autopsy

Horned Almighty – To fathom the master's grand design

We hebber er even op moeten wachten maar met “To fathom the master”s grand design” laat de Deense gehoornde almachtige nog eens van zich horen. We moeten al zes jaar terug de tijd induiken voor het vorige teken van leven. Op het toenmalige “World of tombs” werd het gekende black ’n roll concept van Horned Almighty in enkele nummers al van een gezonde dosis punky thrash voorzien en op deze zesde langspeler is die balans nog net iets verder naar die kant doorgeslagen. Smerte’s vocalen voegen zoals steeds een doodsmetalen randje toe wat niet verwonderlijk is met een tienjarig verleden bij Exmortem. Tegelijkertijd klonken de Denen nog nooit zo gevarieerd want deze nieuwe plaat bevat zo wat hun snelste maar tegelijk ook hun traagste materiaal ooit. Zo beukt het van death metal doordrongen “Violent cosmology” de plaat energiek in gang, maar maakt “Antagonism eternal” ook ruimte voor meer atmosfeer – zij het een apocalyptische – middels het aanwenden van spoken word-passages. “Devouring armageddon” verkent dan weer doomy regionen waarbij een piano en semi-cleane gitaren niet geweerd worden. Een nummer als “Swallowed by the earth” is met zes minuten speeltijd zowat de langste compositie ooit voor Horned Almighty. Het is tevens een, voor hun begrippen, vrij experimenteel nummer dat heel wat variatie in tempo’s kent en aaneenhangt van de spanningsbogen maar ook niet vergeet te knallen middels vurige energetische riffs. Het laat zien dat Horned Almighty ondanks hun fel gesmaakt handelsmerk van opzwepende black ’n roll veel meer is dan een one trick pony. De ronkende bas is altijd al een belangrijke factor geweest in de totaalsound en ook nu weer stuwt Haxen de muziek vooruit met zijn viersnarig instrument, zij het met een iets minder crunchy-geluid, wat de invloed van punk en crust nu wel iets minder frappant maakt. Horned Almighty kan nog steeds aangeraden worden aan liefhebbers van Celtic Frost, Motörhead, Darkthrone en Autopsy en is terug met zijn beste album tot op heden! Bam!

JOKKE: 85/100

Horned Almighty – To fathom the master’s grand design (Scarlet Records 2020)
1. Violent cosmology
2. Apocalyptic wrath
3. Antagonism eternal
4. Devouring armageddon
5. Swallowed by the earth
6. The great death
7. Punishment divine
8. Witchcraft demonology

Urgehal – Aeons in sodom

Ik denk niet dat het een goed idee zou zijn om een “featuring” stickertje op de voorkant van “Aeons in sodom” te kleven, want van het hoesontwerp zou niet veel meer overblijven. De navolgende bespreking van het nieuwe album (en tevens zwanenzang) van het Noorse Urgehal is er immers één met een serieuze waslijst qua namedropping. Oprichter en bezieler Trondr Nefas (o.a. ook Beastcraft en Angst Skvadron) kwam in 2012 onverwacht te overlijden (natuurlijke doodsoorzaak voor een keer) in volle voorbereiding van de nieuwe plaat. Nadat het rouwproces gevorderd was, vervolgde compaan Enzifer het schrijfproces totdat er voldoende materiaal was om een laatste eerbetoon te brengen aan de overleden frontman. De Noor is postuum als sologitarist te horen op deze schijf maar om de songs vocaal in te vullen (en indien nodig van teksten te voorzien), konden Enzifer en drummer Uruz beroep doen op de crème de la crème van de Noorse black metal scene. Meteen een teken dat Trondr Nefas een respectabel muzikant was die op veel erkenning kon rekenen van zijn collega’s (vergiet niet dat Urgehal reeds in 1992 opgericht werd!). Het album is bij deze ideaal om een quizavondje “True Norwegian Black Metal” te organiseren waarbij je de naam van de schreeuwlelijkerd achter de microfoon mag raden. Nocturno Culto mag de spits afbijten op “The iron children”, dat mede door de openingsriff zo wel héél veel weg heeft van Darkthrone’s “In the shadow of the horns”. M. Sorgar (Endezzma) en Sorath Northgrove (Vulture Lord, ex-Beastcraft) mogen dan misschien wel de minder klinkende namen in het rijtje zijn, toch kwijten zij zich ook meer dan verdienstelijk van hun taak om hun gevallen makker te eren. “The sulphur black haze”, waarop Taake’s omstreden frontman Hoest de honeurs waarneemt, pingpongt tussen razende Noorse black en eerder doomy slepende passages. Mannevond (Koldbrann, NettleCarrier, ex-Ragnarok) laat zich gaan op het aanstekelijke “Lord of horns” dat rockt van hier tot in het walhalla. Enfant terrible Niklas Kvarforth (Shining) laat zijn veelzijdige doodsreutels zegevieren op het midtempo “Norwegian blood and crystal lakes”. Nattefrost en Nag (Tsjuder) bezitten een uit de duizenden herkenbare strot en fleuren respectievelijk “Endetid” (zou perfect een Carpathian Forest-nummer kunnen zijn) en hekkensluiter “Woe” op.  Alsof dat nog niet genoeg is, wordt de koffietafel afgesloten met twee toetjes in de vorm van Sepultura’s “Funeral rites” waarop Bay en Rock Cortez van Sadistic Intent opdraven en “Twisted mass of burnt decay”, een Autopsy cover die door R.M. van Angst Skvadron geherinterpreteerd wordt. Met Trondr Nefas achter de microfoon had deze plaat even goed geweest, maar nu vormen de guests natuurlijk een leuke meerwaarde voor “Aeons in sodom”, die niet alleen de zwarte analen zal ingaan als de laatste maar tevens ook de beste Urgehal plaat.

