krieg

Poison Blood – Poison Blood

Beherit’s “Drawing down the moon” is een plaat met een cultstatus, dat vond ook Jenks Miller van Horseback. In plaats van de krautrock, drone en psychedelica van zijn hoofdband zocht de muzikant een nieuwe uitlaatklep in de vorm van meer straightforward agressie. Via een digitale date met Neill Jameson (Krieg) kreeg Poison Blood vorm, dat een eerbetoon vormt aan de eerder vernoemde plaat van de Finnen. Acht songs die op negentien minuten afklokken: in de grotendeels mid-tempo minimalistische black metal van het duo lijkt geen plaats voor overbodige franjes hoewel er meer dan louter Beherit-worship te beleven valt. “Deformed lights” en “From the ash” bevatten psychedelische gitaar- en synthleads, dus de invloed van Horseback schemert zeker nog door in de composities. In “Myths from the desert” vormt een punky d-beat de hartslag van de song waarover een aanstekelijke deathrock-achtige melodie opduikt. Het contrast met het aansluitende hels rockende “Cracked and desolate sky” kan niet groter zijn. De dungeon synth klanken van “The flower of serpents” halen de één minuut niet evenals het daaropvolgende “Shelter beneath the sea” dat een helse pandoering rond je oren geeft niettemin door de verrotte vocalen van Neill. Het afsluitende “Circles of salt” is de enige song die boven de vier minuten afklokt en via een creepy keyboardlijntje evolueert naar een repetitief krautrock gedreven lo-fo black noise nummer. Nu moet ik toegeven dat sommige nummers gerust nog verder uitgewerkt mochten worden want soms is het wat abrupt gedaan. Desalniettemin een leuk plaatje! Laat ons hopen dat het niet bij een éénmalige samenwerking blijft want dit smaakt naar meer!

JOKKE: 83/100

Poison Blood – Poison Blood (Relapse records 2017)
1. The scourge and the gestalt
2. Deformed lights
3. Myths from the desert
4. Cracked and desolate sky
5. The flower of serpents
6. Shelter beneath the sea
7. From the lash
8. Circles of salt

Skáphe – Untitled

Het venijnige serpent dat onder de naam Skáphe doorheen de extreme ondergrond kronkelt, weet als geen ander de luisteraar te verstikken eens haar giftanden zich in je malse vlees nestelen. De lente is eindelijk daar, de konijntjes beginnen te huppelen en de eerste zonnestralen doen de knopjes aan platen en bomen weelderig groeien. Alex Poole en Dagur Gonzales – ik hoef beide heren ondertussen niet meer voor te stellen aan de trouwe volgelingen van onze blog – doen deze lentetaferelen echter als sneeuw voor de zon verdwijnen, want hun ultieme duisternis werpt een doodse sfeer op het eerste nieuwe leven. Een tweeëntwintigminuten durende “song” “VII” gaat verder waar “I” tot en met “VI” van “Skáphe²” ophielden. Gestroomlijnde partijen gaan hand in hand met ongecontroleerde chaos en jazzy improvisatie – zo lijkt het althans toch – en gitzwarte atmosfeer. En toch is er geen sprake van een ongeleid projectiel want er is een zekere flow ingebouwd die je stelselmatig een stapje verder het vacuum inzuigt. Ik kan hier echt hele dagen naar zitten luisteren, ook al gaat dit nog een stapje verder dan het alom geprezen Deathspell Omega, en krijgt de Studio 100 black metal-liefhebber hier waarschijnlijk een instant zenuwinzinking van. Deze EP verschijnt via het nieuwe, mysterieuze Mystiskaos cassettelabel en kan ook via Fallen Empire Records en haar gekende distributiekanalen opgepikt worden.

