cirith gorgor

Cirith Gorgor – Klaar voor de strijd

Het Nederlandse Cirith Gorgor is één van de langst meedraaiende black metalbands bij onze noorderburen. Het is dan ook ronduit beschamend dat de heren – met ruim 25 jaar op de teller – nog niet uitgebreid aan het woord zijn gekomen op Addergebroed. Met het nagelnieuwe “Sovereign” – de positief verrassende en alweer zevende langspeler – onder de arm, bood de opportuniteit zich aan om daar verandering in te brengen. Gitarist Marchosias en zanger Satanael komen aan het woord. (JOKKE)

Alvast gefeliciteerd met jullie nieuwe album “Sovereign”! Aanvankelijk was ik op basis van de voor mij persoonlijk tegenvallende teasers niet echt van plan om de volledige plaat te checken, maar achteraf gezien ben ik blij dat ik ze toch een kans heb gegeven. Is dat de reden dat jullie ook meestappen in het volledig online zetten van jullie muziek zodat mensen op voorhand kunnen luisteren alvorens de plaat (hopelijk) aan te schaffen?
Marchosias: Bedankt! Ik ben zelf van de oude stempel, dus toen ik de plaat in z’n geheel online zag verschijnen (ver voor de eigenlijke release datum) schrok ik eerlijk gezegd nogal. Toen ik echter zag dat ons label Hammerheart daar achter zat (via Black Metal Promotion) en we op die manier duizenden mensen in zeer korte tijd bereikten, waren m’n bezwaren snel verdwenen. Als het voor ons label op deze manier nog steeds rendabel is en wij onze zwarte kunst effectief kunnen verspreiden, heb ik er geen problemen mee.

Sovereign” is ondertussen jullie zevende langspeler. Blijft de inspiratie nog steeds zo gemakkelijk komen als in de begindagen of wordt het steeds moeilijker om nieuwe invalshoeken te zoeken?
Marchosias: De muzikale inspiratie is eindeloos, ik hoef m’n instrument maar op te pakken en ik schud de riffs eruit. Bovendien ontstaat veel muziek in m’n hoofd gedurende de dag. Het is vooral de beschikbare tijd om alle ideeën in nummers om te zetten die met de jaren steeds krapper is geworden. Vroeger leefden we voor de band, tegenwoordig hebben we wel eens moeite om allemaal tegelijk op de repetitie aanwezig te zijn. Tekstueel is het soms wel een uitdaging aangezien de meeste interessante onderwerpen inmiddels wel uitgemolken zijn

In de begindagen leken jullie teksten eerder geïnspireerd te zijn op mythische-taferelen, terwijl een plaat als “Der Untergang… / Победа!!!” een historisch thema heeft. Hoe zit het met de tekstuele omkadering van “Sovereign”?
Satanael: De tekstuele omkadering van “Sovereign” ligt in het verlengde van “Visions of exalted lucifer”. De nadruk ligt echter meer op de afkeer van de mensheid en fantasieën over hoe men zich zou kunnen ontdoen van deze mensheid. In tegenstelling tot de vorige plaat is er minder sprake van een omvattend concept.

Na “Firestorm apocalypse – Tomorrow shall know the blackest dawn” verloor ik Cirith Gorgor wat uit het oog. Toen ik met voorganger “Visions of exalted Lucifer” terug inpikte, was ik verbaasd over de variatie qua tempo’s die ondertussen in jullie sound geslopen was, aangezien ik jullie toch in de eerste plaats als een rammen en blazen-band zag. Is die aandacht voor meer dynamiek bewust of onbewust in jullie schrijfproces geslopen?
Satanael: We hebben dit fenomeen heel bewust in onze muziek ingevoerd. In het hart van de zaak zijn wij nog steeds een band die van rammen en blazen houdt. Door de jaren heen zijn we echter bewust geworden van het feit dat meer dynamiek zorgt voor een effectievere aflevering van de snelle stukken. 

