High on fire

Kludde – In de kwelm

Met nieuw werk van Kludde kent de Belgische black metal-scene haar zoveelste wederopstanding. Een jaar na de release van debuut “In den vergetelheid” werd in 2009 de stekker eruit getrokken totdat het in 2014 terug begon te kriebelen. Stichtend lid en zanger Uglúk hield het in 2015 voor bekeken maar gitarist Snoodaert – die er eveneens van in den beginne bij was – deed stug voort, verzamelde nieuwe bandleden en trok in 2018 de studio in met “In de kwelm” als resultaat. Het wordt bij opener “Schabouwelijke praktijken I: De rabauwen” meteen duidelijk dat de Aalstse band nog nooit zo zwaar geklonken heeft als op dit nieuwe werk. Kludde rockt er meermaals als een soort zwartgeblakerde High On Fire op los met massieve riffs en een beukende ritmesectie. Een recht-voor-de-raap nummer als “Kludde IV” vormt een ware aanslag op de nekspieren en doet wat aan het Nederlandse Herder denken, des te meer daar er ook een melodieuze gitaarsolo passeert. Ook in “Bloedkoesj” gieren en scheuren de gitaren erop los terwijl Cerulean – die de plaat ook opnam – de longen uit zijn lijf brult en we horen de black metal-invloeden uit het verleden lichtjes doorschemeren. In “Schramoeille” wordt het tempo aanvankelijk teruggeschroefd en grossiert het kwartet opnieuw in een aanstekelijke mix van blackened sludge en stoner, maar aan het einde van het nummer laat drummer Vellekläsjer zien ook een blast uit zijn ledematen te kunnen trekken. “Kasteelke van verdoemenis” is melodieuzer van opzet en contrasteert met het heerlijk opzwepende “Poesjkapelle” waarin de zanger opnieuw een gitaarsolo in de strijd gooit. Meer black metal als in het furieuze “Schabouwelijke praktijken II: De commerçant” wordt het op “In de kwelm” niet. Goed om te horen dat Kludde het nog niet verleerd is om ziedende black te spelen! De “Laatste reis” breit een tien minuten durend einde aan de plaat en laat heel wat ruimte waarin gestaag de spanning opgebouwd wordt totdat de black metal-demonen opnieuw losgelaten worden en we een finale pandoering op ons muil krijgen. Kludde levert met “In de kwelm” een plaat af die het oude werk simpelweg verpulvert!

JOKKE: 85/100

Kludde – In de kwelm (Consouling Sounds 2019)
1. Schabouwelijke praktijken I: De rabauwen
2. Kludde IV
3. Bloedkoesj
4. Schramoeille
5. Kasteelke van verdoemenis
6. Poesjkapelle
7. Schabouwelijke praktijken II: De commerçant
8. De laatste reis

Hedonist – The collapse

Hedonist, een hard rockin’, hard groovin’ power trio uit de buurt. Helaas kon het me nooit helemaal bekoren omdat ik weinig voeling had met hun muzikale vertolkingen. Hierin is echter grote verandering gekomen sinds de release van “The collapse“, uitgebracht via een subdivisie van ConSouling Sounds. Het is vooral de kwaliteit van de 7 nummers dat een enorme progressie heeft gemaakt. Niet dat het technisch niveau eindeloos opgekrikt is, maar de songs zijn gewoonweg beter geworden. Simpel maar oerdegelijk. De eerder 13 in een dozijn klinkende (bluesachtige) ondertoon van voordien heeft een stomp in de maag gekregen en heeft plaats gemaakt voor knalharde, doch immer swingende metal. Opener “The urge” klinkt even als een staalharde thrashband en regelmatig duikt een Mastodon of een High On Fire op in het referentiekader. Luister maar eens naar titeltrack “The collapse“, incluis Triptykon sfeertje! Zelfs Pantera comes to mind in “Body like a battle axe” (heerlijke titel). Toch worden de bluesinvloeden niet vergeten, zoals in meezinger “I hedonist” en afsluiter “Beecher“. Dan is er ook nog de heer Homolka die zichzelf overstijgt en een zeer knappe vocale bijdrage neerzet. Frank vergelijken met Dave Mustaine zal wenkbrauwen doen fronsen, toch betrap ik mezelf regelmatig op die vergelijking. Zijn schreeuwerige rockzang klinkt zeer gevarieerd, origineel en effectief getimed. De toenemende dynamiek die neergezet wordt in “Beecher” is knap gedaan. Ben van Your Highness komt ook nog een nummertje meebrullen. Hij doet het uitstekend en in zijn eigen gekende stijl. Tenslotte draagt ook de productie van gekke Xavier Carion (je weet wel, die van Channel Zero destijds) bij tot het sterke eindproduct. Vol. Krachtig. Transparant. Kortom: pro. Valt er dan niks aan te merken? Niet veel. De idee achter het artwork is sterk, maar de uitvoering is wat platjes. Dezelfde tekening in een soort film noir cartoonstijl zou veel rauwer – en meer rock ’n roll – ogen. Minder netjes zoals nu het geval is. Ook de 3 extra nummers, die stammen van de split met Your Highness, mochten voor mijn part weggelaten worden. Je kunt ze inderdaad doorspoelen als ze jou niet aanstaan, maar ze zijn op elk vlak een niveau lager dan de rest van de plaat. En met zijn losse 40 minuten playtime heeft “The collapse” al de perfecte lengte. Lekker plaatje. met passie gebracht en ideaal om mee te vertoeven in de wagen tijdens lange ritten. Get what you fucking deserve! Better believe it! Flp: 80/100.

