We hadden het Noorse Ováte ondertussen al als een ‘one album band’ geklasseerd, maar acht jaar na het uitstekende self-titled debuut verschijnt er in de vorm van “Rúin” dan toch een opvolger. Net zoals bij het debuut het geval was, trommelde het Noorse duo Aindiachaí (gitaar en bas) en Brodd (drums) voor elk nummer op “Rúin” een andere vocalist op om zijn duistere kunsten tentoon te spreiden. Wie een blik werpt op de gastenlijst, merkt meteen dat de heren opnieuw niet bij de minste namen hebben aangeklopt.
Met Spellgoth (Horna), H’grimmr (Helheim), Thomas S. Øvstedal (Cor Scorpii), Sanrabb (Gehenna), Ødemark (The Last Eon, The Third Attempt) en Hoest (Taake) heeft Ováte een bijzonder fraaie verzameling stemmen uit de Noorse en bredere internationale underground bijeengebracht. Zes nummers, zes verschillende vocale persoonlijkheden en evenveel kansen om een eigen stempel op het materiaal te drukken. Het is een formule die voor de nodige afwisseling zorgt, zonder dat de muzikale identiteit van de band daarbij uit het oog verloren wordt.
De basis blijft immers stevig verankerd in een behoorlijk traditionele vorm van black metal. Scherpe gitaarpartijen, een ritualistische voortstuwing en een bezwerende sfeer vormen de belangrijkste ingrediënten. De verschillende gastbijdragen zorgen daarbij voor subtiele verschuivingen in karakter en intensiteit. Van de ene bezwering naar de andere wordt de luisteraar meegenomen in een opeenvolging van muzikale vervloekingen.
Met de slepende, ritueel getinte opener “Kutsumus” koos Ováte alvast niet voor de gemakkelijkste route. Horna-frontman Spellgoth gaat zowel met zijn krijs- als heldere stem aan de slag. Dat levert een interessante wisselwerking op, al voelt het nummer uiteindelijk iets te langdradig aan. De rechttoe-rechtaan black-‘n-rollopeningsmaten van “Risset testament” liggen dan weer meteen goed in het gehoor. Gaandeweg slaat het nummer echter een meer bezwerende, haast psychedelische stonerweg in, waarbij H’grimmr eveneens pingpong speelt tussen screams en theatrale cleane zang. Deze erg geslaagde compositie bevat de nodige Enslaved-vibes uit de periode van “Isa” en weet de volle zeven minuten te boeien.
De ommezwaai kan in “Omveltning” nauwelijks groter zijn wanneer Brodd zijn voeten op het gaspedaal zet. Thomas S. Øvstedal is de enige vocalist die we nog niet kenden, maar blijkt over een degelijke krijsstrot te beschikken waarmee hij dit swingende, zij het minder avontuurlijke nummer in goede banen leidt. Tegen het einde gooit de Noorse zanger nog wat diepere growls in de strijd, maar daar blijft het deze keer bij. Heldere zang krijgen we dus niet te horen.
Het zurige “Livsblot” is een duet waarbij Sanrabb en Ødemark samen de vocale honneurs waarnemen. Het is het meest compacte nummer op “Rúin” en luistert lekker weg. Ødemark blijft vervolgens achter de microfoon staan voor het mid-tempo “El clam del foc“. Zijn Spaanse roots verklaren alvast de Spaanse songtitel. Het nummer heeft een aanstekelijke drive en de Noorse riffs worden hier en daar subtiel aangevuld met akoestische passages. Aangezien zowel Aindiachaí als Brodd een gezamenlijk verleden bij Taake hebben, mag Hoest natuurlijk niet op het appel ontbreken. Zijn herkenbare, ietwat hese schuurstrot maakt van “Slangen” een gepaste afsluiter.
Het interessante aan “Rúin” is niet zozeer de indrukwekkende gastenlijst, maar vooral de manier waarop Ováte die verschillende persoonlijkheden binnen één coherent geheel probeert te verenigen. Een dergelijke aanpak houdt natuurlijk ook risico’s in. Wanneer je voor ieder nummer een andere vocalist inzet, bestaat immers het gevaar dat een album eerder als een verzameling losse samenwerkingen dan als een volwaardige langspeler aanvoelt. Aindiachaí en Brodd hebben er echter voor gezorgd dat de muzikale fundamenten voldoende houvast bieden, aan het begin van het album met wat meer zin voor avontuur dan verderop.
Met “Rúin” kiest Ováte opnieuw voor een beproefde formule die de Noorse blackmetalerfenis alle eer aandoet. De combinatie van ritualistische dreiging, swingende riffs en een indrukwekkende stoet gastvocalisten maakt van dit album alvast een interessante passage binnen de hedendaagse underground. Een geslaagde duistere samenwerking waarin verschillende stemmen samen één onheilspellend verhaal vertellen.
JOKKE: 84/100
Ovaáte -Rúin (Soulseller Records 2026)
1. Kutsumus
2. Risset testament
3. Omveltning
4. Livsblot
5. El clam del foc
6. Slangen