Van de oorspronkelijke line-up is ondertussen enkel drummer Levithmong nog van de partij. Toch lijken jullie nog wel een goede band te hebben met enkele voormalige bandleden aangezien jullie na het tweede vertrek van Nimroth opnieuw beroep konden doen op Satanael en momenteel valt oudgediende bassist Lord Mystic in voor Waldtyr die herstellende is van een operatie. Hebben jullie nog een goed contact met de oude bandleden?
Marchosias: Lord Mystic zie ik nog regelmatig dus hij was mijn eerste keuze als sessie-bassist. Het was een verrassing dat hij ons voorstel meteen aannam aangezien hij zich de laatste jaren enigszins heeft afgewend van black metal (hij speelt momenteel bas in de trash metal band Mass Deception). Met de rest van de oud-leden hebben we een prima band. We zien elkaar voornamelijk op concerten en tot voor kort gingen we nog af en toe met z’n allen de kroeg in. Dat eindigde meestal in totale chaos.

Op de hoes van “Sovereign” prijkt een nieuw logo en embleem. Wat was er fout met jullie oude logo?
Satanael: We hebben er niet voor gekozen om een nieuw logo te laten ontwerpen omdat er met het oude logo iets mis was. Het voelde voor ons gewoon goed om het logo eens een upgrade te geven, meer dan twintig jaar na het oorspronkelijke ontwerp. Ik ben zeer tevreden over het resultaat dat ontworpen werd door Valnoir van Metastazis.

Op de titeltrack van “Sovereign” hebben jullie Noctiz van Paragon Impure en Lugubrum weten strikken voor gastzang. Hoe is die samenwerking tot stand gekomen?
Marchosias: Ik heb Noctiz in 2001 in Antwerpen ontmoet, toen hij nog in Gotmoor speelde. Levithmong en ik zijn altijd onder de indruk geweest van zijn werk in bands als Gotmoor, Verloren en Worthless (het latere Paragon Impure). Zijn persoonlijkheid tijdens live-optredens was overtuigend en zijn strot was dermate bruut dat die indruk ons altijd is bijgebleven. Toen we eenmaal besloten hadden dat we een gastzanger wilden vragen op de titelsong van het nieuwe album was de keuze snel gemaakt en het contact snel gelegd. Noctiz was zelf ook enthousiast en heeft ondanks een zware verkoudheid een enorm intense en brute prestatie geleverd.

Satanael, vooral jij verdient een pluim in je reet voor de gevarieerde zangprestaties die je neerzet. Welke frontmannen beschouw je als een inspiratiebron?
Satanael: Allereerst bedankt! Er zijn sowieso drie frontmannen die zich meteen aandienen nu ik er zo over nadenk en dat zijn Jon Nödtveidt, Ghaal en Attila Csihar. Daarnaast ben ik ook wel gecharmeerd door de stemmen van o.a. Mortuus, Pest en Mikael Åkerfeldt.

Op welke nummers van de nieuwe plaat zijn jullie het meest trots? Bestaat er zoiets als het ultiem Cirith Gorgor-nummer dat op elke setlist prijkt?
Satanael: Ik vermoed zo dat ieder van ons zijn eigen favorieten heeft. Voor mij steken “Deathcult“, “Legio luporum” en “Manifestation of evil” net iets boven de rest uit. Ik ben ook zeer trots op het geheel. Of er een ultiem Cirith Gorgor nummer bestaat dat op de setlist prijkt, weet ik zo net niet. Wel ben ik erg tevreden dat de drie eerder genoemde nummers wel live gespeeld worden.
Marchosias: Ik ben over alle nummers te spreken, maar “Deathcult” is voor mij het ultieme nummer van de nieuwe plaat. Het is bij uitstek de song waarin ik mezelf helemaal kan verliezen. Dat is tevens de reden waarom ik dit nummer heb uitgekozen voor de enige gitaarsolo van het album. Tot nu toe verdwijnen de oudere songs steeds van de setlist bij het verschijnen van nieuw materiaal. Een nummer wat de tand des tijds wat dat betreft heeft doorstaan is “Total annihilation“. Ook “Der Untergang III” vind ik een kanshebber om nog lange tijd de setlist te sieren. Dat laatste nummer wordt overigens binnenkort in een nieuwe versie uitgebracht op een 4-way split-LP door Zwaertgevegt.

