dodecahedron

Wesenwille – I: Wesenwille

Bam, kletsen rond de oren! Wat het Nederlandse Wesenwille op haar eerste langspeler laat horen is potverdikke niet mis! De band bestaat uit het duo  R. Schmidt (zang en gitaar) en D. Schermann (drums) die we ook kennen van o.a. Grafjammer, Verval, en Weltschmerz. Op plaat horen we ook nog bassist M. van der Werff terug, maar die is er ondertussen niet meer bij. Wesenwille speelt moderne black metal (post-black voor wie wil) en bezingt daarbij onderwerpen als industrialisatie, kapitalisme en modernisme. De vijf songs – waarvan er drie boven de negen minuten afklokken – knallen als een tiet dankzij de kraakheldere productie van JB van der Wal (Dool, Verwoed, Herder). Ik zag in reviews al referenties naar Deathspell Omega, Dodecahedron, Svart Crown en Svartidauði voorbijkomen en hoewel ik deze verwijzingen zeker snap, klinkt Wesenwille toch net een tikkeltje minder beklemmend, dissonant en verstikkend dan deze grootheden. In de snelle, meer rechtlijnige stukken hoor ik ook wel wat Wiegedood terug. Na de verschroeiende tempo’s die in opener “The churning masses” op de luisteraar afgevuurd worden, klinkt de ingetogen intro van “Prosopopoeia” poeslief, maar al gauw merken we dat we op het verkeerde been gezet worden want ook in deze song krijgen we weer een fikse pandoering te verwerken, hoewel er soms ook wel wat gas terug wordt genomen. “Golden rays of the sun” is met haar catchy karakter, progressieve opbouw, onmenselijke snelheden die een spanningsveld creëren met de trage riffs en zinderende finale, mijn persoonlijke favoriet. Wat kan die drummer een meer dan aardig potje spelen zeg! En de heer Schmidt krijst het boeltje vakkundig bijeen. In “Rising tides” gaat het er technischer aan toe en wordt met verschillende maatsoorten gespeeld. Wanneer de band voluit voor agressie gaat, neemt die proporties van een apocalyptische verwoesting aan. Wesenwille levert met haar debuut een overrompelende, technische en moderne black metal plaat af. Verrassing van de maand!

JOKKE: 85/100

Wesenwille – I: Wesenwille (Redefining Darkness Records 2018)
1. The churning masses
2. Prosopopoeia
3. Golden rays of the sun
4. Rising tides
5. From one, we are many

Nihill – Verderf

Verrek, platenspeler naar de verdoemenis! Dat is het eerste wat in me opkwam bij de eerste kennismaking tussen de naald van mijn pick-up en de nieuwste plaat van het Nederlandse Nihill. Gelukkig bleek het loos alarm! Zit ik dan te knoeien met een verkeerd toerental? Nope! Dan zijn mijn trommelvliezen naar de zak! Nogmaals nope! Gelukkig komt er na drie minuten een einde aan de teringherrie, genaamd “Ghoul”, waarmee plaat numero vier van start gaat. Nu is het niet bepaald fijnzinnige muziek die we daarna te verwerken krijgen. Een plaat van Nihill is immers nooit een gemakkelijk rit en vraagt de nodige toewijding van de luisteraar én juiste sfeer om te ondergaan. Na die kut kakafonie van de intro krijgen we de eerste volwaardige track “Carrion eaters” te verwerken. Snedige gitaarriffs en intens drumwerk worden als een waar salvo op de luisteraar afgevuurd, begeleid door de salpetervocalen van de imposante frontman Michiel Eikenaar die we ook nog kennen van Dodecahedron en Anaphylactic Shock, twee andere orkestjes die nu ook niet bepaald muziek voor de grote massa maken. Daarna wordt met “Kolos” het tempo teruggeschroefd en krijgen we beklemmende black metal voorgeschoteld waarbij de repetitieve dissonante riffs ons naar de keel grijpen. Het slepende tempo in combinatie met de proclamerende vocalen geven de song een militaristisch karakter, maar met bijna negen minuten speelduur is de song wat aan de lange kant. Daarna worden alle registers terug open getrokken en wordt er met het felle maar rechtlijnige “Wielding the scythe” zwaar op de luisteraar ingebeukt. Qua intensiteit moet Nihill absoluut niet onderdoen voor een band als Mysticum, hoewel ze muzikaal gezien slechts een klein deel in elkaars vaarwater zitten. Na deze auditieve aanslag op de trommelvliezen graven de claustrofobische klanken van “Spirituum” zich in je psyche in (hoewel de song opnieuw te lang gerekt wordt). Nu ben ik bij Nihill altijd al meer te vinden geweest voor het tragere werk, een vaststelling die ik op de nieuweling ook weer maak (met het afsluitende “Ossuarium” als hoogtepunt). Je krijgt geen seconde de tijd om naar lucht te happen want het razende “Morbus” laat geen spaander heel. Het piept en kraakt dat het een felle lust is. Voornaamste kritiek is dat zowat elke song te lang is en de plaat met een half uur speelduur beter had gescoord. Met vijfenvijftig minuten vraagt Nihill wel héél veel van de luisteraar en je moet echt over een stel stalen zenuwen beschikken om de tien minuten durende noise eruptie van “Engorged” levend door te komen. Laat dat nu natuurlijk net het doel zijn dat Nihill met haar muziek voor ogen heeft. Met een titel als “Verderf” dekt de gitzwarte vlag de lading volledig, want dit is de perfecte soundtrack voor de ondergang en vernieling van de menselijke parasiet! Niet voor gevoelige zieltjes.

