Kvelertak

Djevel – Blant svarte graner

Ondanks wat gerommel in haar line-up staat het Noorse Djevel twee jaar na het verschijnen van het geweldige “Norske ritualer” alweer op onze deur te rammen met vers plaatwerk onder de arm. “Blant svarte graner” werd plaat nummer vijf gedoopt waarvoor oprichter/bandbrein Trond Ciekals de legendarische drummer Faust (ex-Emperor, Blood Tsunami) aantrok om de opgestapte Dirge Rep – nochtans één van mijn favoriete black metal trommelaars – te vervangen. Krijser Erlend Hjelvik (Kvelertak) is ook niet meer van de partij, maar bassist Mannevond (Koldbrann, NettleCarrier) kreeg promotie en mag voortaan ook de longen uit zijn lijf screamen. Nu jullie weer helemaal mee zijn qua line-up is het tijd om de muziek onder de loep te nemen. Zodra de akoestische introductietonen van “Saa begynner det” wegebben, klinkt die natuurlijk nog steeds 100% puur, Noors en zwart…of wat hadden jullie gedacht? Juweeltjes zoals “Her er ikke spor af mennesker” en “Naa er hele livet paa ravnens bord” gaan er met hun pakkende en snijdende tremoloriffs, opzwepende drumwerk en grimmige vocalen bij ondergetekende op elk uur van de dag als zoete koek in. Maar ik vind Djevel misschien nog sterker voor de dag komen wanneer de agressie plaats ruimt voor mid-tempo werk en echt duidelijk hoorbaar is welke bijdrage de warme basgitaartonen brengen tegenover de ijskoude gitaarriffs. Luister maar eens naar “De danser rundt sopelimet som om den var deres mor” of het op meer dan tien minuten afklokkende “Paa vintersti skal hun synge en gravsang som aldrig ender” dat met haar repetitieve karakter en slepende instrumentale finale een zekere trance weet op te wekken. “Det svartner paa likbleik hud” is dan weer zo’n kanjer van een nummer waarin beide gezichten van Djevel perfect samen blenden en tot herhalens toe de kippenvelfactor de hoogte ingejaagd wordt. In de start van “Banker som doedningeknoker” zijn het dan weer de niet aflatende blasts en riffs die mijn gelukshormoon in overdrive brengen. Djevel heeft het ijskoude black metal kunstje héél goed in haar vingers, dat bewijst “Blant svarte graner” vijftig minuten lang!

JOKKE: 90/100

Djevel – Blant svarte graner (Aftermath Music 2018)
1. Saa begynner det
2. Her er ikke spor af mennesker
3. I denne gamle falne kirke
4. Paa vintersti skal hun synge en gravsang som aldrig ender
5. De danser rundt sopelimet som om den var deres mor
6. Det svartner paa likbleik hud
7. Naa er hele livet paa ravnens bord
8. Banker som doedningeknoker
9. Alt som her var er naa borte

Djevel – Norske ritualer

In het rijtje legendarische Noorse black metal drummers zie je steevast illustere figuren als Hellhammer, Frost of Trym opduiken, maar er dwaalt nog een fenomenale ezelsvellenmepper in de Noorse bossen rond die eveneens al heel wat dienstjaren op de teller heeft staan, maar dikwijls over het hoofd gezien wordt. Ik heb het hier over Per Husebø (aka Dirge Rep) die deel uitmaakt(e) van enkele zwartmetalen topacts zoals Gehenna, Enslaved, Orcustus, NettleCarrier, Gorgoroth, Aura Noir, Neetzach, … Sinds 2012 vind je hem ook op de drumkruk bij Djevel, het geesteskind van oprichter/songschrijver/zanger/gitarist Trond Ciekals (NettleCarrier, ex-Ljå, ex-Neetzach). Verder maken ook bassist Mannevond (o.a. Koldbrann, NettleCarrier, ex-Urgehal, ex-Vidsyn) en zanger Erlend Hjelvik (Kvelertak) deel uit van deze formatie, die gerust het predikaat “supergroep” als patch opgespeld mag krijgen, hoewel de bandleden daar waarschijnlijk allerminst ook maar één seconde van wakker liggen. “Crafting Black Metal with decades of experience” is een soort van kwaliteitsgarantie die eigenlijk op het album zou mogen prijken. Middels drie puike platen (“Dødssanger” uit 2011, “Besatt av maane og natt” uit 2013 en “Saa raa og kald” uit 2015) onder de arm en het weldra te verschijnen nagelnieuwe “Norske ritualer” houdt het kwartet er bovendien een ijverig werktempo op na. De traditionele oer-Noorse black metal van de nieuwe langspeler ligt zoals te verwachten in het verlengde van de vorige platen, maar alles is nog net dat tikkeltje beter nu. De stalagtieten druipen van de striemende, ijzige tremolo picking riffs, de drums gaan er als een door-hondsdolle-en-op-hol-geslagen-huskies-voortgetrokken-slede op sneltempo van door en de raspende strot van Erlend wordt afgewisseld met cleane zangpartijen en koorzang van Trond (“Med tornespiger var han haengt“). De ruwe, krachtige productie zit deze stijl als gegoten en de songs variëren van kort, maar krachtig en snoeihard (“Med christi legeme og blod under hoeiere fod“) tot langer uitgerekte, licht epische nummers (opener “Vi slagter den foerste og den andre, den triedje lar vi gaa mot nord“, “Doedskraft og tri nagler” waarop Hoest (Taake) de vocalen voor zijn rekening neemt en afsluiter “Afgrunds engle“). In “Til mitt kjaere norge” wordt de akoestische gitaar van stal gehaald om even op te warmen aan deze Noorse kampvuursong, maar al snel daarna worden we opnieuw bedolven onder een ijzige gletsjer aan black metal geweld die nóg kouder aanvoelt dan de ijsklompvoeten die mijn lief ’s nachts tegen mij aan legt. Dit is hoe échte Noorse black metal moet klinken jongens en meisjes!