Hedonist – The collapse (ConSouling Agency 2016)
1. The urge
2. The collapse
3. Body like a battle axe
4. I hedonist
5. Knives & lint
6. Black lungs
7. Beecher
* 8. Back to Arkham
* 9. The number eight will kill you
* 10. His soul’s still dancing

* = extra van split met Your Highness (2014)

Huracan – Huracan

Het Gentse powertrio Drums Are For Parades zou voor de liefhebbers van grunge, heavy rock en stoner geen onbekende mogen zijn al was het maar omwille van het fluffy konijntje dat de hoes van hun plaat “Master” sierde. Ex-gitarist Geert Reygaert probeert met zijn nieuwe band Huracan opnieuw om de harten van menig liefhebber der zware metalen een slag sneller te doen slaan. Hun naamloze EP is in het voorjaar van 2015 op 10” vinyl en CD uitgekomen en telt zeven songs die qua stijl vanzelfsprekend invloeden van Drums Are For Parades herbergen, maar ook een stevige portie sludge of post-metal à la High On Fire en Black Cobra valt te ontwaren. Na de overbodige intro “Slander” (zwakke keuze om je plaat mee te laten openen) tovert de groovy riff van “Orkanon” wel een glimlach op mijn tronie. Hoewel er strak gemusiceerd wordt, staat of valt dit soort muziek voor mij echter met de vocalen, en zoals bij velen van hun collega’s ook het geval is, weten de (hese) uithalen van Christophe Wille me niet voortdurend te overtuigen. In zijn heldere passages popt een band als Pinback in me op en ondersteund door de massieve riff van “Paianora” is dit wel een geslaagde combinatie. Vanaf deze song stijgt de kwaliteit. Voor het aanstekelijke “Man who stares at goat” werd een videoclip gedraaid wat een goede keuze bleek te zijn, want deze catchy song is duidelijk het hoogtepunt van de EP. In “What if she’s dead” gaat het er iets slepender aan toe en passeert een Tool break. Verder nog even vermelden dat het plaatje in de Antwerpse Trix studio werd opgenomen onder het deskundig oog van Frank Rotthier (Bliksem, Toxic Shock, Your Highness, …). De mastering werd verzorgd door Brad Boatright van de Amerikaanse Audiosiege Studio  (Yob, Sleep, High On Fire, Converge, …). Mooie namen maar aan dit rijtje kan het Gentse Huracan nog niet toegevoegd worden want van een échte orkaan is nog geen sprake. Maar het kwartet is dan ook nog maar aan een eerste EP toe. Fans van bovengenoemde bands moeten Huracan echter wel eens een kans geven.

JOKKE: 75/100

Huracan – Huracan (Schoft Records 2015)
1. Slander
2. Orkanon
3. Close your eyes
4. Paianora
5. Man who stares at goat
6. What if she’s dead
7. Manic

