Bongripper

SardoniS – III

Het duurt een minuutje of twee vooraleer “III”, het (u raadt het) derde album van onze Limburgse vrienden SardoniS op gang komt. Eenmaal de ratelende bassdrums van Jelle Stevens invallen om de power riffs van Roel Paulussen te ondersteunen, horen we wat we gewend zijn van het duo: een explosieve en energieke mix van stoner, metal, doom, sludge en een ietsiepietsie thrash. En dat nog steeds instrumentaal zonder dat een zanger zijn kweek open trekt. En laat daar nu net het schoentje wat wringen. Ik heb altijd al gevonden dat de muziek van SardoniS wat extra vocalen kon gebruiken en dat is nu niet minder het geval. Op momenten dat de riffs wat inkakken (vooral als ze wat gas terug nemen), zou een zanger de muziek terug de hoogte kunnen induwen. Het is immers weinigen gegeven om een album vol klasse riffs te schrijven. Zo zakt halverwege “Battering ram” de aandacht naar een dieptepunt door een repetitieve riff die nergens heen gaat. De langere speelduur van de nummers (geen enkele song klokt onder de zes minuten af) vraagt bovendien de nodige afwisseling om het spel interessant te houden. Hier slaat het duo jammer genoeg niet altijd in. SardoniS is op haar best met wat peper in haar reet (“Roaming the valley” en “Ruined decay” met knappe catchy intro). Hoewel ze met het twaalf minuten durende epos “Forward tot he abyss” toch nog positief weten te verrassen, door meer subtiliteit en gevoel in de muziek te leggen, blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten. Begrijp me niet verkeerd. Er passeren best wel enkele murw slagende riffs, maar toch vrees ik dat de rek er een beetje uit is. Live vind ik hun pletwalsmuziek beter uit de verf komen dan op plaat. Fans van High On Fire of Bongripper moeten SardoniS toch maar eens uitchecken.

JOKKE: 72/100

SardoniS – III (Consouling Sounds 2015)
1. The coming of khan
2. Battering ram
3. Roaming the valley
4. Ruined decay
5. Forward to the abyss

Fórn – The departure of consciousness

“Mag het iets zwaarder zijn?” Indien het antwoord op deze vraag een volmondige ja luidt, moet je zeker de debuutplaat van het uit Boston afkomstige doom/sludge monster Fórn eens aan een luisterbeurt onderwerpen. Alle restanten oorsmeer die nog in je gehoorgang aanwezig waren worden sito presto weggeblazen want de instrumentale opener “Emergence” klinkt ongelofelijk diep en laag, zeker als de song na een Amenra-achtige riff na twee en een halve minuut losbarst. De monolytische sound die de gitaristen hier uit hun instrumenten persen doet bands als Conan of Bongripper haast als watjes klinken. Ik kijk reikhalzend uit naar het moment waarop de vocalen hun intrede zullen doen. Gaat het hoge cleane zang zijn of opteren ze voor screams of grunts? Het antwoord is gelukkig het laatste. Hese lage oerschreeuwen begeleiden het sonisch geweld bestaande uit heavy distorted mineur gitaarriffs, een zwaar ronkende bas en beukende drums. De wall of sound op deze plaat is zo ongelofelijk zwaar dat de tektonische platen ter hoogte van Antwerpen in beweging komen en de kathedraal op haar grondvesten staat te daveren. Het tempo is tergend traag maar verrassend genoeg worden we halverwege “Dweller on the threshold” plots op een blastbeatpassage getrakteerd (de enige van het album). “Gates of the astral plane” is een mokerslag van jewelste. De drummer lijkt eerder met boomstammen in plaats van drumstokken tekeer te gaan. Het zes minuten durende “Alexithymia” vormt het hoogtepunt van deze plaat en heeft qua gitaarmelodie (hoewel hier voor de doorsnee luisteraar niet veel melodie aan te pas zal komen) wel wat weg van het Duitse Ahab.  “Suffering in the eternal void” start nog enigszins ingetogen maar al snel zoekt het vijftal weer de allerlaagste regionen van het geluidsspectrum op. Eens ze hier op dreef zijn, komt de song echter vroegtijdig aan zijn einde. Als je begint te schuimbekken van een band als Primitive Man, zal Fórn ook wel je cup of tea zijn. Met ruim dertig minuten speeltijd is deze plaat net lang genoeg (en het afsluitende en misplaatste niemendalletje “Cerebral intermission” had van mijn part zelfs nog achterwege gelaten mogen worden). Tijd voor een nieuwe buis van Eustachius!

JOKKE: 80/100

Fórn – The departure of consciousness (Vendetta Records 2014)
1. Emergence
2. Dweller on the threshold
3. Gates of the astral plane
4. Alexithymia
5. Suffering in the eternal void
6. Cerebral intermission

Bongripper – Miserable

Een ontspoorde goederenwagon die het kapelletje vlakbij de spoorweg inramt en met de grond gelijk maakt. Een kudde op hol geslagen bizons die de onfortuinlijk gestruikelde indiaan meedogenloos vertrappelen. De meteoorinslag die abrupt een einde maakte aan het tijdperk van de dinosauriërs op aarde. Het zijn maar enkele beeldspraken die bij ondergetekende opkomen om de pletwals sound te bespreken van Bongripper, één van de zwaarste, zo niet dé lompste van alle stoner/sludge/doom bands op deze planeet. Op “Miserable”, album nummer 7, schotelt het kwartet uit Chicago ons 3 kolossale tracks voor met een speelduur van respectievelijk 17, 19 en maar liefst 28 minuten. Daar waar collega zwaargewichten Conan hun dronende riffs en donderende drummokerslagen vocaal ondersteunen (weliswaar met eentonige en saaie zang), houdt Bongripper het volledig instrumentaal. Moedige keuze, want dat maakt het een uitdaging om de luisteraar de volle 65 minuten bij de les te houden. In opener “Endless” lukt dit doordat er voldoende afwisseling in ritme (lees: traag, trager, traagst) te bespeuren valt en “Descent” trapt heerlijk zwaar af met een zwaar ronkende bass die de sonische riffmassa doorboort. Net wanneer de eentonigheid om de hoek wilt komen piepen, zakt de heaviness rond minuut 12 als een kaartenhuisje in mekaar en volgt er een duistere soundscape die de eindeloze afdaling richting vernieling perfect weet weer te geven. “Into ruin” is een mastodont van een nummer dat genadeloos hard op je botten inramt totdat enkel nog stof en as overblijven. Misschien net een tikkeltje te langdradig in de eerste 18 minuten maar dan trekt een versnelling in de drums toch weer je aandacht. Op hun vorige platen was het niet altijd makkelijk om de volledige rit in één keer uit te zitten, maar daar slaagt Bongripper nu wel glansrijk in.

JOKKE: 81/100

Bongripper – Miserable (The Great Barrier Records 2014)

1. Endless
2. Descent
3. Into ruin