glorior belli

Darvaza – Darkness in turmoil

Het Italiaans/Noorse Darvaza breidt met het nagelnieuwe “Darkness in turmoil” een einde aan de EP-trilogie die het eerder met “The downward descent” en “The silver chalice” erg sterk was begonnen. Dat Omega aka Gionata Potenti een drummer van formaat is, bewees de kleine Italiaan al meermaals in o.a. Blut Aus Nord, Chaos Invocation en Glorior Belli (to name but a few) maar in Darvaza laat hij horen ook geweldige songs te kunnen schrijven. En als je dat talent bezit, heb je natuurlijk ook een fantastische frontman nodig die Omega vond in de Noor Wraath (o.a. One Tail One Head, Behexen, Ritual Death). Op muzikaal vlak liggen de drie nieuwe nummers in het verlengde van de twee voorgaande EP’s, waarbij “Towards the darkest mystery” misschien net iets meer old school vibes uitstraalt. “A new sun” is de snelste track van de EP maar vind ik vrij middelmatig voor hun doen. Gelukkig zijn er nog de gevarieerde vocalen die Wraath uit zijn strot kan toveren en die nog veel goed maken. In het catchy Lucifer-aanroepende refrein van “Towards the darkest mystery” laat de Noor zich écht gaan. “Fearless unfeard he slept” is tenslotte mid-tempo van opzet en opnieuw experimenteert de frontman lekker met zijn stembanden. Het nummer kent een plechtstatig einde waarbij de basgitaar lekker door de repetitieve gitaarriffs heen ronkt. Gionata’s gitaarspel is ondertussen best herkenbaar, dus daar verdient onze multi-instrumentalist alvast een dikke pluim voor. En met “Towards the darkest mystery” bevat ook deze EP een échte klepper zoals “The barren earth” vanop het eerste deel of de titelsong van de tweede EP. “Darkness in turmoil” is echter niet het overweldigende sluitstuk dat ik had verwacht, maar desondanks is Darvaza nog steeds een band die ik erg kan appreciëren – en dat heeft niets te maken met de slang in het logo – en die hopelijk nog tot grootse dingen in staat is.

JOKKE: 83/100

Darvaza – Darkness in turmoil (Terratur Possessions 2018)
1. A new sun
2. Towards the darkest mystery
3. Fearless unfeard he slept