JOKKE: 88/100

Djevel – Norske ritualer (Aftermath Music 2016)
1. Vi slagter den foerste og den andre, den triedje lar vi gaa mot nord
2. Jeg maner eder alle!!
3. Doedskraft og tri nagler
4. Med christi legeme og blod under hoeiere fod
5. Til mitt kjaere norge
6. Med tornespiger var han haengt
7. Maatte vetter rase som aldrig foer
8. Afgrunds engle

Goatwhore – Constricting rage of the merciless

Goatwhore is een band die al sinds 1998 hard aan de weg naar de diepste hellekrochten timmert. Ik heb de bandnaam al ettelijke malen zien passeren en al veel goeds over hen gehoord en gelezen, maar eigenlijk nooit de moeite gedaan om de muziek eens deftig te checken. Daar moest met plaat nummer 6 getiteld “Constricting rage of the merciless” maar eens dringend verandering in komen. Aan intro’s doet de band rond brulboei Ben Falgoust, die we ook kennen van zijn ander orkestje Soilent Green, niet mee. In tegendeel, direct met de deur in huis vallen! De band vuurt de ene na de andere mokkerriff op je af, de ene keer geïnjecteerd met een vleugje black metal (openingstrack “Poisonous existence in reawakening”), dan weer met een flinke scheut trash metal en het tempo ligt hoog, heel hoog. De riffs in “Baring teeth for revolt” gaan zelfs eerder de heavy/speed metal richting uit. De vocalen van schreeuwlelijk Falgoust variëren van opzwepende screams (die me fel doen denken aan een band als Kvelertak) tot death metal grunts in het breakdown stuk in de opener van de plaat. Het is een explosieve cocktail van zowat alle extreme metalstijlen die voorhandig zijn. De band houdt het ook overzichtelijk, wijdt niet te veel uit en overbodige franjes zijn er niet te horen. Negen van de tien songs blijven dan ook mooi binnen de 3 à 4 minuten grens, hoewel dit dus verre van hitlijst- of Eurovisiesongfestmateriaal is.  Enkel “Cold earth consumed in dying flesh” klokt af op vijf en een halve minuut. In deze song wordt het tempo serieus naar omlaag geschroefd en banen schurende zaagriffs zich een weg naar je trommelvliezen. Tempo omlaag? Zang mee omlaag en terug eerder diepe putgrunts die het mooie weer hier maken. Daarna is het met “FBS” weer raggen geblazen. De drums hakken en de luchtgitaar aanmoedigende riffs, toveren een smile op je tronie. “Nocturnal conjuration of the accursed” is weer een midtempo stamper en het is moeilijk uit te maken of ik de band nu het liefst bezig hoor op full speed of eerder in de tragere songs. Het gaat hen beide namelijk even goed af. Blij dat ik de band eindelijk een kans gegeven heb. Of het hun beste plaat is, kan ik niet zeggen, maar ik duik hun back catalogue alvast in!

JOKKE: 85/100

Goatwhore – Constricting  rage of the merciless (Metal Blade records 2014)
1. Poisonous existence in reawakening
2. Unraveling Paradise
3. Baring teeth for revolt
4. Reanimated sacrifice
5. Heaven’s crumbling walls of pity
6. Cold earth consumed in dying flesh
7. FBS
8. Nocturnal conjuration of the accursed
9. Schadenfreude
10. Externalize this hidden savagery