat is oké zo.

Jullie omschrijven jullie debuut “When the mist falls…” als een conceptalbum over verschillende fases van een bestaan onder onderdrukking. Waar komt dat idee vandaan?

NCO: We zijn een oprecht ensemble en we delen onze levens met elkaar. Zo kwam het ruwe hout op tafel te liggen. Tijdens een chaotisch proces pitchte ik het conceptalbumidee bij Tijsman, die dit hout in puzzelstukken omzette en tot een lyrisch tafereel omvormde. Onderdrukking is, opnieuw, een gevoel. Iets van alle tijden. Dit is het onze.

Tijsman: Persoonlijk, toch universeel en van alle tijden: de strijd die we voeren om het bestaan is een oerkracht die mij als mens maakt. Deze fases zie ik dan ook als een proces van verdediging en verzet.

De beweging van wanhoop naar woede, haat en uiteindelijk strijd klinkt bijna als een verhaal of cyclus. Kunnen jullie die ontwikkeling doorheen de vijf nummers toelichten?

NCO: Alle fases spreken voor zich, behalve misschien “Katharsis”. Dit is het kantelpunt op de plaat. ‘Wanneer jouw situatie je niet zint, heb je twee keuzes…’ Wij kozen de weg van de strijd en vonden daar onze verlichting. ‘De pijn in ons bevrijdt, door strijd!’

Ondanks de Engelstalige albumtitel zijn de songtitels Nederlandstalig. Was het belangrijk om bewust voor de eigen taal te kiezen?

Tijsman: Naast het feit dat dit persoonlijker aanvoelt, kan het dus sterker naar voren gebracht worden. Een puur artistieke keuze dus. Het moet goed bekken en tegelijk aanspreken. We sluiten andere talen niet uit als deze een meerwaarde bieden… Taal bindt en breekt.

De nummers zijn behoorlijk lang – “Kadaverdauw” klokt bijvoorbeeld boven de tien minuten. Hebben jullie bewust gekozen voor lange composities of groeiden de nummers simpelweg op die manier?

Vandal: Persoonlijk had ik geen zin om mij te laten beperken tot songs van vier minuten. Als songwriter had ik een bepaald verhaal te vertellen binnen het verhaal van Radbraker. We hebben onze slagen alle eer aangedaan en brengen een heel ruw, krachtig, eerlijk en sfeervol verhaal.

Jullie lijken, ondanks het omgekeerde kruis in het bandlogo, ver weg te blijven van de klassieke kosmische of satanische blackmetalbeeldtaal. Was dat een bewuste keuze?

Tijsman: Ja en nee. Symboliek is een beeldtaal die een kritische behandeling verdient. Zo gaan we er ook zelf mee om en willen we het ook zo uitdragen. Wie verder zoekt, hoort of ziet waar we voor staan. De gehoornde lichtdrager is nooit ver weg…

Wat trekt jullie aan in het landelijke, het aardse en het primitieve? Is dat nostalgie, fascinatie of eerder een manier om een bepaalde rauwheid uit te drukken?

NCO: Het is fascinatie en respect. Het is waar we uit voortkomen en wat in ons zit. Onze repetities bestaan dan ook voor de ene helft uit muziek en voor de andere uit absorberen. Vuur en mede!

Er zit iets heel tastbaars in het beeld van een hamer, bijl, aarde, mist en geitengeur. Hoe belangrijk is fysieke, bijna zintuiglijke beeldvorming voor Radbraker?

NCO: Het is alles.

Tijsman: AAArh!! Zo staan we naar het leven… hoewel de dame des huizes daar wel eens anders over denkt (lacht)!

Is er een bepaalde periode of stroming binnen black metal waar jullie bewust naar teruggrijpen, of proberen jullie juist een eigen combinatie van invloeden te creëren?

NCO: We laten ons meevoeren door wat intern leeft en hebben hierbij lak aan strekkingen of regels. Maar onze voorliefde voor bepaalde stromingen en bands zal uiteraard hier en daar doorschijnen.

De Belgische underground lijkt momenteel opnieuw behoorlijk levendig. Welke jonge of minder bekende Belgische bands zouden volgens jullie meer aandacht mogen krijgen?

Vandal: Ik vind Bloedmaan wel een heel vette band. Satanic Witch heeft een pokkevette live- en visuele reputatie en we mogen gerust de jonge gasten van Sapovnella wat aandacht geven. In de hardcore/punkscene wordt Listed terecht op handen gedragen, dus mogen we dit met deze heren ook doen.

BLHF: Ik zou gerust nog enkele bands kunnen toevoegen aan deze lijst, maar ik denk dat de bands die wat meer aandacht mogen krijgen die ook zullen krijgen in de toekomst. We zitten in België met een paar heel goede organisaties in het blackmetalgenre. Ik denk maar aan Unholy Congregation, waar onze release zal doorgaan, A Thousand Lost Civilisations, Samhain, Black Khaos Assault, De Pankraker, No Name Collective… Die weten stuk voor stuk allemaal waar ze mee bezig zijn en volgen alles op de voet. Daarnaast heb je nog individuen die soms eens een BM-show organiseren. Dus als er al bands zijn die wat meer aandacht mogen krijgen, zullen deze mannen dat ook wel weten en deze bands de kansen geven die ze verdienen.

“When the mist falls…” verschijnt meteen bij Osmose Productions. Was dat vanaf het begin een ambitie of is het allemaal sneller en groter gegaan dan jullie zelf hadden verwacht?

NCO: We wilden vooral dit album maken. Voor onszelf en voor iedereen die ons kon volgen. Maar eenmaal het op onze tafel lag, wisten we waar we wilden aankloppen. Dat deze deur ook effectief open zou gaan, hadden we echter niet durven dromen.

Het album verschijnt op CD, vinyl en cassette. We leven echter in een tijd waarin een nieuwe band vooral via streaming en sociale media wordt ontdekt. Voelt een debuut bij een label als Osmose dan nog als een soort klassieke entree in de scene?

NCO: Dit is hoe wij als luisteraars naar muziek kijken. Dus om dit op deze manier te doen, via het label dat enkele van onze jeugdsentimenten op de wereld afvuurde… De cirkel is rond.

Tijsman: Met de veelheid van bands in de ether voelt het nu vooral als een keurmerk. Eentje die we met trots dragen. Daarnaast is het een antwoord op de vluchtigheid…

Wat willen jullie absoluut vermijden wanneer Radbraker verder groeit?

Vandal: Voor mij persoonlijk voelt Radbraker als een echte band. Dit is wel een heel uniek en kostbaar gevoel. Het voelt niet aan als een project van mensen die maandelijks eens samenkomen om een show voor te bereiden.

Tijsman: Groeien in kwantiteit is nooit een doel op zich geweest. We zien wat op ons afkomt, wat echter niet wil zeggen dat we geen ambitie hebben. We houden graag zelf, zoals gezegd, de stok in handen… Eigenwaarde met uitdaging doet echter groeien. We willen het beste van onszelf brengen en anderen daarbij ook uitdagen…

En misschien de belangrijkste vraag: wanneer zouden jullie zelf vinden dat Radbraker geslaagd is?

Tijsman: Nooit. Het is een eeuwige strijd… maar zo zoet als mede… Breek het Rad!