Rituals Of The Dead Hand – Blood oath

Onze landgenoot Filip Dupont lijkt zelfs als hij slaapt muziek te schrijven. De Diepenbekenaar bracht eerder dit jaar nog een tweede langspeler (“A ring of blue light“) met Hemelbestormer uit en houdt er menig ander project op na waaronder het nagelnieuwe Rituals Of The Dead Hand, waarmee hij zijn liefde voor black en death metal wil uiten nadat zijn geesteskind Gorath er in 2013 het bijltje bij neergooide. Oude liefde roest blijkbaar niet en hij trok aan de drumstokken van mede-Hemelbestormer Frederic Cosemans om dit nieuwe project ritmisch te ondersteunen. Tekstuele interpretatie werd gevonden in de oude lokale folkloristische volksverhalen van de bokkenrijders en “Blood oath” vertelt het verhaal vanuit hun perspectief. Het thema weerspiegelt zich ook in het cover artwork waarop we een custom made schilderij zien van een oude boom die dicht bij hun thuisstad staat en waarrond de bokkenrijders volgens de legende zouden verzameld hebben alvorens op een roof- en plundertocht te vertrekken. Over het algemeen grijpt de sound van de vier lange nummers – “The gathering” is een intermezzo – terug naar Gorath’s zwanenzang “The chronicles of Khiliasmos” waarop black metal gemixt werd met elementen uit sludge en post-metal. Zo bevat opener “Bonderkuil” wel wat referenties naar Amenra en Hemelbestormer alvorens invloeden van de recente Satyricon opduiken. Addergebroed-lezers zullen wel weten dat ik niet zo’n fan ben van het recente werk van Satyr en Frost maar hier klinkt de mid-tempo rockende black gelukkig minder gezapig. “Sworn” gaat op hetzelfde elan verder en laat sludge met een black metal sausje horen. Op vocaal vlak horen we allerlei keelklanken voorbij komen waarbij de hese screams à la Amenra’s Colin H. Van Eeckhout, die in de tweede helft van het nummer ingezet worden om Nederlandstalige zanglijnen te vertolken, mij persoonlijk minder liggen. Tevens borduurt “Sworn” wat te veel op hetzelfde thema voort en is het einde te langdradig. Na het korte intermezzo “The gathering” rijden de bokkenrijders eindelijk uit en wordt de muziek wat gepeperder. “They rode by night” klinkt opzwepender en grijpt terug naar de oude Gorath hoogdagen maar laat tevens een fikse scheut laaggestemde death metal horen, zowel qua riffs als zang en zowel mid-tempo als uptempo. Rond 5:00 lijkt een melodieuze riff een hoogtepunt in te leiden, maar valt het nummer onbegrijpelijk stil alvorens, na enkele creepy geluiden, pas anderhalve minuut later de bulderende finale in te zetten. Spijtig dat hier niet voor een vloeiende overgang gekozen werd. Voor de rest een prima nummer. “The scourge” is met haar elf minuten de langste song van de plaat en trekt opnieuw de kaart van mid-tempo sludge en black waarbij Glorior Belli als referentie te binnen schiet en het einde repetitieve en psychedelische Burzumeske keyboards bevat. Ook de andere nummers bevatten subtiele effecten spielerei, wat we herkennen van bij Hemelbestormer. Op de sound van “Blood oath” en diens mastering, die in handen was van Patrick Engel (Temple of Disharmony Studio), valt niets aan te merken. Andere positieve punten zijn de mix aan extreme muziekstijlen die we horen en dat de songs niet bulken van de ideeën en riffs maar uitblinken in hun less is more-aanpak. Wel worden enkele stukken te lang gerekt en halen stiltes de vaart uit de plaat. En daar waar tekst en muziek bij Hemelbestormer zo goed samen passen als Nicole bij Hugo, vind ik het thema van de bokkenrijders minder te rijmen met de overwegend mid-tempo, en ietwat “veilige” muziek van “Blood oath“. Ik denk bij deze legende eerder aan vuile en opruiende black. Maar soit, dat laatste is eerder mierenneuken. Liefhebbers van de genoemde referenties moeten dit debuut van Rituals Of The Dead Hand zeker eens een luisterbeurt geven. Geen idee of de heer Dupont dit als een eenmalig project ziet, maar van mij mag er gerust nog een vervolg komen.

JOKKE: 80/100

Rituals Of The Dead Hand – Blood oath (Dunkelheit Productions 2018)
1. Bonderkuil
2. Sworn
3. The gathering
4. They rode by night
5. The scourge

Prosternatur – Abyssus abyssum invocat

“Hel roept hel”, maar dan in het Latijn of “hoe de ene misstap leidt tot een volgende”. Het is een zinsnede die we al meermaals hebben zien opduiken in het extreme metal-wereldje. Ook het geheime collectief Prosternatur koos deze onheilspellende woorden als titel voor haar debuut. “Abyssus abyssum invocat” verscheen reeds in juli 2016, maar is bij ondergetekende onopgemerkt gebleven totdat het gerenommeerde Terratur Possessions recent besloot het kleinood ook op vinyl uit te brengen. De leden van Prosternatur zouden volgens enkele bronnen deel uitmaken van bekende toonaangevende Europese bands en bovendien ook lid zijn van een sekte. Lekker hip en kvlt net zoals het obscure coverontwerp. Marketing blablabla of niet, de ritualistische occulte black metal die het collectief ons voorschotelt is echt om te likke(hipster)baarden. Er valt heel wat te beleven op dit begeesterende plaatje: obscure gezangen, ambient interludes, diverse misselijkmakende keelklanken, rauwe tremolo picking partijen, variërende tempo’s, melodieën die door merg en been gaan en bovenal gitzwarte duisternis. Er duiken heel wat referenties op zonder één als overduidelijke inspiratiebron aan te kunnen duiden: Throne Of Katharsis (ijskoude mid-tempo riffs), Mactätus (vocalen), Glorior Belli (disonnante gitaartokkels). Meermaals wordt het contrast opgezocht tussen trage, monotone gitaarriffs waaronder repetitieve snelle drumpartijen voor een stuwende kracht zorgen. De productie is transparant, maar bevat toch de nodige ruwe, korrelige randjes en voldoende echo voor een optimale rituele luisterervaring…opnieuw en opnieuw en opnieuw en…

