Antwerpen

Onrust – De oogst

Een tijdje terug viel vanop de verre parking – euh, Antwerpen – een zilveren schijfje op mijn West-Vlaamse deurmat. Het bleek het debuutalbum van onze landgenoten Onrust te zijn. Een tijdje terug begon helaas ook een zeer hectische examenperiode en moest er ook een thesis ineengeflanst worden, dus kwam van reviewen helaas even niet veel in huis. Driewerf hoera want ik ga een lange zomer tegemoet, kan terug in mijn pen kruipen én Onrust wist me danig te verrassen! Nadat de door u allen beminde Jokke zijn drumstokken helaas moest opbergen tijdens het schrijfproces van het debuutalbum “De oogst” werd vervanging gezocht en gevonden (Sam Wouters) en kon de band lustig verder musiceren. Dat Onrust er niet zo’n positief mens- en wereldbeeld op nahoudt wordt al snel duidelijk na een blik te werpen op de bevreemdende en afstootwekkende (en da’s positief bedoeld!) albumcover en het doornemen van de titels: “Verderf” en “Progeria” bijvoorbeeld roepen niet bepaald beelden op van een zomerse strandwandeling op. Deze eerstgenoemde track knalt het album meteen op gang en brengt een zwaar post-metalgeluid ten gehore, waarbij de hese zang van Ruben Birrell bijwijlen aan een minder rauwe versie van Kirk Windstein (Crowbar) doet denken. U hoort het al: geen zuivere black metal review van mijn hand deze keer, wel recht-voor-de-raap sludge met tal van elementen die we ook bij post-black metal en post-hardcore terugvinden, een mix die mij wel vaker weet te bekoren. “Progeria” zet de trend verder en wisselt agressieve, in-your-face passages af met bezwerende heldere gitaarlijnen die voor de welkome rustpunten zorgen. Bewust of onbewust slopen er ook enkele invloeden van het gerevereerde Fall of Efrafa in het album, iets wat op “Het nest” vooral duidelijk wordt (ook het gebruik van de Obama-sample als intro is hieraan debet), terwijl het titelnummer dan weer enkele knipogen richting Amenra bevat. Onrust weet een duidelijke rode draad doorheen het vijfenvijftig minuten durende album te trekken en levert een zeer sterk samenhangend werk af. Als debuutalbum kan dat wel tellen. Het volledige plaatje klopt: muzikaal is het album bijzonder coherent en de troosteloosheid en zweem van misantropie vinden een sterke echo in de songtitels en albumhoes. Dat de mix werd verzorgd door Bo Engelen, het eigenlijke meesterbrein achter de groep, verdient enkel maar pluspunten: de plaat klinkt bijzonder dynamisch en wordt gekenmerkt door een vol geluid waarbij elk instrument goed tot zijn recht komt. Onrust had duidelijk een heldere visie voor ogen bij het schrijven en opnemen van dit eerste wapenfeit, en weet deze bijzonder vlot over te brengen. Helaas moesten ze hun optreden in Gent van vorige week afzeggen, want ik was benieuwd of een live vertolking van “De oogst” even intens zou zijn. Simpel gezegd: Onrust brengt ons dit jaar één van de interessantse albums van Belgische bodem, waarbij een klemtoon op gevoel in plaats van techniciteit gelegd wordt en die je bijna een uur lang in vervoering weet te brengen. Het zilveren schijfje draaide al meerdere rondjes en het ziet ernaar uit dat het dat nog een tijdje zal blijven doen. Knap!

CAS: 86/100

Onrust – De oogst (independent 2018)
1. Intro
2. Verderf
3. Progeria
4. Eindig
5. Het lege geloof
6. Beschadigd
7. Het nest
8. Onrust
9. The outcast

Tangled Horns – Immovable object

Tangled Horns is een Antwerpse rockband met wortels in de Belgische Noorderkempen, opgericht in 2009, door leden van de post-hardcoreband The Stitch. Met “Immovable object” presenteert het kwintet ons een EP die 5 nummers telt en zo’n 26 minuten duurt. Aftrappen doet de band met single “Monument”, een stevig rockende song waarbij de rauwe stembanden van zanger Tim van de Plas echter spijtig genoeg wat te kort schieten. Dit puntje van kritiek geldt echter niet voor de andere songs. Titelsong “Immovable object” klinkt mysterieuzer en dreigender en ook de zang klinkt hier gevarieerd. Op “Heavy is the head” gaat de band eerder de southern rock/bluesy kant op. Het liefst hoor ik Tangled Horns bezig in het logge “Monolith” dat met zijn 8 minuten speelduur niet alleen de langste maar ook de traagste en meest groovy song is op deze EP. Het contrast met afsluiter “Restraint” is groot, want dit nummer klinkt opgewekt en funky en bevat wat QOTSA invloeden. De band laat op deze EP verschillende muzikale facetten zien, gaande van compacte catchy stonerrock songs tot slepende sludge. Afwisseling troef dus en voor elk wat wils, maar ik mis wat samenhang.
JOKKE: 74/100

Tangled Horns – Immovable object (Kablaam Records)
1. Monument
2. Immovable object
3. Heavy is the head
4. Monolith
5. Restraint

Ashtoreth/TCH – Angels guide the way to our harbor

In December 2012 zijn Ashtoreth (het ambient/drone-project van muzikale duizendpoot Peter Verwimp) en de Brit Timothy C Holehouse (TCH) samen op tour. Eens in Zwitserland aangekomen zien ze door het slechte weer en de enorme sneeuwval hun verdere tourplannen als sneeuw voor de zon verdwijnen (flauwe woordspeling, I know) en keren vervroegd terug naar Antwerpen, thuisbasis van Ashtoreth. In plaats van te zitten jammeren, stellen ze hun materiaal op en besluiten ze om samen enkele improvisaties te spelen en voor het nageslacht op te nemen. Deze manier van werken beviel beide heerschappen enorm waardoor het idee ontstond om samen een plaat op te nemen. En zo geschiedde in maart 2013. In de Palazzo in Antwerpen werd de LP “Angels guide the way to our harbor” opgenomen onder het goedziend oog van Michele Morgante. De plaat gaat van start met de bijna 20-minuten durende titelsong waarin het verhaal van een schip, dat verdwaald is op zee, vertaald wordt naar passende muziek. De dreigende storm wordt weergegeven via drone en doomy feedback, terwijl een repeterende en hypnotiserende gitaarmelodie de kalmte na de storm symboliseert. Het schip is gered door het licht van de engelen te volgen en keert veilig terug naar haar thuishaven. De song eindigt met banjo-getokkel en samenzang van beide heerschappen. Daarna volgen nog twee gloednieuwe tracks. In “Ascension” trekt TCH de kaart van melancholische folky gitaarmuziek vergezeld van zijn schurende strot, terwijl Ashtoreth in “Sacred” terug meer de drone en ambient tour opgaat. Iedereen die van de mix van voorgenoemde stijlen houdt, moet deze plaat zeker eens uitchecken. Je ondergaat ze het best door de lichten te dimmen, je op je zetel te leggen met je ogen dicht en je te laten meeslepen door het verhalende karakter van deze soundscapes. Probeer zeker ook eens 1 van de huiskamerconcerten mee te pikken in de Palazzo. Deze avonden staan steeds garant voor een dosis kippevel!

JOKKE: 80/100

Ashtoreth/TCH – Angels guide the way to our harbor (Dislocation Deity – Deer Trail Records)

A. Angels guide the way to our harbor (TCH – ASHTORETH)
B1. Sacred (ASHTORETH)
B2. Ascension (TCH)

Ashtoreth soundcloud