JOKKE:  75/100

Nihill – Verderf (Burning World Records 2014)
1. Ghoul
2. Carrion eaters
3. Kolos
4. Wielding the scythe
5. Spirituum
6. Morbus
7. Engorged
8. Ossuarium

Dodecahedron – Een Gesammtkunstwerk

Het Nederlandse Dodecahedron overviel de extreme metal scene met een Blitzkrieg. Het hoogtechnische muzikale vakmanschap drong onmiddellijk door tot het grote Seasons of Mist. Hun debuut lokt heel wat reacties uit op discussie fora – Goed of slecht, Dodecahedron mag gehoord worden! (fLP)

Proficiat met jullie debuut! Muzikaal klinkt Dodecahedron als een tiet. Heel wat jaloerse blikken gaan jullie richting uit. Onmiddellijk een deal bij het grote Seasons of Mist die tevens naast die digipack versie ook een dubbele LP uitbrengt. Hadden jullie dit allemaal voor ogen en behoort dit tot het grote plan wat Dodecahedron in uitvoering stelt?
M. Nienhuis (gitarist): Hartelijk dank voor je complimenten. Nee, we hebben nooit een dergelijk concreet zakelijk doel voor ogen gehad. We hebben ons compleet gefocust op het artistieke product en zijn daar jaren lang mee bezig geweest. Dat we iets goeds in handen hadden was duidelijk, maar dat een Season Of Mist daar ook in gelooft en dat het zo goed ontvangen zou worden hadden we niet verwacht. Er was zeker een duidelijke visie, een concept en een groter plan met betrekking tot de creatie van dit album, maar die reek dus tot het album als eindproduct. We hebben heel intensief gewerkt aan de muziek en de sound en waren er van overtuigd dat er meer mogelijk was dan bijvoorbeeld een eigen beheer release. Maar zoals gezegd, dat het zo storm zou lopen (album van de maand in de Italiaanse Rock Hard bijvoorbeeld) hadden we niet verwacht.

Ik merk dat de band zelf verantwoordelijk is voor quasi alles wat met het uiteindelijke product te maken heeft. Zit er een diepere betekenis achter het cover artwork en de abstracte tekens in het boekje?
M. Eikenaar (zanger): Niet voor quasi alles maar gewoon alles op het drukken en distribueren van het product na. De illustraties die ik voor deze Dodecahedron release heb gemaakt staan onder directe invloed van de muziek. Het zijn tekeningen zonder een vooropgezet plan en ze ontstaan spontaan tijdens het tekenen. Het zoeken naar balans en contrast in de compositie is daarbij de leidraad. De illustraties hebben iets architecturaals en hebben te maken verschillende ‘levels’ en duistere ruimtes. Net zoals de muziek vele contrasten en ruimtes herbergt is die afspiegeling ook in de tekeningen te zien. De kaft spreekt voor zich: het is een aangetaste dodecahedron, een superieure geometrische vorm als bouwsteen die verkankerd is geraakt.