JOKKE: 89/100

Prosternatur – Abyssus abyssum invocat (Mercenary Musik 2016 / Terratur Possessions 2017)
1. Hydragyrum
2. Mortification of the flesh
3. Zoroastrianism
4. Eleusinian mysteries
5. Scrying mirror
6. Heterodox

Darvaza – The downward descent

Het debuut van Darvaza is reeds enkele maanden oud, maar verdient absoluut wat extra aandacht voor de Addergebroed adepten. Het betreft hier een Italiaans-Noorse collaboratie tussen twee sterke individuen die hun sporen reeds lang verdiend hebben in de black metal scene. De Italiaan van dienst is Gionata Potenti die, afwisselend onder de pseudoniemen Thorns en Omega, voornamelijk gekend is als drumhuurling (o.a. Blut Aus Nord, Manetheren, Acherontas, Glorior Belli en nog een leger aan bands), maar met zijn Darvaza laat zien op menig vlak een begenadigd muzikant te zijn. Voor de vocalen zocht hij zijn heil bij de Noor Wraath, beter bekend als Luctus (o.a. One Tail, One Head, Behexen, Dark Sonority en Mare). Vier nummers in een half uurtje zijn voldoende om mij overstag te doen gaan. Wat zeg ik? Na de openingsriff van “A hanging sword” weet ik al dat het snor zit met dit Darvaza. En als Wraath zijn schuur opentrekt is het feest helemaal compleet. Zoals bij de Nidrosian bands van de frontman het geval is, druipt het occulte van de beklemmende black metal af, niettemin door de enorm sterke vocale prestaties van Wraath. IJselijke screams, gefluister of cleane sacrale zang; met al zijn keelklanken scoort deze meneer een grote voldoende. “Derelict of passion” is hier het levende bewijs van. Ook qua stijl grijpt de black metal van Darvaza terug naar de Nidrosian scene. Dat hier een Italiaanse songwriter bezig is, hoor je niet bepaald terug (voor zover er al zoiets als een typisch Italiaanse black metal sound bestaat natuurlijk). “The barren earth” wordt met liturgische kerkzang afgetrapt om daarna de heilige huisjes met de grond gelijk te maken door er opgezweept en als een bezetene de zweep op te leggen. De rockgetinte eindriff van het nummer bekroont deze geweldige song. In het afsluitende “Tenebrae” worden duistere ambient paden bewandeld die rechtstreeks naar ondergrondse neerwaartse krochten afdalen. Dat Terratur Possessions een uitstekende neus voor talent heeft, is ondertussen ook wel nagenoeg bekend, waardoor Darvaza met dit label de geschikte broodheer te pakken heeft. Darvaza kan wat mij betreft niet snel genoeg met nieuw werk op de proppen komen! Voor deze herrie mogen ze me op elk moment van de nacht uit mijn bed sjotten.

JOKKE: 87/100

Darvaza – The downward descent (Terratur Possessions 2016)
1. A hanging sword
2. Derelict of passion
3. The barren earth
4. Tenebrae

Glorior Belli – Sundown (The flock that welcomes)