Na enkele mindere jaren voor Hammerheart Records lijken ze nu weer helemaal terug van weggeweest. Ook jullie gingen in 2016 met hen in zee. Hoe verloopt de samenwerking vergeleken met jullie oude labels Osmose Productions, Untergang Records en Ketzer Records?
Marchosias: De samenwerking met Hammerheart Records verloopt wat ons betreft erg goed. Het team bestaat uit professionals die stuk voor stuk hun vak verstaan en we hebben eindelijk het idee dat we als muzikanten serieus worden genomen. De communicatie verloopt prima, dit in tegenstelling tot de samenwerking met Osmose en Ketzer Records waar gebrek aan contact en overleg een grote rol speelde (dit werd bovendien nog versterkt door de taalbarrière). Ik heb slechts complimenten voor het arbeidsproces binnen Hammerheart en de producten die ze afleveren op basis van de door ons aangeleverde masters en artwork.

Jullie hebben al heel wat jaren op de teller staan. Wat zijn de hoogte- en laagtepunten uit jullie 25-jarig bestaan?
Marchosias: We draaien inderdaad al aardig wat jaren mee, toch is de motivatie om te blijven knallen nog steeds aanwezig. Hoogtepunten zijn er echt te veel om op te noemen! In principe is elke nieuwe release een absoluut hoogtepunt, de bekroning van jarenlange harde arbeid. De vele buitenlandse optredens heb ik altijd gekoesterd, en dan met name alle avonturen die we daarbij hebben meegemaakt. Een terugkerend dieptepunt is toch wel de voortdurende bezettingswisselingen die we door de jaren heen hebben meegemaakt. Het meest extreme voorbeeld daarvan is het gelijktijdige vertrek van beide oudgedienden Lord Mystic en Nimroth eind 2012 dat insloeg als een bom. Het inwerken van nieuwe mensen heeft ons altijd veel tijd gekost en daarom ben ik blij dat we de laatste jaren een stabiele line-up hebben gehad. Maar ook momenteel broeit er weer het één en ander binnen de gelederen en zullen we moeten afwachten wat de toekomst ons brengt.

Jullie begonnen de band als tieners of vroege twintigers. Hoe hebben jullie de black metal-scene sindsdien zien evolueren en beschouw je die evolutie als positief of negatief?
Marchosias: Als je zolang meedraait in een bepaald genre is het inderdaad mogelijk om lange termijn veranderingen te observeren. Zo valt het op dat ook black metal, een allesverwoestend genre waarvan de protagonisten er prat op gaan geen trends te volgen, zowel spiritueel als muzikaal zwaar aan trends onderhevig is. Momenteel is het bijvoorbeeld nog steeds helemaal hip om te laten zien hoe enorm serieus je spiritualiteit is, waarbij het aantal kaarsen, de hoeveelheid wierook en occulte symbolen op het podium direct daarmee evenredig zijn. Door de jaren heen is het aantal sub-stromingen explosief gestegen en veel daarvan hebben weinig van doen met de traditionele black metal van begin jaren 90. Ik beschouw deze evolutie echter niet als positief of negatief en spreek ook geen waardeoordeel uit over de verschillende sub-stromingen. Ik vind het alleen bijster interessant om die evolutie van dichtbij mee te maken. Het is altijd weer een verrassing in welke vorm de rebellie tegen dogma, religie en maatschappij (die black metal plichtmatig inhoudt) nu weer verschijnt.

Hoewel ik zelf al heel wat jaren in de black metal-scene meedraai, kan ik me enkel een show van jullie in de Gentse Frontline voor de geest halen. Ga ik met de nieuwe plaat de kans krijgen om jullie in België nog eens aan het werk te zien?
Satanael: Dat zou geweldig zijn! Voorlopig staan er nog geen Belgische shows gepland, maar wat niet is, kan nog komen. Wij zijn in ieder geval volledig opgeladen en klaar voor de strijd. Mensen kunnen ons direct contacteren via de bekende kanalen.

