Voor ondergetekende blijft Wolvennest tot de crème de la crème van onze vaderlandse muziekscene behoren. We zagen de Brusselaars recent nog aan het werk op Church of Doom (met voorts Hemelbestormer en Onrust op de affiche), en hoewel ze die avond niet in bloedvorm verkeerden (zo leken de zangeffecten van zangeres Shazzula soms een eigen leven te leiden) weten ze ons toch keer op keer mee in hun psychedelische universum te trekken. Mijn metgezel vond er dan weer niets aan, vooral doordat de proclamerende zang hem te veel aan zijn New Wave-verleden deed denken. Zelf vinden we het net één van de sterke punten van de unieke sound vol kruisbestuivingen van de Brusselse wolven.
Na twee erg geslaagde langspelers, het compacte “The dark path to the light” (2023) en de imposante dubbelaar “Procession” (2025) presenteert Wolvennest nu een drie tracks tellende EP, toch nog goed voor zo’n 25 minuten luisterplezier. De drie nummers die hier verzameld werden, ontstonden tijdens de opnamesessies van “Procession“, maar bleven uiteindelijk op de plank liggen. Hun lengte en eigenzinnige karakter pasten niet helemaal binnen de ceremonie die de band toen voor ogen had. Wat eruit groeide, vroeg om een eigen altaar. En dat mag je gerust letterlijk nemen, want Wolvennest dompelt de luisteraar opnieuw onder in een wereld waar mystiek en duisternis hand in hand gaan.
Opener “The weakness” trekt de luisteraar dieper de afgrond in. De slepende compositie neemt haar tijd en laat de beklemmende sfeer rustig opbouwen, zonder de behoefte te voelen om voortdurend nieuwe prikkels aan te dragen. Wolvennest begrijpt als geen ander dat herhaling, wanneer ze goed wordt ingezet, een haast hypnotiserende uitwerking kan hebben. De muziek hoeft niet voortdurend van gedaante te veranderen om haar greep op de luisteraar te behouden. Spokenwordsamples en haast religieus getinte zangkoren brengen een boodschap die leest als een botsing tussen de eeuwige orde van de natuur en de destructieve zwakte van de mens.
In “Transcendence” en vooral het magistrale “In the ruins” zijn de vertrouwde ingrediënten nog steeds aanwezig: logge gitaren, hypnotiserende riffs en een gelaagd klankentapijt van synthesizers en mellotrons. Daarboven zweeft Shazzula met haar bezwerende vocalen en etherische thereminspel. Dat maakt “In the ruins” evenwel geen hapklare brok. Wie bij Wolvennest op zoek gaat naar traditionele songstructuren, zal hier weinig houvast vinden. De drie composities vragen om overgave en geduld, waarbij de sfeer minstens even belangrijk is als de afzonderlijke muzikale passages. En net die bedwelmende, desoriënterende aanpak vormt een wezenlijk onderdeel van het universum waarin de band opereert.
Het materiaal op “In the ruins” als restmateriaal bestempelen, zou afbreuk doen aan de kwaliteit ervan. Wolvennest bewijst opnieuw dat het niet alleen duisternis kan oproepen, maar die ook tastbaar weet te maken.
JOKKE: 87/100
Wolvennest – In the ruins (Consouling Sounds 2026)
1. The weakness
2. Transcendence
3. In the ruins