Ook het opnameproces was volledig in handen van de band. Kan je dat wat toelichten?
M. Nienhuis: Het productieproces is behoorlijk intensief geweest. Als je naar de tijdspanne kijkt valt het nog mee; tussen februari en en augustus 2011 heeft het hele opname-, mixing- en masteringproces plaatsgevonden. Qua intensiteit echter was het heel heftig. De mixage en mastering gebeurde in juli en augustus, maar er is die twee maanden elke dag aan gewerkt. J. Bonis en ik hebben dat proces zelf in handen gehad omdat het voor ons van groot belang is dat we alles wat met het artistieke eindproduct te maken heeft zelf in handen houden. In het lijstje met credits op de achterkant van het cd boekje kun je zien welke persoon verantwoordelijk is geweest voor welk aandeel.

Met promotionele foto’s genomen in een kerk, muzikale verwijzingen naar Deathspell Omega, Mayhem en Blut aus Nord is de link naar orthodoxe black metal snel gemaakt. Tekstueel is de link wat vager. Hoe belangrijk zijn de teksten voor Dodecahedron?
M. Eikenaar: De promofoto’s zijn genomen in een verlaten kapel. De bleke hoge lege ruimte sprak ons aan. We wilden onszelf portretteren als 5 elementen in architecturale achtergrond. De teksten zijn uiteraard erg belangrijk voor de band. Als je schreeuwt over iets waar je geen feeling mee hebt moet je dat simpelweg niet doen. Dodecahedron vormt een gesammtkunstwerk waar alle facetten met elkaar dienen te rijmen: van geluid, compositie tot artwork en tekst. Dodecahedron heeft niet een specifieke boodschap in zijn teksten. De teksten zijn in het algemeen erg beeldend, net als de muziek. We schilderen meerdere duistere transparante vlakken waarvan je de diepte op het eerste gezicht niet kan bevatten. De thematiek en metaforen zijn vooral ontleend aan christelijke en occulte esthetiek. Het album beschrijft de mens in al zijn facetten. De mens als alleskunner: van de maker van de mooiste Renaissance kunst tot de bedenker van Auschwitz. De mens met een honger naar religieuze en mystieke ervaringen. Er is geen exact algemeen concept voor de gehele plaat, behalve voor het drieluik “View From Hverfell“. De trilogie is gebaseerd op de ervaring van het beklimmen van de vulkaan Hverfell. Dit hebben we als een metafoor gezien voor het staan aan de zijlijn en het bekijken van het vallen en opstaan en wederom vallen van de mens; al zijn ontwikkelingen en zijn falen in een spanningsveld van goed en kwaad.

De heren van Dodecahedron komen uit de metalcore en jazz scene – Net als uiteenlopende reacties op fora, stelt ook Addergebroed de bands integriteit in vraag. Is het wel terecht om Dodescahedron in de black metalhoek te plaatsen, aangezien het hele sfeertje als een gimmick overkomt?
M. Nienhuis: Ten eerste: Zanger M. Eikenaar timmert al jaren aan de weg met black metal project Nihill, dus wat je zegt is niet geheel juist. Ten tweede: niemand van ons komt uit de jazz scene (ADDERGEBROED: M. Nienhuis zijn andere band Exivious klinkt thans zeer jazzy), iedereen heeft een duidelijke achtergrond in de metal en hardcore scene. Ten derde: op welke wijze zou de integriteit van een band ter discussie komen te staan als blijkt dat bandleden ook in andere metal of hardcore genres opereren? Als ik nu parttime volkszanger zou zijn die met Jan Smit mee tourt zou ik het ergens nog kunnen begrijpen, maar ik vind in deze situatie de vraagstelling totaal misplaatst. Als het voor jou als een gimmick overkomt, dan kan ik daar niets aan veranderen. In je recensie suggereer je dat we fake zouden zijn; dat lijkt me een interpretatie van iemand die zichzelf true vindt. Moet ik eerst in een bos in Noorwegen gaan wonen om geloofwaardig te zijn? Ik heb tot nu toe 5 jaar van mijn leven aan dit project gewijd; als het een grap zou zijn had ik dat wel duidelijker laten merken. Geloofwaardigheid heeft mijns inziens helemaal niets te maken met leren pakjes en corpsepaint – of wat het is ook maar moge zijn dat het voor iemand true maakt – maar daar denk jij wellicht anders over. Blijkbaar willen bepaalde mensen graag suggereren dat er een elite of een hiërarchie is in de black metal scene waarbij de een geloofwaardiger zou zijn dan de ander. Dat interesseert ons gelukkig helemaal niets, want wij zijn alleen gefocust op de muziek die we willen maken. Wij doen precies wat we willen en blijven dicht bij onszelf; dat is voor mij de definitie van geloofwaardigheid. Ik had gehoopt me niet op deze wijze te hoeven verdedigen, maar helaas. Dit soort kinderachtige discussies horen op fora thuis, niet in een interview.

