judas iscariot

Crypts Of Wallachia – Drifting in the devil’s maze

Laat u vooral niet afschrikken door de nogal knullige satansfiguur die op de hoes van “Drifting in the devil’s maze“, de debuutdemo van Crypts Of Wallachia prijkt, want de muziek klinkt serieuzer dan het coverontwerp. Over de origine van de band is niet veel geweten, maar naar ’t schijnt zou het om een allegaartje aan nationaliteiten gaan. Wat wel als een paal boven water staat, is dat de heren Motstander (zang), Prizrak (gitaar), Zabrava (bass), Demonichen Dukh (synths) en Capcaun (drums) een voorliefde voor simpele oeroude black hebben. Het soort zwartmetaal waarbij het om een naargeestige sfeer draait, waarbij sporadische keyboardklanken het geheel in de middeleeuwen situeren, de zanger een lekkere raspstrot heeft en de drummer, ondanks dat hij behoorlijk repetitief doorknuppelt, niet per se de snelste wil zijn. De melodische riffs van opener “Lunar thirst of the undead wolf” nestelen zich langzaam in je geheugen en bij het daaropvolgende “The howling ghouls of Houska” is dat niet anders. Motstander wisselt hier zijn roepende zang af met heldere verhalende vocalen wat in samenspel met de keyboards voor een episch momentje zorgt. “Mournful horizon devours the scarlet sky” klinkt een tikkeltje ruwer en doet me soms wat aan de begindagen van Enthroned denken. In het afsluitende “Bottomless dungeons of Characith” neemt Demonichen Dukh de leidersrol op zich en wentelen keyboardklanken zich rond een monotone gitaarriff waarover Motstander op grimmige toon zijn verhaal vertelt. Wie nog namen wil horen, kan aan de hand van Moonblood en Judas Iscariot waarschijnlijk wel een idee vormen van wat er op “Drifting in the devil’s maze” te beleven valt. Hoewel we hier met een demo van doen hebben, is het geluid erg goed te pruimen. Medieval Prophecy Records heeft met Crypts Of Wallachia opnieuw een interessante vis uit de ondergrondse wateren opgevist. Het label is op korte termijn een leverancier van interessant spul geworden dat ik bijna blind zou kunnen aanschaffen.

JOKKE: 79/100

Crypts Of Wallachia – Drifting in the devil’s maze (Medieval Prophecy Records 2019)
1. Lunar thirst of the undead wolf
2. The howling ghouls of Houska
3. Mournful horizon devours the scarlet sky
4. Bottomless dungeons of Characith

Nachtmystium – Resilient

Nachtmystium is terug na een afwezigheid van vier jaar. Niet iedereen zal hiermee opgezet zijn aangezien bandleider/enfant terrible Blake Judd de afgelopen jaren op de tenen van heel wat fans en mensen uit de platenbusiness heeft getrapt. Het wangedrag van meneer Judd was toe te schrijven aan zijn drugsverslaving, maar hij zou nu al meer dan twee jaar clean moeten zijn. Het blijkt echter moeilijk om het verleden achter te laten, want recent stond Blake weer in het middelpunt van de belangstelling naar aanleiding van oplichting via heruitgaves van de back catalogue van Judas Iscariot door het Ascension Monuments Media-label waaraan hij verbonden is. Soit, de details laten we over aan de metalen roddelpers-sites. Lupus Lounge was bereid Blake een tweede kans te geven en tekende Nachtmystium. Hopelijk fuckt hij ze niet op. De Amerikaan hervormde zijn band met muzikanten uit twee werelddelen. De Nederlandse maar in het Noorse Bergen wonende keyboardspeler Job ‘Phenex” Bos werkte reeds in het verleden samen met Blake voor het fijne Hate Meditation en kennen we verder van Dark Fortress en als live-muzikant voor o.a. Satyricon, The Ruins Of Beverast, Dordeduh en In The Woods. De ritmesectie bestaat uit de Duitse bassist Martin van Valkenstijn (Mosaic, Ysengrin en live-lid van o.a. Sun Of The Sleepless, The Vision Bleak en Empyrium) en de Amerikaanse drummer Jean Graffio van Sumeria. Met de nagelnieuwe “Resilient” EP breekt een nieuw hoofdstuk aan voor Judd en Nachtmystium. Na de inleidende klanken van “Conversion” valt het titelnummer in waarbij meteen de grote rol van Job Bos opvalt. De mid-tempo riffs worden immers begeleid door dromerige keyboards. Blake heeft altijd al een goed oor gehad voor melodie, hooks en catchy refreinen, en dat is ook in dit nummer weer het geval zonder te verzanden in een platvloerse meezinger. Verderop in het nummer krijgen we nog een eighties gothrock-achtige solo en cleane koorzang te horen wanneer het nummer met een groots klinkende atmosfeer open barst. De psychedelische landscapes¬† uit het verleden blijven grotendeels achterwege ten voordele van bakken extra donkere atmosfeer. “Silver lanterns” ligt in de lijn van de fantastische voorganger “The world we left behind“. Het nummer kent een simpele maar effectieve hoofdriff waarover een pakkende melodieuze single note tremololijn gespeeld wordt en subtiele keyboards vormen de lijm tussen de kippenvel opwekkende riffs en half-blastende drums. Er duikt ook een spoken word sample op en de song blijft voortdurend van gedaante veranderen door met verschillende tempo’s en snelheden te spelen. Met het bijna tien minuten durende “Desert illumination” zijn we spijtig genoeg al aan het laatste nummer gekomen. Het is echter een epische song waarin heel wat gebeurt. Er wordt aan een doomtempo gestart waarbij gesproken vocalen, grootse keyboards, akoestische gitaren en bongo’s een gezapige dromerige toon zetten. Gewaagd en iets wat we niet onmiddellijk van de band verwacht hadden, maar eerder aan een moderne Katatonia zouden toeschrijven. Black metal lijkt hier ver zoek…alhoewel. Halfweg perst Jake een schitterende black metal-riff uit zijn gitaar, versnellen de drums en maakt de band zich op voor een zinderende repetitieve finale waarin de instrumenten het voor het zeggen hebben. Nachtmystium levert met “Resilient” een pracht comeback. Hopelijk blijft Blake nu op het rechte pad zodat we nog meer moois van zijn band te horen krijgen.

JOKKE: 86/100

Nachtmystium – Resilient (Lupus Lounge 2018)
1. Conversion
2. Resilient
3. Silver lanterns
4. Desert illumination