dagger lust

Triumvir Foul – Urine of abomination

Breng vrouwen en kinderen in veiligheid want muzikale duivel-doet-al Rory Fay (o.a. Ash Borer, Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul, Urzeit, Uškumgallu, Utzalu, Filth Column, Pissblood) laat nog eens van zich horen, deze keer middels Triumvir Foul en diens nieuwe vier-songs-tellende EP met de smakelijke titel “Urine of abominations“. Het duo heeft hoorbaar het schijt aan al wat met God te maken heeft, wilt hem te kakken zetten en pist er een dik kwartier lang wild in het rond op los: “The urine of abomination / Tearing the cervix of creation / With rape of visceral torment / Piss on the face of God / Watch its last breath decay / And succumb to the urine of abomination“. Vergeleken met voorganger “Spiritual bloodshed” grijpt Triumvir Foul terug naar de meer traditionele death metal-geluiden van haar demo “An oath of blood and fire” en mengt deze met bijtende bestiale black- en death metal-elementen. De feedback tiert welig, gitaarsolo’s gieren erop los en tussen de nummers door zorgt een verstikkende noise-laag voor een onbehaaglijk gevoel. Het klinkt allemaal heel primitief, chaotisch en destructief maar spijtig genoeg ook wat dof. Iets meer power had deze stinkende urinestraal verder doen spuiten.

JOKKE: 75/100

Triumvir Foul – Urine of abomination (Vrasubatlat/Invictus Productions 2019)
1. Urine of abomination I
2. Urine of abomination II
3. Urine of abomination III
4. Urine of abomination IV

Adzalaan – Into vermillion mirrors

Er is een zwaar offensief op komst waarbij Vrasubatlat en Invictus Productions de handen in mekaar hebben geslagen. Zo worden we de komende weken getrakteerd op nieuwe releases van Adzalaan, Serum Dreg en Dagger Lust waarbij Vrasubatlat telkens de vinyl- en cassetterelease zal verzorgen en Invictus instaat voor de CD-versie. Rory Flay is de man achter het Vrasubatlat label en maakt – naast Ash Borer – deel uit van een groot aantal bands die er gehuisvest zijn:  Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul, Urzeit, Uškumgallu en Utzalu. Adzalaan is het solo-project van Rory waarvoor hij zich enkel op drums heeft laten bijstaan door een zekere Gravesayer. “Into vermillion mirrors” is het debuut, na de self-titled demo die vorig jaar verscheen, en is meteen de twintigste release van het Vrasubatlat collectief. In een krap half uurtje meandert Adzalaan doorheen verscheidene vormen van black en death metal waarbij bezetenheid en primitieve, beklijvende emoties centraal staan. Qua sound, atmosfeer, uitvoering en vocalen (lekker blaffend) leunt Adzalaan héél dicht aan bij Uškumgallu, wat mij betreft de beste band van het label. Het kan er hard aan toe gaan zoals in “Succumb and vanquish” of het aanstekelijke, opzwepende “False cleansing” maar trager werk zoals het geweldige “Wretched oaths fall from wicked tongues“, met haar afwisselend dissonante en snijdende riffs, moet er absoluut niet voor onder doen. Vanaf deze song steekt Adzalaan zelfs nog een tandje bij waardoor het beste werk voor het laatste gehouden wordt. Zo waart in de afsluitende tonen van “Vermillion in abstentia” de geest van Ash Borer rond. Met voorsprong de sterkste van de nieuwe Vrasubatlat releases!

JOKKE: 87/100

Adzalaan – Into vermillion mirrors (Vrasubatlat/Invictus Productions 2018)
1. Haven to flesh
2. Succumb and vanquish
3. False cleansing
4. Haven in blood
5. Wretched oaths fall from wicked tongues
6. Paralysis euphoria
7. Vermilion in abstentia

Utzalu – The loins of repentance

Utzalu is een extensie van de visies achter Urzeit – één van de vele andere bands van Vrasubatlat-oprichter R – zij het in een minimalistischer en ruwer black metal kader. Qua inspiratie wordt de mosterd gehaald bij de Franse schrijver Emile Zola en worden thema’s als verdorvenheid, overmoed, zelfvernietiging, wraak en meedogenloze lust bezongen. In het geval van Utzalu doet R het met drummer T; of het dezelfde vellenmepper als bij Dagger Lust betreft, weet ik niet. Wat ik wel weet, is dat de zeven songs van “The loins of repentance” tot het beste werk van Utzalu tot op heden behoren, want de demosongs overstegen de grijze middelmaat niet, voornamelijk door het voortdurend herkauwen van één-en-dezelfde riff en bijhorend drumpatroon. Na het nodige gepiep en gekraak gaat “Putrid aide-mémoire” over naar rauwe black ’n roll zoals we van Utzalu gewend zijn. Ook “Loins of rapine” ontpopt zich volgens hetzelfde stramien. In het aanstekelijke, punky “We don’t belong…he is alone” schemeren lichte Alkerdeel invloeden door en voor het eerst horen we in “Absent eyes” en “Fetid morality” eens wat blastende drums in plaats van boem-tsjak-boem-tsjak-ritmes wat de afwisseling ten goede komt. Afsluiter “Loins of repentance” is slepen van aard maar blijft té lang in dezelfde middelmatige repetitieve riff hangen terwijl “Bloodied gowns on cringed worms” van een mid-tempo start naar het einde toe toch alles losgooit. Door haar dynamiek is dit de beste song van de plaat. Met slechts zesentwintig minuten speeltijd voelt het wel wat overdreven aan om dit een langspeler te noemen, maar soit. Utzalu maakte een positieve ontwikkeling door, in de eerste plaats door het inbouwen van de nodige variatie. Dat juichen we toe!