De band blijft erg karig met informatie. De bezetting is erg lang niet bekend gemaakt en ook de site is geen openbaring van gegevens. De hamvraag luidt dan ook: gaat Dodecahedron podia onveilig maken?
M. Nienhuis: De band is niet karig in de informatieverstrekking; er zijn al talloze interviews gegeven en er je kunt een press-kit downloaden op onze website. In de presentatie van ons concept echter zou elke extra letter op de website of in het artwork van de cd of vinyl er een teveel zijn. We voorzien in het noodzakelijke, de muziek verdient alle aandacht. Omdat we zo gefocust zijn geweest op de productie van het album zelf, is het live aspect onderbelicht gebleven. Een live productie is iets totaal anders dan een cd-productie en zullen we dus ook totaal anders moeten benaderen. Omdat we vrij fundamenteel naar onze muziek kijken was er voor het overwegen van een live situatie geen plaats binnen het cd-productieproces. Een live show is iets waar we nu over gaan discussiëren. Op dit moment is het nog niet duidelijk of dat wel of niet gaat gebeuren.

* foto door Reinier Bonis

http://www.ddchdrn.com

Dodecahedron – Dodecahedron

Dodecahedron’s debuut is niet mis. Een onbekende band strijkt neer op het grote Seasons of Mist en met luide toeters worden ze aangekondigd als een mix tussen Deathspell Omega, Mayhem en Blut Aus Nord – Aldus de sticker op de digipack. Nederlanders weten als geen ander hun eigen te verkopen en ook bij Dodecahedron is dat het geval. Muzikaal klinkt het inderdaad in het verlengde zoals het label het omschrijft, alhoewel de nummers in het algemeen nog technischer en muzikaler durven te klinken dan bovengenoemden. Her en der is de term math metal van toepassing en in “View from hverfell II” hoor je zelfs een uitzonderlijk-niet-onaardig-klinkende Meshuggah toets. Het geheel wordt opgesmukt door heel wat ambient en industrial tussendoortjes. Alles is perfect uitgevoerd en de muziek is weliswaar vernieuwend en boeiend keer op keer. Aan de andere kant blijven het –core gasten die black metal willen spelen. De loepzuivere productie is uitermate klinisch en steriel. Het kwaadaardige niveau van een Deathspell Omega wordt dan ook nooit behaald. Hoe groot de hype ook wordt, het blijft vooral voer voor mensen die zich niet hoofdzakelijk aangetrokken voelen tot black metal. Hiervoor is Dodecahedron te fake – Wat de band hoogstwaarschijnlijk geen reet uitmaakt, aangezien hun muziek staat als een huis en menig extreme metal fan er veelvoudig hun aftrek zal vinden.

fLP: 78/100

Dodecahedron – Dodecahedron (Seasons of Mist 2012)
1. Allfather
2. I, chronocrator
3. Vanitas
4. Descending Jacob’s ladder
5. View from hverfell I: Head above the heavens
6. View from hverfell II: Inside omnipotent chaos
7. View from hverfell III: A traveler of the seed of the earth