SardoniS – III

Het duurt een minuutje of twee vooraleer “III”, het (u raadt het) derde album van onze Limburgse vrienden SardoniS op gang komt. Eenmaal de ratelende bassdrums van Jelle Stevens invallen om de power riffs van Roel Paulussen te ondersteunen, horen we wat we gewend zijn van het duo: een explosieve en energieke mix van stoner, metal, doom, sludge en een ietsiepietsie thrash. En dat nog steeds instrumentaal zonder dat een zanger zijn kweek open trekt. En laat daar nu net het schoentje wat wringen. Ik heb altijd al gevonden dat de muziek van SardoniS wat extra vocalen kon gebruiken en dat is nu niet minder het geval. Op momenten dat de riffs wat inkakken (vooral als ze wat gas terug nemen), zou een zanger de muziek terug de hoogte kunnen induwen. Het is immers weinigen gegeven om een album vol klasse riffs te schrijven. Zo zakt halverwege “Battering ram” de aandacht naar een dieptepunt door een repetitieve riff die nergens heen gaat. De langere speelduur van de nummers (geen enkele song klokt onder de zes minuten af) vraagt bovendien de nodige afwisseling om het spel interessant te houden. Hier slaat het duo jammer genoeg niet altijd in. SardoniS is op haar best met wat peper in haar reet (“Roaming the valley” en “Ruined decay” met knappe catchy intro). Hoewel ze met het twaalf minuten durende epos “Forward tot he abyss” toch nog positief weten te verrassen, door meer subtiliteit en gevoel in de muziek te leggen, blijf ik toch een beetje op mijn honger zitten. Begrijp me niet verkeerd. Er passeren best wel enkele murw slagende riffs, maar toch vrees ik dat de rek er een beetje uit is. Live vind ik hun pletwalsmuziek beter uit de verf komen dan op plaat. Fans van High On Fire of Bongripper moeten SardoniS toch maar eens uitchecken.

JOKKE: 72/100

SardoniS – III (Consouling Sounds 2015)
1. The coming of khan
2. Battering ram
3. Roaming the valley
4. Ruined decay
5. Forward to the abyss

Fehler – Dissona

Het Nederlands kwartet Fehler brengt via Hammerheart records hun debuut album “Dissona” uit en dat doen deze mannen niet onverdienstelijk. In tegendeel zelfs. Dit is een debuut om trots op te zijn. Met opener “First rites” maakt Fehler gelijk duidelijk dat ze niet gekomen zijn om voorspelbaar en voorgekauwd te werk te gaan. Een mooi opgebouwd instrumentaal nummer met op het einde een klein stukje cello dat net even een extra dimensie aanboort dat ook precies lang genoeg duurt. Nog zo’n verfijnd detail komt later terug in het, op wat schreeuwen na, grotendeels instrumentaal melancholisch nummer “Kingdoms”,  waar je in het begin een paar piano aanslagen hoort op de achtergrond. Dynamisch. Dat is voor mij de juiste term die ik recht vind doen aan de nummers op “Dissona”. Lekkere sompige up tempo riffs wisselen pakkende melodieën en harmonieën af. Uitschieters zijn voor mij de eerder genoemde songs samen met “Affluenza”, “Knife chase”, “Dreams of lead” en “Miserablist”. De toevoeging van tweede gitarist Twan van Geel (Flesh made sin, Legion of the damned) is zeker van invloed op dit dynamische karakter. Samen met andere gitarist Demian (Terzij de horde) wordt er vunzig op los geduelleerd. Ook qua songwriting laat Fehler horen over veel vaardigheden te beschikken. Nummers lopen lekker, hebben de juiste lengte en zijn pakkend zonder onnodig lang in herhalingen te vallen. In de raspende en schreeuwende vocalen zit naar mijn smaak wat weinig variatie, maar dit zorgt er wel weer voor dat het hele album naast dynamisch, melancholisch en melodieus ook rauw, lomp en ruig blijft klinken. De productie klinkt ietwat vlak (met name in drumgeluid), maar helder en laat voldoende ruimte voor alle partijen. Het klinkt alsof de ruwe master opnames van de demo versie van dusdanige goede kwaliteit waren dat hier en daar nog wat  gefinetuned is en het daarna ook zo gelaten is. En dat komt de muziek absoluut ten goede. De invloeden liggen voor de band bij acts als Crowbar, Torche, Mastodon en High on fire en van daaruit hebben ze een mooie eigen geluid weten te creëren. Samen met een prachtige hoes door Comaworx is dit een debuut dat kwalitatief staat als een huis. Ik heb de band nog niet live mogen aanschouwen, maar wanneer zij dit niveau ook op de bühne weten neer te zetten, dan is Fehler zeker een band die de komende jaren flink kan gaan groeien.  “Dissona” is in het geheel te beluisteren op http://3voor12.vpro.nl/#!/luisterpaal/albums/Fehler.html dus ga dat vooral doen!

TMP: 80/100

Fehler- Dissona (Hammerheart Records 2012)

1. First rites
2. Revelations
3. Vanity
4. Plagues and strangers
5. Affluenza
6. Knife chase
7. Dreams of lead
8. Kingdoms
9. Miserablist