Cirith Gorgor – Sovereign

Het blijft maar black metal-releases regenen bij onze Noorderburen. Deze keer is het de beurt aan Cirith Gorgor, één van de veteranen in de Nederlandse scene met bijna vijfentwintig jaar op de teller. Na de eerste drie platen verloor ik de band wat uit het oog om terug in te pikken bij het uit 2016 stammende “Visions of exalted Lucifer” en de daaropvolgende ietwat teleurstellende EP “Bi den dode hant“. “Hellbound” was de eerste teaser van “Sovereign“, de alweer zevende langspeler van het gecorpsepainte gezelschap, die ik hoorde en kon – ondanks de Marduk-referenties – maar matig boeien. Ik had met andere woorden niet echt veel zin meer om de rest van de plaat te checken, maar besloot dat om één of andere reden uiteindelijk toch nog maar te doen. Of ik daar al dan niet spijt van heb, lees je in de volgende regels. De symfonische en bombastische inleidende klanken van “Funeral march for modern man” had ik niet van een band als Cirith Gorgor verwacht en contrasteren met de hellepoorten die in de snelle songs wagenwijd opengetrokken worden. Frontman Satanael heeft duidelijk werk van zijn zang gemaakt want hij combineert nu meermaals Mortuus-achtige screams met hogere cleane uithalen zoals Wraath/Luctus – de beste frontman uit de hedendaagse scene – dat ook doet. In “Sovereign” gaat de voet aanvankelijk terug van het gaspedaal en doemen moderne Satyricon invloeden op. Noctiz (van Paragon Impure en Lugubrum-fame) voorziet de titeltrack trouwens van gastzang. “Luciferian deathsquad” is retesnel, soms wat rechtlijniger maar weet naar het einde toe terug meer variatie in te bouwen. In “Deathcult” weet het kwartet opnieuw te verrassen door een slepend nummer met proclamerende zang neer te zetten dat uitmondt in melodieuze black waarbij nog een gitaarsolo en meerstemmige koorzang passeren. Ook in “Legio luporum” en het eerder mid-tempo “Dominion” hebben de muzikanten rekening gehouden met de kracht van dynamiek zodat de blastpartijen hun doel niet missen als ze uit de startblokken schieten. “Sovereign” kakt nergens in, ook niet naar het einde toe, want we blijven bij de les: of er nu doorgeraasd wordt of de band zich van haar melodische kant laat zien. Erg afwisselende plaat die me positief verrast heeft.

JOKKE: 81/100

Cirith Gorgor – Sovereign (Hammerheart Records 2019)
1. Funeral march for modern man
2. Hellbound
3. Sovereign
4. Luciferian deathsquad
5. Deathcult
6. Legio luporum
7. Dominion
8. Manifestation of evil
9. Blood and iron

Kjeld/Wederganger – Split

Nederlanders trekken graag samen op oorlogspad. Het Friese Kjeld splijtte in 2015 samen met het Limburgse Cirith Gorgor een 7 inch in twee en het Gelderse Wederganger vond in het Utrechtse Laster eerder dit jaar nog een bondgenoot om samen een 12 inch te delen. En nu, zo’n vijfhonderd jaar nadat Karel van Gelre en Pier Gerlofs Donia gezamenlijk de Lage Landen plunderden, slaan de provincies Gelderland en Friesland opnieuw de handen in mekaar om strijd te voeren middels een in-een-12-inch-gegraveerde oorlogsverklaring die de ridders van de zwarte dreef van Wederganger en Kjeld met hun bloed ondertekenden. Beide bands doen een kwartier lang oude geesten herleven door enkele songs ter meerdere eer en glorie van hun respectievelijke cultuur, bakermat en geschiedenis ten gehore te brengen. Kjeld trapt het zaakje af en brengt melodieuze old school – Noors klinkende maar in het Fries gezongen – kwaliteitsblack waarbij het duimen en vingers aflikken is met “Wanskepsel” als ultiem piekmoment. De moderne productie doet de drie songs bovendien ongelofelijk knallen zonder dat het zaakje steriel klinkt. Daar waar Wederganger op de split met Laster een lang uitgesponnen atmosferische track liet horen, grijpen de Gelderse drekzombies met de twee tracks die op deze release prijken eerder terug naar de sound van het debuut “Halfvergaan ontwaakt” ofte toegankelijke, goed in het gehoor liggende melo-black met de uit-de-duizenden-herkenbare cleane stem van Alfschijn als unique selling proposition. Ook Wederganger gaat allesbehalve gebukt onder een groezelige productie waardoor alle details goed hoorbaar zijn voor optimaal genot. Uitstekende collaboratie waarbij de liefhebbers kunnen kiezen tussen een zwart of wit vinylexemplaar. De release is vers van de pers en op het wereldwijde web zijn nog geen fragmenten te vinden, dus post ik hieronder maar een afbeelding van de (draak van een) hoes.