JOKKE: 75/100

Utzalu – The loins of repentance (Vrasubatlat/Fallen Empire Records 2017)
1. Putrid aide-mémoire
2. Absent eyes
3. Bloodied gowns on cringed worms
4. Fetid morality
5. Loins of rapine
6. We don’t belong… he is alone
7. Loins of repentance

Uškumgallu – Rotten limbs in dreams of blood

R.F. richtte niet alleen het Vrasubatlat-label op maar maakt(e) tevens deel uit van zowat elke band die haar zwarte doodskunsten via dit portaal verspreidt (Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul, Utzalu). Met de eerste langspeler van Uškumgallu – ontegensprekelijk de beste band van het label – werd afgelopen augustus een tiende release een feit. “Rotten limbs in dreams of blood“, een titel die er geen doekjes om windt. Moedeloosheid, vernietiging, dood en corruptie zijn enkele van de thema’s die middels een intro en vijf vernietigende songs gemanifesteerd worden. Het duo bezit de zwarte magie om middels primitieve black metal met een streepje doodsmetaal de nodige nostalgische oergevoelens van onder het stof te halen. Dit was reeds duidelijk op de twee demo’s die vorig jaar het licht zagen, maar op het volwaardige debuut doen ze er zonder blikken of blozen nog een schepje bovenop. Eens de toon gezet is en opener “Rotten limbs” optrekt naar zesde vitesse, wordt je meegezogen in de donkerste ervaringen van Uškumgallu waarbij de nodige dynamiek je echter vrijwaart van een full time horror maalstroom. Het onbehagen dat in songs als “In tombs of lust” en het fantastische “Morbid seed and spiritual entrails” gedrapeerd wordt, bekruipt je geniepig en de getormenteerde vocalen galmen doorheen mijn woonkamer als een op hol geslagen squashballetje, terwijl de psychotische riffs je meesleuren doorheen een doolhof van bezeten- en kwaadaardigheid. Waanzin en mentale chaos worden je deel en dan moet het overweldigende moment suprème “Dreams of blood” met haar repetieve, subtiel doorheen de razernij vervlochten melodie nog verwerkt worden. Beste song van het jaar? Het zal niet veel schelen. Het afsluitende “Monolith dementia” geeft je nog een laatste afranseling waarbij haar meedogenloosheid voelt alsof je door een kudde gnoes vertrappeld wordt. Hoewel je na de eerste botsing al knocked out op de grond gevloerd ligt, blijven de wildebeesten nog vijf minuten lang over je gehavende lichaam heen lopen totdat je voorheen zo prachtige kathedraal van een lichaam tot een brei herschapen wordt en het zompige en sappige residu tijdens de beklijvende laatste vier minuten dieper de grond inzakt. Game over.

JOKKE: 91/100

Uškumgallu – Rotten limbs in dreams of blood (Vrasubatlat 2016)
1. (—)
2. Rotten limbs
3. In tombs of lust
4. Morbid seed and spiritual entrails
5. Dreams of blood
6. Monolith dementia

Urzeit – Anmoksha

Bijna gelijktijdig met de nieuweling van Ash Borer laten twee van diens leden ook met Urzeit horen hoe een solide brok black metal uit de krochten van Portland’s broeiende black metal scene klinkt. Na twee demo’s en een geweldige split met Akatharsia vormt “Anmoksha” het debuut voor het trio waarbij zanger/gitarist R.F. en bassist M elkaar ook op de repetities van Dagger Lust, Serum Dreg, Triumvir Foul en Uškumgallu – allen bands van het Vrasubatlat label, waar Urzeit echter geen deel van uit maakt – terug zien, terwijl we drummer/zanger A.L.N. bij Hell en מזמור op de drumstoel terug vinden. In tegenstelling tot Ash Borer wordt de gebalde haat hier geventileerd in minder lang uitgesponnen nummers en zorgt een Darkthronish punky ondertoon voor de nodige pepers in de reet. Ik moet regelmatig aan een Wolvhammer denken, maar dan wel r(a)uwer als diens laatste wapenfeit. De tien meedogenloze nummers hakken erin en de basgitaar zoemt en dendert lekker doorheen de ruwe bolster riffs. Voeg Horned Almighty dus ook maar aan het lijstje referentiebands toe. “Nascphanin” is met zijn gevarieerde vocalen en slachtoffers makende riffsalvo een explosief nummer waarbij het shrapnel in het rond vliegt, terwijl “Gravvivek” met zijn donkere, dreigende midtempo riffs ook wel wat Amenra in zich draagt, totdat halfweg haar zeven minuten speeltijd de nekspieren terug danig los geschud kunnen worden. Ik pik er nu deze twee nummers uit maar eigenlijk zijn ook de acht andere songs schoolvoorbeelden van intense black metal waar elke vorm van subtiliteit, weemoed of romantisch verlangen ver zoek zijn. Regelmatig passeren supersonisch hoge screams de revue die door merg en been gaan en hoewel de opzwepende stukken misschien wat onderling inwisselbaar zijn, kan dit stuk venijn niet snel genoeg zijn weg naar mijn muziekcollectie vinden!

JOKKE: 85/100

Urzeit – Anmoksha (Eigen beheer 2016)
1. Imnagas
2. Anmoksha
3. Exeris
4. Nascphanin
5. Bellisunya
6. Illartha
7. Autmomus
8. Migrakama
9. Gravvivek
10. Entitiksha