JOKKE: 85/100

Skáphe – Untitled (Mystiskaos/Fallen Empire Records 2017)
1. VII

Martröð – Transmutation of wounds

Met het ten grave dragen van het Amerikaanse Twilight na het verschijnen van hun derde langspeler en tevens zwanenzang “III: Beneath trident’s tomb“, kwam er een eind aan deze black metal supergroep. Met het nagelnieuwe Martröð is er echter een nieuw super black metal collectief ontstaan waarbij gerespecteerde en gerenommeerde individuen van verschillende continenten de handen in mekaar slaan. Bent u klaar voor een rondje name dropping? Hier gaan we. Op zang vinden we MkM terug die het meest bekend is van Aosoth en Antaeus. De gitaartandem bestaat uit H.V. Lyngdal (o.a. Wormlust) en A.P. (o.a. Krieg, Esoterica en Skáphe). Bij Skáphe werkte A.P. reeds samen met D.G. (o.a. Misþyrming en Naðra), die hier de bas in handen neemt. Enfant terrible Wrest (welbekend van ondermeer Leviathan en Lurker Of Chalice) voegde nog wat extra gitaar en ambient toe en drummer van dienst is Thorns (o.a. Blut Aus Nord, Darvaza, Manetheren, etc.). Kwijl! Met twee IJslanders, twee Amerikanen, een Italiaan en een Fransman is hier dus sprake van een bont internationaal allegaartje. De vraag die zich stelt, is natuurlijk of er één welbepaalde band het meest doorklinkt in het eindresultaat? De sound van de gitaren, drums en vocalen verwijzen overduidelijk naar Aosoth (zeker wanneer de herrie van “Draumleiðsla” zijn intrede doet), maar daar waar deze band nogal rechtlijnig tekeer gaat, wringt de black metal audioterreur van Martröð zich in veel meer bochten en staat de deur van de hel wagenwijd open voor experiment, voornamelijk in “Draumleysa” waar de invloed van Wrest overduidelijk vanaf druipt: horrortaferelen, mystiek die zich laagje per laagje opbouwt, onderhuidse spanning, dissonantie ten top en creepy noise. Dit is smullen voor wie van donkere, chaotische black metal zonder keurslijf houdt. Je zou kunnen beginnen leuteren dat het vrij voos is dat deze zestien (uitstekende) minuten muziek in een 12″ LP gegraveerd zijn, maar als we eens de optimist in plaats van de pessimist spelen, houdt dit in dat je op kant B nogmaals van deze overheerlijke songs kan genieten. Enig puntje van kritiek blijft dan dat de basgitaar amper hoorbaar is in deze chaotische duisternis. Desondanks is dit eerste wapenfeit een regelrechte voltreffer. Wel zou ik het fijn vinden als dit collectief op toekomstig werk nog meer de strijd met het experiment aangaat en de ingeslagen weg van “Draumleysa” verder zet.

JOKKE: 85/100

Martröð – Transmutation of wounds (Terratur Possessions/Fallen Empire Records 2016)
1. Draumleiðsla
2. Draumleysa

Skáphe – Skáphe2

Ongetwijfeld de moeilijkst te vatten plaat van de laatste maanden, deze tweede langspeler van het Amerikaanse Skáphe, maar daarom niet minder geslaagd! Skáphe werd oorspronkelijk in 2014 opgericht door Alex Poole (Chaos Moon, Esoterica, Krieg en nog een resem bands) waarna een veelbelovend debuut vol experimentele black metal (en dat is nog een understatement) op de mensheid losgelaten werd. Vorig jaar bereikte ons het bericht dat D.G. van rijzende sterren Misþyrming en Naðra, Alex vervoegd had, waardoor er nu sprake is van een Amerikaans/IJslandse coalitie. Opvolger “Skáphe2” is op alle vlakken de overtreffende trap van het debuut: kwaadaardiger, duisterder, obscuurder, onheilspellender, chaotischer en dodelijker…en dat nog eens allemaal in het kwadraat. Op het eerste gehoor lijkt het op een ongestructureerde, macabre en enigmatische emulsie aan black en death metal, maar wie dieper graaft in deze abstracte duisternis zal toch enige houvast vinden in de cyclopische en chaotische riffs van A.P en de indrukwekkende zang van D.G., die een oneindig vacuüm van leegte en onbestaandheid lijken te creëren. De donderende basklanken en ogenschijnlijk jazzy, hectische en stuiptrekkende drumritmes beuken op je trommelvlies in. Het is een zoektocht waarbij de band je handje allerminst vasthoudt. Integendeel, je wordt aan je lot overgelaten en staat er alleen voor. Het lijkt een onprettig vooruitzicht om op verkenning te gaan in deze uitdijende wasem aan echo’s en lage frequenties, die een vibrerende strijd aangaan met je diepste onderbewustzijn en ergste nachtmerries. Maar de luisteraar die deze uitdaging aangaat, transformeert in een psychonaut die het waakbewustzijn transcendeert en tot een ijzingwekkend en geestverruimend universum toetreedt. Het intrigerende rood/zwarte-artwork van het debuut wordt opnieuw doorgetrokken in een macabere en expliciete, doch stijlvolle hoes waarbij een van-zijn-ingewanden-ontdane duivel een menselijk wezen verslindt. Dit aan Lovecraft referende tafereel symboliseert onze eigen monsterlijke ziel, die zijn tentakels verspreidt over onze mentale geestelijke gezondheid. Zelfs voor de getrainde black en death metal fanatiekelingen is Skáphe geen gemakkelijk luistervoer, maar wie bands als Antediluvian, Adversarial, Portal, Svartidauði of Abyssal wel kan smaken, raad ik aan dit Skáphe te ondergaan. Gevoelige zieltjes dienen in een grote boog om deze plaat rond te lopen. Degenen die tot actie overgaan, wens ik veel succes en een behouden terugreis naar ons verderfelijke bestaan. Tip: beluister dit niet vlak voor het slapengaan!