JOKKE: 85/100 (Kjeld: 87/100 / Wederganger: 83/100)

Kjeld/Wederganger – Split (Ván Records 2016)
1. Kjeld – Banier
2. Kjeld – Wanskepsel
3. Kjeld – Keningsein
4. Wederganger – Laaiende haat
5. Wederganger – De galgenberg

kjeld-wederganger_van204

Kjeld – De meedogenloosheid van bittere kou

Het album “Skym” van de Friese black metal band Kjeld is ongetwijfeld één van de sterkste black metal platen die de afgelopen jaren van bij onze noorderburen is komen overwaaien. De interessante geschiedkundige thematiek van het album, haalde de history nerd in ondergetekende naar boven en vormde de aanleiding voor een gesprek met gitarist Kâld. (JOKKE)
Kjeld 2

Heil! Mijn eerste insteek voor dit interview was dat ik jullie mijn vragen wou laten beantwoorden in het Fries. Na de teksten gelezen te hebben op de inlay van de vinylversie, moet ik echter concluderen dat het Fries toch niet zo verstaanbaar blijkt te zijn. De betekenis van sommige woorden kan je in hun context wel achterhalen, maar een volledige tekst begrijpen lijkt toch niet zo evident. Als je de taal geschreven ziet, lijkt ze wel wat weg te hebben van het Deens of Noors. Wikipedia leert ons dat het Fries een officiële minderheidstaal is in Nederland. Hoe vertaalt zich dat in de praktijk? Spreken jullie in het dagelijks leven Fries of gebruiken jullie deze taal enkel voor de teksten van Kjeld?
Hey Jokke, bedankt voor dit interview! De Friese taal is historisch gezien vooral verwant aan het Oudengels. Door de geografische ligging en het gemak waarmee talen elkaar beinvloeden, is het Fries ook verwant aan het Deens, Duits en Nederlands. Het Fries zoals wij dat spreken wordt ongeveer door zo’n half miljoen mensen gesproken. In een regio in Duitsland wordt door een handjevol mensen nog het Oostfriese dialect gesproken, en in een regio in Denemarken nog Noordfries. Binnen de band spreken Tsjuster, Skier en ik zelf onderling Fries. Swerc en Fjildslach spreken geen Fries maar verstaan het prima.

Naar analogie met “Cascadian black metal”, “Nidrosian black metal” of “true Norwegian black metal” doopten jullie jullie stijl als “Frisian black metal”. Willen jullie hier enkel op geografisch vlak een standpunt mee maken of zijn er ook typische stijlelementen die karakteristiek zijn om over “Frisian black metal” te kunnen spreken? Is er eigenlijk überhaupt sprake van een Friese muziekscene en black metal scene in het bijzonder?
Omdat Friesland niet zo groot is, is er ook niet echt sprake van een grootschalige scene waarin de bands een vergelijkbare sound hebben. De term “Frisian black metal” slaat dan ook vooral op onze eigen Friese achtergrond. Of dat nu geografisch is of op een andere manier wordt geïnterpreteerd, is mij om het even.

