marche funèbre

Soul Dissolution – Stardust

Het enkele jaren geleden terziele gegane Agalloch is een band die wereldwijd de nodige zieltjes wist te veroveren en ook tal van bands inspireerde om een gelijkaardig atmosferisch black metal pad te bewandelen. Zo ook Soul Dissolution, de band van Jabawock en Acharon, die we ook kennen van L’Hiver En Deuil en Marche Funèbre. Hun debuutplaat “Pale distant light” wist twee jaar geleden reeds te imponeren, maar laat ons maar meteen met de deur in huis vallen en verklappen dat opvolger “Stardust” nog beter in de smaak valt…en zo hoort het ook want stilstand is achteruitgang. Op zich geen wereldschokkende wijzigingen in de sound van de band die nog steeds atmosferische black metal speelt met elementen van oude Forgotten Tomb, Alcest, oude Katatonia en Agalloch. “Stardust” klokt af op achtendertig minuten en is daardoor compacter uitgevallen dan zijn voorganger. “Vision” fungeert als intro en bewijst dat songschrijver Jabawock, naast metal, ook een voorliefde voor klassieke muziek heeft, enkel spijtig dat deze niet verder uitgewerkt werd want met amper iets meer dan één minuut speeltijd had hier veel meer kunnen inzitten. Met “Circle of torment” begint het échte werk en worden we meteen getrakteerd op een catchy melodie zoals oude Forgotten Tomb of Harakiri For The Sky die ook weten te brengen terwijl de symfonische toets van de intro ook nog aanwezig is. Naast het dieper uitspitten van haar melodieuze kant, trekt Soul Dissolution vooral harder van leer dan ooit te voren en worden regelmatig blastbeats uit de kast gehaald die perfect uitgevoerd worden door interim drummer Forge Stone (Norse, Somnium Nox, ex-The Amenta). De titeltrack is hier een mooi bewijs van. Naast het ruwe van black metal werden ook naar post-rock neigende melodieën in de song verweven die naar de hoogdagen van Alcest ten tijde van “Ecailles de lune” verwijzen. De vocalen van Acharon klinken iets heser en minder rasperig dan voorheen maar worden nog steeds met voldoende emotie vertolkt. De weemoed en melancholie die van “The last farewell” afdruipen, weten dan ook onder je huid te kruipen. En de subtiele symfonische elementen stuwen de kippenvelfactor nog meer de hoogte in. Middels de knappe afsluiter “Far above the boiling sea of life” laat het duo nogmaals horen wat de sterkte is van Soul Dissolution: pakkende, goed in het gehoor liggende melodieuze black metal met een mooie wisselwerking tussen hevige uitbarstingen en atmosferische grondlagen. Goed bezig heren!

JOKKE: 87/100

Soul Dissolution – Stardust (Black Lion Records 2018)
1. Vision
2. Circle of torment
3. Stardust
4. Mountain path
5. The last farewell
6. Far above the boiling sea of life

Soul Dissolution – Pale distant light

Onze landgenoten van Soul Dissolution leveren met “Pale distant light” dé perfecte soundtrack af voor het ongure weertje van de laatste dagen. De band startte in 2012 als een zijproject van twee leden van L’Hiver En Deuil maar is ondertussen tot een volwaardige entiteit uitgegroeid die het absoluut verdient om gehoord te worden! De melancholische violen van opener “Waiting” zetten meteen de toon voor een vijftig minuten durende (zij het grijze en bleke) emo-trip. “Emo” in positieve zin wel te verstaan. “Gevoel” lijkt immers het codewoord te zijn waarrond het allemaal draait bij Soul Dissolution. Elke song bevat wel een arrangement of melodie die op je emotionele ziel inhakt. Voeg daarbij de sterke, verstaanbare screams van Acharan en de subtiele orchestratie, waar bezieler Jabawock (o.a. ook Marche Funèbre) een goed oor voor heeft, en je krijgt verdomd pakkende songs zoals “This red painting in the sky”, een nummer dat ook reeds op hun demo “Cold rays and grey waves” te bewonderen viel. De post-black metal van Soul Dissolution ligt in het vaarwater van bands als Alcest, Agalloch, (oude) Katatonia en Forgotten Tomb. Heel af en toe schakelt de band een versnelling hoger zoals in “And every single step” waarin ingehuurde drumkracht Forge Stone (Norse, Gods Of Eden, ex-The Amenta) al eens een blastje mag plasseren. In deze song vallen ook de cleane vocalen positief op hoewel deze slechts héél sporadisch ingezet worden. Sleutelcompositie op “Pale distant light” is het in drie delen onderverdeelde en bijna een kwartier durende “The final dissolution”. Het eerste deel “Hatred spawned from longing” heeft haar naam absoluut niet gestolen want hierin horen we de band het hardst van leer trekken en wordt de opgekropte woede middels stevige black gekanaliseerd. Het contrast met het instrumentale “Fields of stone” kan bijna niet groter zijn. Als kers op de taart koos de band voor een niet voor de hand liggende cover van het ondergewaardeerde October Tide, een oud zijproject van Katatonia-leden Jonas Renkse en Fredrik Norrman. Wie niet beter weet, zou zeggen dat het om een eigen compositie ging, want deze song past perfect bij de rest van de plaat. Goede keuze met andere woorden en bedankt jongens om mij deze vergeten parels nog eens terug te doen opzetten. “Pale distant light” is met haar pakkende songs, sterke productie en knappe hoes een totaalplaatje (en exportproduct in spé) om trots op te zijn.

JOKKE: 85/100

Soul Dissolution – Pale distant light (Throats Productions 2016)
1. Waiting
2. This red painting in the sky
3. And every single step…
4. Anchor
5. Immanence of unfulfillment
6. The final dissolution, part 1 – Hatred spawned from longing
7. The final dissolution, part 2 – Fields of stone
8. The final dissolution, part 3 – Pale distant light
9. Echoes of dissolution
10. Sweetness dies (October Tide cover)