JOKKE: 87/100

Skáphe – Skáphe2 (Fallen Empire Records/I, Voidhanger Records 2016)
1. I
2. II
3. III
4. IV
5. V
6. VI

Abigail Williams – The accuser

Ken Sorceron, oprichter en bezieler van het Amerikaanse Abigail Williams heeft me hier serieus bij mijn pietje. Daar waar ik dacht dat zijn band eerder in de symfonische black metal hoek of zelfs het metalcore straatje zat, is daar op het nieuwe “The accuser” niet veel van te merken, gelukkig maar! Oorspronkelijk was de band gesitueerd in Phoenix (Arizona), maar momenteel is Olympia (Washington) de uitvalsbasis. En dat heeft zo zijn invloed op het geluid dat nu sterke paralellen vertoont met streekgenoten Wolves In The Throne Room en dus vrij rauwe en primitieve, doch atmosferische black metal omvat. Maar er is veel meer aan de hand. Eigenlijk biedt “The accuser” een dwarsdoorsnede van de huidige USBM-scene: ruw blastwerk met striemende riffs à la Fell Voices (“Path of broken glass”), creepy noisy en psychedelisch materiaal dat aan Twilight refereert (“The cold lines”), met lichte New Wave invloeden doordrenkte Krieg worship (“Nuumite”), beklemmende en verstikkende duisternis in het straatje van Nightbringer (“Of the outer darkness” en “Godhead”), meer catchy naar Nachtmystium neigend materiaal inclusief melodieuze solo (“Will, wish and desire”) en snerpende schuursponsvocalen die herinneren aan George Clarke (Deafheaven). Deze invloeden worden voor de hand liggend als je ziet welke strijdkrachten de heer Sorceron rond zich verzameld heeft om deze plaat in te blikken: Jeff Wilson (o.a. Wolvhammer), Charlie Fell (ex-Nachtmystium, ex-Lord Mantis), Will Lindsay (Indian, Lord Mantis, ex-Wolves In The Throne Room), Neil Jameson (Krieg, Twilight). Need I say more? Wees echter op je hoede met het ouder materiaal van deze band, want dat is toch wel beduidend minder. “The accuser” is echter een schot in de roos bij ondergetekende!

JOKKE: 85/100

Abigail Williams – The accuser (Candlelight Records 2015)
1. Path of broken glass
2. The cold lines
3. Of the outer darkness
4. Will, wish and desire
5. Godhead
6. Forever kingdom of dirt
7. Lost communion
8. Nuumite

Twilight – III: Beneath trident’s tomb

 

Hoe commercieel, emo en simplistisch de Amerikaanse Twilight films zijn, hoe ontoegankelijk, schrikwekkend en naargeestig is de derde plaat van de gelijknamige Amerikaanse band. We kunnen hier zelfs van een heuse “all star” black metal band spreken. Oorspronkelijk opgericht door Blake Judd van Nachtmystium, liet hij zich bij de twee vorige platen bijstaan door een telkens wisselende bezetting van heerschappen die het mooie weer maken bij het summum van Amerikaanse black en sludge bands: Imperial (Krieg), Aaron Turner (Isis), Malefic (Xasthur), Wrest (Leviathan, Lurker Of Chalice), Stavros Giannopoulos (The Atlas Moth) en Sanford Parker (Minsk, Nachtmystium). Op “III: Beneath trident’s tomb” is er echter geen spoor meer terug te vinden van Blake (hij liet zich opnemen in een ontwenningskliniek en volgens de andere bandleden werd het door zijn onhandelbaar gedrag onmogelijk om nog verder met hem samen te werken). De nieuwe plaat is daarom meteen de zwanenzang van Twilight, maar wat voor één! Imperial, Wrest, Stavros en Sanford lieten zich op deze gitzwarte parel bijstaan door niemand minder dan Thurston Moore van het legendarische Sonic Youth. Hoewel hij niet actief deelnam aan het schrijfproces is zijn invloed toch duidelijk merkbaar want de songs zitten vol met biepjes, kraakjes, vreemde percussie en andere noise-elementen. Deze elementen waren reeds aanwezig op voorganger “Monument to time end” maar worden nu nog verder doorgetrokken. Slechts sporadisch worden we op uptempo black metalstukken getrakteerd (“Oh, wretched son”, “A flood of eyes” en “Seek no shelter, fevered ones“). Er gaat een verschroeiende kwaadaardigheid uit van de songs dat je er bijna ongemakkelijk van wordt. Het materiaal straalt één en al wanhoop, misantropie, verlatenheid en een apocalyptisch gevoel uit. Zelfs voor de doorwinterde black metalfan zal dit geen hapklare brok zijn. Een avontuurlijk en experimenteel donker klankspel!

JOKKE: 89/100

Twilight – III: Beneath trident’s tomb (Century Media)
1.Lungs
2. Oh, wretched son
3. Swarming funeral mass
4. Seek no shelter, fevered ones
5. A flood of eyes
6. Below lights