De titel van de nieuwe plaat “Skym” verwijst naar de in Nederlandse folkloristische sagen besproken “witte wieven”, afschuwelijke geesten die ’s nachts in verraderlijke moerasgebieden ronddoolden en eenzame reizigers met zich mee lokten. Dit onderwerp leent zich natuurlijk perfect voor een black metal band. Hoe zijn jullie op dit onderwerp uitgekomen? Een titel als “Bonifatius Malifatius” lijkt tevens ook een historische achtergrond te hebben. Heb ik hier met een bende geschiedenis freaks van doen?
Voor dit album hebben we inderdaad geprobeerd verschillende historische en mythische thema’s te belichten. Maar niet elke tekst is gebaseerd op geschiedenis. Een aantal zijn ook zeer abstract of algemeen.

Wie of wat is een “kjeld” eigenlijk? Om het de medemens moeilijk te maken loopt er nog een tweede (en bovendien Friese) black metal band Kjeld rond, weliswaar later ontstaan dan jullie. Leidt dit nooit tot verwarrende taferelen? “Kjeld” is het Friese woord voor “koude” of “kou”. Wat dat betreft is het niet vreemd dat er meerdere bands met deze naam opduiken. Kjeld was voor ons niet alleen de naam, maar ook de stijl waarin wij onze muziek wilden schrijven. De meedogenloosheid van bittere kou, maar ook de pracht die deze met zich mee kan brengen. Wat betreft de andere Kjeld – volgens mij was dit een kortstondig project. Ze lijken in ieder geval niet actief na hun demo.

Jullie hebben reeds meer dan tien jaar op de teller staan, maar zijn op een EP na, met “Skym” pas aan jullie debuutplaat toegekomen. Is er hier sprake van enige luiheid of eerder van een doorgedreven perfectionisme? Ik zie dat de opnames dateren van 2012 en 2013. Toen werd ook reeds een videoclip op de mensheid losgelaten voor het nummer “Baduhenna”.  Waarom is de plaat er nu pas?
Ik denk dat we hier rustig kunnen spreken van doorgeslagen perfectionisme. Wij geloven in kwaliteit en niet in kwantiteit. We schrijven muziek die absolute aandacht vraagt van de luisteraar terwiijl wij hen meetrekken naar de diepste spelonken van onze ziel, zonder daarbij in te boeten in termen van brutaliteit of atmosfeer. Wij blijven net zo lang aan onze nummers sleutelen totdat wij hier alle vijf achter staan. Dat er zo’n lange tijd zat tussen de opnames en het uitbrengen van de plaat komt omdat wij in eerste instantie de plaat zelf wilden mixen. Hier hebben we na een (veel te lange) tijd toch maar vanaf gezien. En dat is maar goed gebleken ook!

Jullie zijn ook actief in andere bands zoals Salacious Gods, Lugubre, Gheestenland, enz. Beschouwen jullie Kjeld daardoor eerder als een zijproject of is er hier echt wel sprake van een volwaardige band? Zou trouwens zonde zijn indien het de eerste optie zou zijn.
Kjeld is in geen enkele zin een zijproject, al moet het zo nu en dan wijken voor werk en privézaken. Het is natuurlijk altijd puzzelen wanneer je in meerdere bands speelt, maar tijdens de productie van “Skym” stonden Lugubre en Salacious Gods op een relatief laag pitje.

De vinylversie van “Skym” is uitgekomen op het Nederlandse label Hammerheart Records dat na jaren van afwezigheid plots weer enkele interessante releases doet. De nieuwe split EP met oud-strijders Cirith Gorgor komt echter uit via Aratron Productions. Vanwaar deze werkwijze?
Dat is niet zo moeilijk. Aratron bestaat uit leden van Kjeld en Cirith Gorgor, dus was het niet meer dan logisch om de live split via die weg uit te brengen. Overigens is die split een collaboratie van Aratron en Heidens Hart Records. “Skym” wilden we naar een groter niveau tillen. We hebben “De tiid hâldt gjin skoft” in eigen beheer uitgebracht, in samenwerking met Heidens Hart Records, maar we vonden dan “Skym” het verdiende om grootschaliger te worden uitgebracht. Zeker na alle tijd die wij in deze plaat hebben gestoken.