Ten tijde van “Manifesting the raging beast” en “Meet us at the southern sign” wist Glorior Belli me als geen ander te bekoren. Hun orthodoxe black metal verkondigd door een zeer grimmige Infestvvs kende zijn gelijke niet. Ontelbare keren stonden deze platen op! De platen nadien konden me al een pak minder bekoren. Gelukkig worden de southern rock invloeden deze keer achterwege gelaten en komt Glorior Belli opzetten met een erg sterk “Sundown (The flock that welcomes)“. Infestvvs weet echt wel hoe hij nummers moet componeren. Dat staat buiten kijf. Glorior Belli weet als vanouds sublieme melodieën te combineren met haakse afwisselingen en uiterst catchy riffs. Deze nummers gaan er in als pap. Ogenblikkelijke voldoening! “Thrall of illusions” is een schoolvoorbeeld van hoe de nieuwe Glorior Belli klinkt: heerlijk dissonant beginnen, overschakelen naar een pakkende riff in een hogere versnelling en nadien weer enorm swingend, als deze term gebruikt mag worden in black metal middens. Meer dan ooit wordt het gaspedaal ingeduwd op “Sundown (The flock that welcomes)“. De nummers passeren aan een verschroeiend tempo. Meerdere malen doet het werk me denken aan een betere versie van Sargeist, je weet wel; wél geïnspireerd en muzikaal tientallen stappen hoger. Het zijn dan ook de hese en diepe screams van Infestvvs die de kerst op de taart vormen, daar zijn stem herkenbaar is uit de duizend en het allemaal net dat tikje gemener laat klinken. Het heeft eigenlijk geen zin enkele nummers apart toe te lichten, want er zijn geen zwakke punten te vinden. Of toch, maar dan niet op muzikaal vlak. Iets stoort me aan de drums – wie ze ook ingespeeld moge hebben – al valt niet goed te plaatsen wat er juist schort. Soms lijkt het of de hi-hats en rides te fel gegate zijn en vallen ze haast helemaal weg. Maar laat dat geen belemmering zijn, “Sundown (The flock that welcomes)” is een knap schijfje! Glorior Belli is back! Flp: 89/100

Glorior Belli – Sundown (The flock that welcomes) (Agonia 2016)
1. Lies-strangled skies
2. World so spurious
3. Rebels in disguise
4. Thrall of illusions
5. Sundown (the flock that welcomes)
6. Satanists out of cosmic jail
7. Upheaval in chaos waters
8. We whose glory was despised

Glorior Belli – The great southern darkness

The great southern darkness” is alweer het 4de full length album van Glorior Belli. De Parijse orthodoxe black metalband is al enkele jaren ene heuse duiventil . Leden worden sneller aangeworven en ontslagen dan JIJ zou klaarkomen in een trio met twee rondborstige pornosterren. In feite hekelt frontman Julien de black metalscene, maar durft er niet vanaf te stappen. Normaal zou “The full intrepid experience of light” de 4de Glorior Belli langspeler worden, maar omdat het zo afweek en bekritiseerd werd, is het verschenen onder 11 As In Adversaries. Julien heeft ondertussen zijn pseudoniem Infestuus overboord gegooid evenals de mystiek rond de band. Omdat het moet, treedt hij nog steeds op in zijn gekende boerka, al wijkt de muziek steeds meer af van hun gekende black metalstijl. En die muziek mag er wel wezen. Als geen ander weet Glorior Belli uitdagende black metal te mengen met elementen uit de stoner en Louisiana rockscene. Nummers als “They call me black devil” en “The great southern darkness” hebben heel wat weg van Down en het instrumentale “Per nox regna” heeft een Neurosis ondertoontje.  Uiteraard ligt de nadruk op Zweeds georiënteerde zwarte klanken met een dissonante  inslag. Tevens zorgt Juliens stem voor net dát meer; in zowel de diepere screams, het cleanere departement en alles ertussenin. Voor mij is dit geslaagde huwelijk tussen verschillende genres een succes in de oververzadigde black metalwereld. Black metalpuristen verafschuwen dit werkje en zweren bij het eerste album. Enkel de integriteit is ver zoek en daarom valt de score ook 10 punten lager uit. Ik adviseer Julien ermee te kappen als hij er toch een hekel aan heeft. Don’t fool us!

fLP: 76/100

Glorior Belli – The great southern darkness (Metal Blade 2011)
1. Dark gnosis
2. Secret ride to tebellion
3. They call me black devil
4. Negative incarnate
5. Bring down the cosmic scheme
6. The great southern darkness
7. The foolhardy venturer
8. Per nox regna
9. The science of shifting
10. Chaos manifested
11. Horns in my pathway