JOKKE: 85/100

Urgehal Aeons in sodom (Season Of Mist 2016)
1. Dødsrite
2. The iron children
3. Blood of the legion
4. The Sulphur black haze
5. Lord of horns
6. Norwegian blood and crystal lakes
7. They daemon incarnate
8. Endetid
9. Psychedelic evil
10. Woe
11. Funeral rites (Sepultura cover)
12. Twisted mass of burnt decay (Autopsy cover)

Bloodbath – Grand morbid funeral

De voorbije weken vloeide er heel wat inkt over het feit dat het Zweedse Bloodbath als nieuwe frontman voor Nick Holmes van Paradise Lost had gekozen. Internetfora werden volgezeikt over het feit of hij zich al dan niet goed van zijn taak zou kwijten, gezien het feit dat het haast een eeuwigheid geleden lijkt dat de brave man zijn grafputrochel nog eens van stal had gehaald. Voorganger Mikael Åkerfeldt (Opeth) overklassen lijkt op papier reeds een verloren zaak, daar deze zowat over de ultieme, meest diepe (maar verstaanbare!) deathgrunt beschikt. Spilfiguren achter Bloodbath zijn Anders “Blakkheim” Nyström en  Jonas Renkse, tevens de masterminds achter Katatonia, aangevuld met Per “Sodomizer” Eriksson (tot voor kort tweede gitarist bij Katatonia) en Martin Axenrot (Opeth). Dat Anders en Jonas erg grote fan zijn van de “Gothic” plaat van Paradise Lost uit 1991, weet eenieder die de band iets of wat volgt. Het zal voor beide heren dan ook een natte droom zijn dat ze good ol’ Nick hebben kunnen strikken. En dat ze een stevig potje heerlijke old school death metal kunnen spelen, bewijzen ze reeds sinds 2000. De nieuwe vierde langspeler met de gezegende titel “Grand morbid funeral” deelt direct een uppercut van jewelste uit met opener “Let the stillborn come to me” en veegt alle vooroordelen over Holmes van de baan. Wat een opener! Meteen dient de link gelegd te worden naar Vallenfyre, de old school death metal band van Gregor Mackintosh, gitarist bij Paradise Lost. “Total death exhumed” hakt er eveneens genadeloos op in, maar bevat ook tragere passages en enkele solo’s van Sodomizer. Het tragere werk wordt niet vergeten met “Church of vastitas” en de titeltrack, beide voorzien van subtiele kerk- en koorzang. “Grand morbid funeral” is geen logische vervolgoefening op voorganger “The fathomless mastery” en keert eerder terug naar de warme sound en oude stijl van “Nightmares made flesh” uit 2004. Iets minder technische hooks dus en een pak minder catchy, en terug meer Zweeds qua sound. Dat Martin zijn bijnaam “Axe” niet uit de lucht gegrepen is, bewijst hij o.a. op het stampende “Anne”, het hakkende “Unite in pain” en het felle “Famine of God’s word”, dat een korte blastpassage bevat. Anders laat halverwege “Mental abortion” zijn voorliefde voor melodie naar bovenkomen mits een onverwachte melodieuze passage inclusief solo. Het contrast wordt daarna opgezocht in het met momenten snelle en thrashy “Beyond cremation”. In het variërende en catchy “His infernal necropsy” leeft elk bandlid zich naar hartelust uit (hoewel de bas wel wat ondergesneeuwd is in de totaalsound). Liefhebbers van solo’s komen aan hun trekken in “My torturer” en tal van andere tracks. Eric Cutler (Autopsy) leverde hiervoor enkele solo’s aan en zijn collega Chris Reifert zingt ook nog een deuntje mee op “My torturer“.  Bloodbath bewijst met “Grand morbid funeral” dat ze tot de absolute top qua death metal behoren. Dit gaat live tijdens de zomerfestivals een waar bloedbad aanrichten in de moshpit. Of Nick Holmes de beste brulboei in de geschiedenis van de band is, moet ieder maar voor zich uitmaken, maar feit is dat hij de tegenstanders een serieus poepje laat ruiken. Dé death metalplaat van het jaar!

JOKKE: 90/100

Bloodbath – Grand morbid funeral (Peaceville Records 2014)
1. Let the stillborn come to me
2. Total death exhumed
3. Anne
4. Church of vastitas
5. Famine of God’s word
6. Mental abortion
7. Beyond cremation
8. His infernal necropsy
9. Unite in pain
10. My torturer
11. Grand morbid funeral