Eén à anderhalf decennium geleden was er sprake van een bloeiende Nederlandse black metal scene met bands à la Cirith Gorgor, Unlord, Sauron en Liar Of Golgotha. Daarna ben ik deze bands uit het oog verloren (velen zijn ondertussen ook niet meer actief). De laatste jaren is er echter een heropleving merkbaar met Verbum Verus, Nihill, Terzij De Horde, Lugubre en natuurlijk ook Kjeld. Hoe zien jullie dit? Nog Nederlandse collega’s die we in het oog moeten houden?
De nederlandse “NLBM” scene bloeit in mijn ogen momenteel als nooit tevoren! Het is altijd een beetje gevaarlijk om namen te noemen, omdat je altijd wel een of twee gave bands vergeet. Hou in ieder geval Fluisteraars, Laster, Wederganger en Dodecahedron in het oog/oor.

Hoewel velen willen dat black metal zijn underground karakter niet mag verliezen en enkele “trve ende kult” figuren menen dat black metal enkel voor een bepaalde “elite” bestemd hoort te zijn, valt heden ten dage moeilijk te ontkennen dat black metal ontzettend populair is. Je hebt natuurlijk de grote commerciële bands à la Satyricon, Dimmu Borgir of Cradle Of Filth, maar ook in underground kringen zijn er enkele bands die “hot” zijn. Kijk maar naar de IJslandse scene met Svartidauði, Sinmara of Misþyrming of de hele resem orthodoxe black metal bands. Dat de vierdaagse finale editie van Nidrosian Black Metal Fest in Brussel in een drietalen minuten het bordje “sold out” kan bovenhalen, zegt bovendien ook meer dan genoeg. De zogenoemde hipster black metal bands zorgen er tevens voor dat, hoewel dikwijls veracht door de échte black metal liefhebber, er een toestroom van vers bloed in de scene is. Ook een festival als Roadburn schenkt meer dan ooit aandacht aan black metal. Merken jullie met Kjeld ook een toename qua opkomst op shows of qua verkoop van merchandising? Hoe sta jij tegenover het voortdurend populairder (en commerciëler) worden van black metal?
Wij merken inderdaad dat er altijd wel een redelijke opkomst is op shows. Ook qua merchverkoop hebben wij niet heel veel te klagen. Ik denk niet dat vers bloed per se een slecht ding is, ook niet als dit voortvloeit uit een trend. Ook binnen deze nieuwe stroom zullen zich nieuwe ‘echte’ black metal liefhebbers ontwikkelen. De eendagsvliegjes in deze stroom zullen vanzelf wel weer verdwijnen.

In mijn recensie haalde ik enkele grote namen aan zoals Emperor, Satyricon of Nachtmystium. Ik zou Kjeld echter niet van kopiëren willen beschuldigen, maar ik noem het eerder “eren” van de groten. Wie beschouwen jullie als jullie voornaamste inspiratiebronnen op muzikaal gebied?
Dat is een moeilijke vraag. Wij luisteren naar heel veel bands. Waarschijnlijk zorgt een combinatie van al deze invloeden, plus externe (non-muzikale) invloeden en een beetje creativiteit voor onze inspiratie. Ik denk dat het moeilijk is om een of meerdere voornaamste inspiratiebronnen aan te wijzen, maar ik kan wellicht een kleine opsomming maken van de bands waar wij veel naar hebben geluisterd tijdens het schrijven van de plaat. In willekeurige volgorde: Ulver, Drudkh, Ascension, Deathspell Omega, Blut Aus Nord, Dawn, Enslaved, Nagelfar, Ondskapt, en vele anderen.

Wat kunnen we komende tijd nog van Kjeld verwachten?
Meer muziek! We zijn druk aan het schrijven, en studiotijd aan het plannen. Details over wat of wanneer kunnen we helaas nog niet geven, maar het duurt in ieder geval geen tien jaar meer.

