antediluvian

Qrixkuor – Three devils dance

Bij een spelletje Scrabble zou het leggen van het woord “qrixkuor” een hoge score opleveren. Toegegeven, je zal Google erbij moeten halen om het woord te verduidelijken aan je medespelers want de kans is groot dat ze denken dat je hen in het ootje probeert te nemen met één of ander verzonnen woord. “Qrixkuor” is echter de naam van een vogel, ontleend aan een boek van de Engelse magiër, occultist, schrijver en dichter Kenneth Grant, leerling van Aleister Crowley en stichter van de “Typhonian Ordo Templi Orientis“. Ideale naam ook voor een occulte death metalband, moeten de individuen R., M., A. en S. in 2011 gedacht hebben. En alzo geschiedde! Er werden twee demo’s uitgebracht, maar het is met de nieuwe EP “Three devils dance” dat het Engelse kwartet pas echt potten zal breken. Hoewel er slechts drie songs op de tracklist prijken, klokt het zaakje wel op achtendertig minuten af. Geen hapklare brok luistermuziek om tijdens de afwas te beluisteren dus! Integendeel: hier moet je even voor gaan zitten want deze woeste draaikolk van dissonante, multi-gelaagde gitaarriffs, drukke drumroffels, intergalactische solo’s en diepe growls vormt een moeilijk verteerbaar geheel. Voor de doorsnee popmuziek liefhebber staat de muzikale output van Qrixkuor synoniem voor teringherrie, maar fans van Irkallian Oracle of Antediluvian die over een getraind paar oren beschikken zullen in dit sonisch surrealisme en in-reverb-gedrenkte chaos opmerken dat het viertal wel weet wat de voor- en achterkant van hun instrument is. Zowel gitarist/componist S., als bassist R. en drummer M. zijn academisch geschoolde muzikanten en S. voegt daar ook nog een master in het componeren van muziek voor films en televisie aan toe. Vandaar het cinematografisch karakter van de muziek waarbij de structuur en spanningsopbouw veel weg hebben van een film soundtrack – wel geen romantische komedie in dit geval. Doorheen de maalstroom aan onpeilbare en ondoorgrondelijke death metal zitten interludes verweven die geschapen werden middels Tibetaanse bekkens, gongs, drums, menselijke en dierlijke beenderen, stemmen en natuurlijke geluiden. Kortom: van dit plaatje is werk gemaakt. Eindelijk eens een vette release in mijn platenkast onder de letter “Q”!

JOKKE: 83/100

Qrixkuor – Three devils dance (Invictus Productions 2016)
1. Serpent’s mirror
2. Crypt of illusions bane
3. The divine architect

Irkallian Oracle – Apollyon

Het Zweedse Irkallian Oracle speelt occulte death metal van de zwaarste en donkerste soort. Debuut “Grave ekstasis” uit 2013 klonk veelbelovend en de anonieme line-up droeg bij aan de mysterieuze nevel die rond deze band hangt. Typisch voorbeeld van een entiteit waarbij het collectief voorrang heeft op de individuen die er deel van uitmaken. Opvolger “Apollyon” gaat verder waar “Grave ekstasis” ophield en zoekt de extremen nog verder op. Middels loodzware doom/death riffs, voortdenderende donderdrums en diepe growls sleurt het gezelschap de luisteraar mee naar de meest bodemloze dieptes van ons onderbewustzijn. Qua thematiek wordt de zon als actieve bron van licht, voorspellingen en openbaringen bezongen, daar waar het debuut eerder geassocieerd werd met de maan. Doordat “Apollyon” (de Griekse naam voor Abaddon, het spirituele wezen dat in Christelijke apocalyptische theologie staat voor de vernieler) echter donkerder en duisterder klinkt dan haar voorganger lijkt dit misschien ironisch, maar het is niet omdat een album thematisch gezien over de zon handelt dat er geen sprake kan zijn van een gitzwart aura (neem bijvoorbeeld die laatste plaat van Secrets Of The Moon er nog maar eens bij). Het uitmuntende artwork van de Mexicaan David Herrerias, die onder andere ook reeds de laatste platen van Nightbringer en Akhlys visualiseerde, versterkt de bezongen thematiek. Het loont zeker de moeite om zijn occulte schilderijen eens op te zoeken, want dat zijn stuk voor stuk duivelse meesterwerkjes. De zes songs die “Apollyon” vormgeven zijn iets meer gefocust en gestructureerd dan op het debuut, waar de band nog wat zoekende was naar de juiste formule. Met een gemiddelde speelduur van acht minuten zijn de nummers weliswaar nog lang maar toch iets compacter geworden. Dat is echter zonder rekening te houden met afsluiter “At the graveyard of gods”, want met deze kolossale track krijgen we een finaal pak rammel van ruim twintig minuten toegediend, waarbij de laatste acht minuten weliswaar uit onheilspellende ambient en drone opgetrokken zijn. De productie mag dan misschien ietwat aan de doffe kant zijn, maar laat dit de pret absoluut niet drukken, want deze sound past deze vorm van onheilspellend doodsmetaal als gegoten en staat mijlenver verwijderd van alle techneuten- en ingenieurs-death metal. Deze plaat past in de categorie “zwaar – zwaarder – zwaarst” onder de laatste noemer waar zich ook collega’s Grave Miasma, Antediluvian en Adversarial bevinden. De Conan van de death metal als het ware.

