carnal records

Grá – Väsen

Hoewel “Where shadows forever reign“, de laatste Dark Funeral plaat, eigenlijk best te pruimen was, ben ik meer fan van Grá, de band waar huidig Dark Funeral zanger Heljarmadr sinds 2010 actief mee is in de meer ondergrondse regionen van de black metal scene. De twee vorige langspelers (“Grá” uit 2011 en “Ending” uit 2015) vinden dan ook nog regelmatig hun weg naar mijn stereo. Het concept over de dood dat op de trilogie, bestaande uit deze twee platen en de “Helfärd” EP uit 2010, werd geëxploreerd is afgerond en met een nieuw logo onder de arm is het nu tijd voor Grá 2.0 dat in de vorm van “Väsen” een derde langspeler op de mensheid loslaat. Het cover artwork van de hand van Axel Torvenius (Art director van de video game “Wolfenstein II: The new colossus“) boezemde mij eerlijk gezegd angst in omdat het een meer gotische/horror/comic-achtige richting liet uitschijnen, maar daar is gelukkig niets van aan. Opener “Till sörjerskorna” windt er immers geen doekjes om met haar klassieke second wave black metal inclusief innemende melodieën – een kunstje dat het Zweedse kwartet al sinds haar begindagen goed onder de knie heeft. De felle openingsriff van “King of decay” deelt een heuse pandoering uit en vormt mede door de snelle blastbeats misschien wel de meest heftige passage van het album. Vanaf “Hveðrungs mær” begint het meer en meer op te vallen dat Grá keyboards aan haar instrumentarium heeft toegevoegd, hoewel deze gelukkig nergens té veel op de voorgrond treden. Met de eerste single “Krig” daalt het tempo zienderwijze en hoewel de demoversie nog langer en monotoner was, vind ik hier Grá op haar best klinken. De stilte die tussen het uitroepen van de tekstregels “ja stinker av hat” en “jag rustar för strid” valt is oorverdovend en bijzonder effectief. In dit nummer grijpen de Zweden ook het meest terug naar de begindagen van “Helfärd“. Dat “Väsen” de meest gevarieerde plaat is waarin ook ruimte voor experimenteerdrift gelaten wordt, bewijzen “Gjallarhorn” met haar futuristische intro en cleane vikingkoren, het rockende en rollende “Dead old eyes” waarin tel- en maatwissels de boel spannend houden en het militant aandoende “The devil’s tribe” waarin de keyboards voor een horrorachtig sfeertje zorgen. De titeltrack sluit de plaat met haar beklijvende zwarte en akoestische klanken waardig af. Hoewel ik hun selftitled nog steeds onovertroffen vind, laat Grá zien dat het heel wat in haar mars heeft en klaar staat om door te stoten naar de hoogste echelons van de black metal scene.

JOKKE: 87/100

Grá – Väsen (Carnal Records 2018)
1. Till sörjerskorna
2. King of decay
3. Hveðrungs mær
4. Krig
5. Gjallarhorn
6. Dead old eyes
7. The devil’s tribe
8. Väsen

Grafvitnir – Keys to the mysteries beyond

De creaturen Modrius, Tishin en Niantiel geven reeds tien jaar gestalte aan het Zweedse Grafvitnir en leverden sinds 2012 netjes elk jaar een release af waarbij “Keys to the mysteries beyond” de meest recente vijfde (!) langspeler is. Voor velen waarschijnlijk nog een nobele onbekende, hoewel ik black metal puristen aanraad deze band snel te beluisteren. Voorganger “Obeisance to a witch moon” is me ontglipt maar “Necrosophia” uit 2015 wist me in ieder geval te overtuigen. De openingsklanken van “Nidhögg” stellen me meteen gerust: ook nu trakteert Grafvitnir ons op aanstekelijke old school Scandinavische black en dat tien songs lang. De meeste nummers trekken aan een rotvaart voorbij en hier wringt het schoentje wel wat want de eentonigheid komt zo al snel vanachter het hoekje piepen. Het keyboard-interlude “Crossing the abyss” zorgt na een kwartier dan ook voor een welgekomen rustpunt om even naar adem te happen. Het navolgende van bevroren tremoloriffs doordrongen “Eternity’s glistening black” is voer voor liefhebbers van oude Zweedse krakers à la Setherial. Gek genoeg is het daarna al opnieuw tijd voor een adempauze wanneer de duistere klanken van “Journey into storms” aanzwellen en als voorbode dienen voor het wervelende “Unleash the storm of nothingness” waarna het nog drie songs lang raggen en blazen is waarbij het afsluitende “Glimpses of the unseeable” positief opvalt. Naast het gevaar van monotonie is een andere kritische noot dat de sappige screams opnieuw héél prominent aanwezig zijn in de mix – misschien wel iets té veel als je het mij vraagt want ze verdringen de ijzige riffs zo toch wel. Ondanks deze kanttekeningen is Grafvitnir nog steeds een meer dan aardige speler in het genre.

JOKKE: 75/100

Grafvitnir – Keys to the mysteries beyond (Carnal Records 2017)
1. Nidhögg
2. Key to the mysteries beyond
3. Vargavinter
4. Crossing the abyss
5. Eternity’s glistening black
6. Journey into storms
7. Unleash the storm of nothingness
8. Eye of lucifer
9. Whispers of the primordial sea
10. Glimpses of the unseeable