Kjeld – Skym

Reeds meer dan tien jaar actief, en op een meer dan aardige EP uit 2005 na, komt debuutplaat “Skym” van het Friese Kjeld hier ten huize jokkeman vrij overdonderend binnen gefierljept. Deze Hollanders hebben ervoor gekozen om de lyriek van de plaat volledig in het Fries neer te pennen, wat nog steeds een officieel erkende minderheidstaal is bij onze noorderburen. De eerste keer dat ik de Friese taal in muzikale vorm tegen kwam, moet zo’n vijftien jaar geleden geweest zijn toen het duo Twarres de hitparade bestormde met hun popballade “Wêr bisto”. Op “Skym” echter geen popballades, maar elf knetterharde black metal songs die verhalen over de in Nederlandse folkloristische sagen besproken “witte wieven”, afschuwelijke geesten die ’s nachts in verraderlijke moerasgebieden ronddoolden en eenzame reizigers met zich mee lokten. De vijf schimmen die deel uitmaken van Kjeld zijn hier niet aan hun proefstuk toe, maar konden hun zwartgeblakerde hart reeds uitleven in acts zoals Lugubre, Salacious Gods en Gheestenland. Wie niet beter weet, zou zeggen dat Kjeld geografisch gezien nog Noordelijker door de bossen zou dwalen, want hun op een vrij hoog tempo doorrazende black metal is duidelijk Noors geënt. De aftrap van “Tuzen sinnen” situeert zich in het tijdperk waarin Satyricon met “Rebel extravaganza” nog spannende muziek maakte terwijl de grandeur van de synths zonder blikken of blozen naar het almachtige Emperor knipoogt. Zeker in “Gerlofs donia” roepen de blazers een soortgelijk triomfantelijk gevoel op als in “In the wordless chamber” van de Noorse keizers. Het is echter niet al Noors wat de klok slaat, want de slepende melancholie van de gitaarlead in “Us grun” refereert eerder aan “Instinct: decay” van het Amerikaanse Nachtmystium. Het titelnummer gaat erin als zoete koek en rockt bij momenten zoals ook de Zweden van Craft dat kunnen. Bij de salpetervocalen van Skier moet ik dan weer regelmatig aan het (in deze context minder voor de hand liggende) Franse Celeste denken. Het riffwerk in “Baduhenna” kent tenslotte een subtiele Svartidauði touch. Denk nu echter niet dat Kjeld hier schaamteloos de groten na-aapt want in plaats van “kopiëren” is hier eerder sprake van “eren”. “Ivich libben” vonden we ook op de eerste EP “De tiid hâldt gjin skoft” terug maar werd opnieuw onder handen genomen. De onderhuids verscholen melancholie van “Stoarm” doet rillingen over mijn ganse lijf lopen. De plaat wordt met het groots klinkende “Bern fan freya” op gepaste wijze afgesloten en mondt uit in een wegebbende akoestische gitaar. Zestig minuten kunnen soms heel lang duren, maar in het geval van “Skym” volstaat het een paar keer met je ogen te knipperen om daarna vast te stellen dat je weeral een uur dichter tegen je dood kan aankijken. In die tijdspanne heb ik echter onophoudelijk kunnen genieten van passioneel gebrachte en bovendien professioneel uitgevoerde (wat een sound met een duidelijk hoorbare basgitaar!) black metal. Ik kan zonder overdrijven zeggen dat dit met gemak dan ook zowat de beste Nederlandse black metal plaat in tijden moet zijn. Ondertussen is er zelfs nog een EP uitgebracht met landgenoten Cirith Gorgor, die ik ook al eventjes uit het oog verloren ben en dus dringend eens moet opsnorren.

JOKKE: 86/100

Kjeld – Skym (Hammerheart Records 2015)
1.
Tuzen sinnen
2. Skym
3. Gerlofs donia
4. Gjin ferjouwing
5. Us grun
6. Bonifatius
7. Baduhenna
8. Brek en bran
9. Ivich libben
10. Stoarm
11. Bern fan freya