JOKKE: 85/100

Irkallian Oracle – Apollyon (Nuclear War Now Productions 2016)
1. Reflections
2. Conjuring the expulsed
3. Sol
4. Elemental crucifixion
5. Apollyonic enstasis
6. At the graveyard of gods

Skáphe – Skáphe2

Ongetwijfeld de moeilijkst te vatten plaat van de laatste maanden, deze tweede langspeler van het Amerikaanse Skáphe, maar daarom niet minder geslaagd! Skáphe werd oorspronkelijk in 2014 opgericht door Alex Poole (Chaos Moon, Esoterica, Krieg en nog een resem bands) waarna een veelbelovend debuut vol experimentele black metal (en dat is nog een understatement) op de mensheid losgelaten werd. Vorig jaar bereikte ons het bericht dat D.G. van rijzende sterren Misþyrming en Naðra, Alex vervoegd had, waardoor er nu sprake is van een Amerikaans/IJslandse coalitie. Opvolger “Skáphe2” is op alle vlakken de overtreffende trap van het debuut: kwaadaardiger, duisterder, obscuurder, onheilspellender, chaotischer en dodelijker…en dat nog eens allemaal in het kwadraat. Op het eerste gehoor lijkt het op een ongestructureerde, macabre en enigmatische emulsie aan black en death metal, maar wie dieper graaft in deze abstracte duisternis zal toch enige houvast vinden in de cyclopische en chaotische riffs van A.P en de indrukwekkende zang van D.G., die een oneindig vacuüm van leegte en onbestaandheid lijken te creëren. De donderende basklanken en ogenschijnlijk jazzy, hectische en stuiptrekkende drumritmes beuken op je trommelvlies in. Het is een zoektocht waarbij de band je handje allerminst vasthoudt. Integendeel, je wordt aan je lot overgelaten en staat er alleen voor. Het lijkt een onprettig vooruitzicht om op verkenning te gaan in deze uitdijende wasem aan echo’s en lage frequenties, die een vibrerende strijd aangaan met je diepste onderbewustzijn en ergste nachtmerries. Maar de luisteraar die deze uitdaging aangaat, transformeert in een psychonaut die het waakbewustzijn transcendeert en tot een ijzingwekkend en geestverruimend universum toetreedt. Het intrigerende rood/zwarte-artwork van het debuut wordt opnieuw doorgetrokken in een macabere en expliciete, doch stijlvolle hoes waarbij een van-zijn-ingewanden-ontdane duivel een menselijk wezen verslindt. Dit aan Lovecraft referende tafereel symboliseert onze eigen monsterlijke ziel, die zijn tentakels verspreidt over onze mentale geestelijke gezondheid. Zelfs voor de getrainde black en death metal fanatiekelingen is Skáphe geen gemakkelijk luistervoer, maar wie bands als Antediluvian, Adversarial, Portal, Svartidauði of Abyssal wel kan smaken, raad ik aan dit Skáphe te ondergaan. Gevoelige zieltjes dienen in een grote boog om deze plaat rond te lopen. Degenen die tot actie overgaan, wens ik veel succes en een behouden terugreis naar ons verderfelijke bestaan. Tip: beluister dit niet vlak voor het slapengaan!

JOKKE: 87/100

Skáphe – Skáphe2 (Fallen Empire Records/I, Voidhanger Records 2016)
1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI