morbid angel

Vltimas – Something wicked marches in

All-star bands, het is – naar mijn mening – vaak een hol fenomeen. Soms kan het echter de moeite zijn om aan te horen. Zo is het bij Vltimas, het zielenkind van David Vincent (ex-Morbid Angel, I am Morbid, Genitorturers, …), Blasphemer (ex-Mayhem, Aura Noir, …) en Flo Mournier (Cryptopsy, …). Hoewel niemand ondersteboven zal zijn van de nogal brave mix van metalen stijlen, is “Something wicked marches in” een erg aangename plaat als je van lift-muziek metal houdt. Nergens bekennen de heren enige sub-cultuur kleur of voorliefde voor een bepaald genre, behalve misschien voor de geliefde mid-tempo uitspattingen van het inmiddels erg teleurstellende Morbid Angel. Toch is het een erg interessante plaat die misschien wel symbool kan staan voor grensoverschrijding van de metalcultuur. Goed in het gehoor liggende poppy structuren maken de death en thrash – bij gebrek aan betere omschrijving – een ideale luisterbeurt voor de metalfan die niet per se een nichespektakel wil. De sterke performance van “I am Morbid” indachtig, kan ik het niet helpen dat ik het idee heb dat dit de uiteindelijke, betere ontwikkeling is van Morbid Angel.

Xavier: 82/100

Vltimas – Something wicked marches in (Season Of Mist 2019)
1. Something wicked marches in
2. Praevalidus
3. Total destroy!
4. Monolilith
5. Truth and consequence
6. Last ones alive win nothing
7. Everlasting
8. Diabolus est sanguis
9. Marching On

Nordjevel – Necrogenesis

Het heeft de voorbije jaren serieus gerommeld in het Nordjevel-kamp. Van de stichtende leden is drie jaar na het gelijknamige debuut enkel zanger Doedsadmiral (Doedsvangr, Enepsigos, Svartelder) nog van de partij, weliswaar bijgestaan door oudgediend bassist DezeptiCunt (ex-Ragnarok). Marduk-drummer Fredrik Widigs (of ex-Marduk drummer: hoe zit dat nu eigenlijk?) gaf zijn drumstokken door aan dat ander snelheidsmonster Nils “Dominator” Fjellström (o.a. ex-Dark Funeral, The Wretched End en Odium) en op gitaar treffen we Destructhor (Myrkskog, Odium, ex-Morbid Angel, ex-Zyklon) aan, ook niet de minste natuurlijk. Met zulke line-up verwacht je van je sokken geblazen te worden en dat is wat op het nagelnieuwe “Necrogenesis” ook gebeurt. Althans wat agressie betreft, want dat blijkt duidelijk het stokpaardje te zijn van het Noors/Zweedse gezelschap. Op gebied van atmosfeer blijf ik echter serieus op mijn honger zitten en dat komt in de eerste plaats door de steriele generieke sound van “Necrogenesis” waardoor Nordjevel al haar eigenheid verliest en zo in het clubje van Dark Funeral, Setherial en Ragnarok-bands terecht komt ofte black metal-bands die ondanks hun extreem karakter voornamelijk als instapband in het genre gelden voor zij die nog niet veel moeite hebben gedaan om dieper in de ondergrond te graven. Er staan in de vorm van het melodieuze mid-tempo “Black lights of the void“, het van een coole videoclip voorziene “Amen whores“, het botten vermorzelende Immortaliaanse Apokalupsis eschation” en de epische acht minuten durende afsluiter “Panzerengel” heus wel enkele interessante nummers op “Necrogenesis” hoor. Tevens werd er meer dynamiek ingebouwd vergeleken met het debuut door in de opener of “Nazarene necrophilia” een black ’n roll vibe in te bouwen en deze veteranen kunnen natuurlijk een heus potje spelen, maar er blijft aan het einde van de rit verdomd weinig plakken van deze zevenenveertig minuten durende plaat. Jammer!

JOKKE: 75/100

Nordjevel – Necrogenesis (Osmose Productions 2019)
1. Sunset glow
2. Devilry
3. The idea of one-ness
4. Black lights from the void
5. Amen whores
6. The fevered lands
7. Nazarene necrophilia
8. Apokalupsis eschation
9. Panzerengel

Abyssous – Mesa

Even dacht ik nieuw werk van het lichtjes geniale Engelse Abyssal voorgeschoteld te krijgen. Het betreft echter Abyssous, een Duitse band waarvan het ouder materiaal (debuut “Smouldering” uit 2013) me totaal onbekend is. Het heeft met andere woorden best lang geduurd om met nieuwe muziek op de proppen te komen. Het Germaanse trio laat middels “Mesa“, een EP die toch op een mooie vijfendertig minuten aftikt, horen wat ze in tussentijd uitgespookt heeft. En dat klinkt eigenlijk lang niet verkeerd. Abyssous speelt death metal, the ancient way, waarbij het er dus best primitief, sepulcraal, organisch en wild aan toe gaat. “Mesa” bevat vijf “echte” nummers die telkens door duister en mysterieus klinkende intermezzi aan mekaar geregen worden. Wanneer Abyssous haar death metal demonen vrijlaat, ontketenen deze een archaïsch klinkende en woest kolkende muur aan riffs waar echo’s van Morbid Angel (de hectische, bijwijlen krankzinnige solo’s in o.a. “Ocaeon” dat ook Immolation-achtige gitaarpiepjes bevat) en recentere bands genre Grave Miasma doorheen waaien. Het betere penetrante grafgeurtje dus dat Abyssous uitwasemt. Vooral in het aanvankelijk mid-tempo startende maar daarna opzwepende, met psychedelisch en hallucinogeen soleerwerk doorspekte “Aerosoils” klinkt de band écht overtuigend, maar ook de negen minuten durende hekkensluiter “Congealed lores” laat horen dat Abyssous nog wel eens heel wat moois in petto kan hebben voor wie houdt van een vette streep chaotische old-school death metal met verrotte insteek. Fijne ontdekking!

JOKKE: 82/100

Abyssous – Mesa (Iron Bonehead Productions 2018)
1. Aisernal
2. Mesa
3. Perlurkural
4. Impelled
5. Fissurge
6. Ocaeon
7. Diphour
8. Aerosoils
9. Vesspense
10. Congealed lores

Embrace Of Thorns – Scorn aesthetics

Toen ik als ukkie van 11 jaar de mysterieuze wereld van black metal ontdekte, was mijn blik vooral op het hoge noorden gericht. Ik vond het toen nogal een ridicuul idee dat deze duistere muziek ook in mediterrane landen zou worden gespeeld. Ik heb me met andere woorden nooit echt ondergedompeld in de oervaders van bv. de Griekse scene zijnde Rotting Christ, Necromantia, Varathorn, Kawir en Zemial. Stom natuurlijk. In de latere, meer occulte exploten van deze scene (Acherontas, Acrimonious, Serpent Noir, Thy Darkened Shade, …) ben ik beter thuis. Embrace Of Thorns heeft met haar mix van black, death en bestial war metal echter nooit in een bepaald hokje gepast. De band is sinds 1999 actief, na een jaartje eerder onder de naam Requiem geopereerd te hebben. Sinds de naamsverandering was de band vrij consistent qua muzikale output. Nu heeft het iets langer dan normaal geduurd, maar vier jaar na “Darkness impenetrable” valt het nieuwe “Scorn aesthetics” nu toch op de deurmat. Er is bitter weinig veranderd in het receptuur van de band want hun black metal wordt nog steeds met een zeer fikse scheut death metal en een snuifje war metal op smaak gebracht. Zo hoor je in opener “The wanderer and his shadow” ongetwijfeld de invloed van Morbid Angel doorschemeren. De vocalen klinken dan ook wat dieper en de sound wat zwaarder (hoor die bas maar eens ronken) dan de doorsnee black metal band. Melodieuze partijen en mid-tempo nummers (bijvoorbeeld “Reducto ad absurdum” dat een Deströyer 666-achtige solo bevat) worden afgewisseld met beukende dubbele basritmes (“Mutter aller Leiden” of de titeltrack) of opzwepend snel geschut. “In our image, after our likeness” is met haar negen minuten speeltijd en ingebouwde spoken word-samples de langste en meest epische track van het album. Met de dynamiek zit het alvast helemaal snor. Volgens de heren is het feit dat ze de voorbije twintig jaar voor velen noch vis noch vlees waren, de verklaring voor het feit dat de band nog vrij diep in de underground verscholen zit. Hoewel Embrace Of Thorns nog nooit zo goed geklonken heeft en er best een paar knallers op “Scorn aesthetics” prijken (“Stoking the fire of resentment” en de opener), kan ik me in deze redenering slechts deels vinden. Een grotere oorzaak voor hun onbekendheid is het songmateriaal dat niet genoeg blijft plakken en te weinig beklijft. Het niveau van de aangehaalde referentiebands (voeg hier gerust ook oude Celtic Frost, Dissection en Incantation aan toe) wordt dan ook nergens geëvenaard.  De songschrijvers Herald of Demonic Pestilence en Archfiend DevilPig zullen dus nog een tandje moeten bijsteken als ze echt potten willen breken.

JOKKE: 72/100

Embrace Of Thorns – Scorn aesthetics (Iron Bonehead Productions 2018)
1. The wanderer and his shadow
2. Mutter aller Leiden
3. Reducto ad absurdum
4. Stoking the fire of resentment
5. Scorn aesthetics
6. In our image, after our likeness
7. Wolf uncaged _ Prometheus unbound

Degial – Predator reign

Ik zag Degial eerlijk gezegd altijd al wat als een band zonder eigen gezicht die iets te veel Morbid Angel worship voor de dag legde. En hoewel de eerste vrijgegeven single “Thousand spears impale” van de derde langspeler “Predator reign” nog steeds een ode aan Trey en Co is (met een vleugje Angelcorpse) slaagt Morbid Angel er al jaren niet meer in om zulke degelijke nummers te schrijven. Drumbeest Emil Svensson en zanger/gitarist Hampus Eriksson klussen tevens bij in de live line-up van Watain (waarvan Erik instond voor het artwork van “Predator reign“) wat waarschijnlijk verklaart waarom er een zwartmetalen gordijn over de doodsklanken van het kwartet gedrapeerd hangt. De tien nummers ademen dood, verderf, geweld en gevaar uit en het tempo ligt doorgaans verschroeiend hoog met talloze solosalvo’s die je rond de oren vliegen en de energieke, onnavolgbare drums van Emil als drijvende kracht. Halfweg springt “Devilspawn” in het oog met haar dodelijke riffs en blastende drums die voor een black metal feel zorgen maar evengoed een aanstekelijke headbang-passage laat horen. Voor de daaropvolgende snelheidsmaniak kon de titel “Hellstorm” niet beter gekozen zijn en we scanderen de woorden “A storm is coming!” dan ook luidruchtig mee. Uit de chaotische intro van “Triumphant extinction” doemt een simpele, doch effectieve groovy riff op die ook deze track eruit doet schieten. Op het einde van de plaat trakteren de Zweden ons middels het zes minuten durende “Clangor of subjugation” op een epische noot wanneer de razernij halfweg plaats ruimt voor een doomy atmosfeer waarbij de lage snaren van bassist P.J., de toms van Emil en de snelle riffs van gitaartandem Rickard en Hampus een repetitief patroon aanhouden dat langzaamaan uitsterft. Positief verrast!

JOKKE: 82/100

Degial – Predator reign (Sepulchral Voice Records 2017)
1. Predator reign
2. Thousand spears impale
3. The savage covenant
4. Crown of fire
5. Devil spawn
6. Hellstorm
7. Heretical repugnance
8. Annihilation banner
9. Triumphant extinction
10. Clangor of subjugation

 

Kosmokrator – First step towards supremacy

Met de veelbelovende demo “To the svmmit” wisten onze landgenoten Kosmokrator een deal met het gereputeerde Ván Records in de wacht te slepen. Na een heruitgave van die demo op CD en vinyl komt de vrij jonge band voor een tweede keer op de poorten van de hel beuken. “First step to supremacy” werd de nieuwe EP gedoopt en met een speeltijd van meer dan een half uur, wordt de luisteraar voldoende verwend. Wat meteen opvalt wanneer “Initiate decimation” op de luisteraar wordt los gelaten is de vooruitgang die werd geboekt op productioneel vlak. Hoewel de occulte en bestiale death metal van het vijftal nog steeds grimmig klinkt – zo hoort het ook bij deze vorm van doodsmetaal – is de sound toch een pak minder wazig en zompig wat de transparantie ten goede komt. De snaredrum klinkt nu misschien wat dunnetjes, maar dat zorgt er wel voor dat alle aanslagen duidelijk hoorbaar zijn in plaats van te verdrinken in een septisch opborrelende protput. Een ander opvallend nieuw element is het veelvuldig inzetten van cleane vocalen die voor een heroïsche noot (think Bölzer) en de nodige afwisseling zorgen met de diepe death growls. In “Kosmokratoras III – Mother whore” lijken we wel de één of andere duivelse hoogmis bij te wonen want het occulte en sacrale karakter spat middels de nodige kerkgezangen van deze song af. De disonnante gitaren en knuppelende drums dragen bij tot het verstikkende sfeertje dat deze EP uitademt maar daarnaast passeren ook erg pakkende en groots klinkende gitaarriffs (check hieronder het ge-wel-di-ge “Death worship“). “Myriad” is met haar dertien minuten de langste track van deze EP en laat een hybride vorm van groezelige doods-aanbidding en beklijvende doom horen alvorens uit te monden in donkere ambient/noise. Ongelofelijk hoeveel progressie het kwintet met deze EP heeft weten maken. Hoewel dit slechts een eerst stap richting heerschappij is, palmt Kosmokrator meteen de Belgische death metaltroon in. Wie Morbid Angel, Grave Miasma of Abyssal aanbidt, moet zich deze nieuwe EP van Komoskrator zo snel mogelijk aanschaffen! Fuck off and die!

JOKKE: 86/100

Kosmokrator – First step towards supremacy (Ván Records 2016)
1. Initiate decimation
2. Death worship
3. Kosmokratoras III – Mother whore
4. Myriad

Dead Congregation – Promulgation of the fall

Tak tak, rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr…. En daarmee is in feite alles al gezegd. De gemiddelde obscure death metalliefhebber plaatst Anastasis Valtsanis ergens tussen Tori Black en Sasha Grey. Niet om de Griekse (grapje in een grapje) beginselen te eren, maar omdat de brave man zijn Dead Congregation voor een instant boner zorgt. Niet zeiken jonguh! Dead Congregation is niet origineel. Absoluut niet. Tien punten extra daarvoor! Maar daar waar Morbid Angel al lang het noorden kwijt is en Immolation zich on stage gedraagt als de Jostiband, weten onze Griekse oppergoden hoe death metal hoort te klinken in deze tijden van crisis. Perfecte nummers, perfecte organische productie en perfect artwork (dat durfde wel eens mis te lopen in het verleden). Daar waar voorganger “Graves of the archangels” (al 6 jaren geleden mensen) rechtdoorzee, hondsbuut en overgoten met een geutje dissonantie klonk, klinkt “Promulgation of the fall” net hetzelfde. Geen verschil dus. Ik mis nog een hit zoals “Teeth into red“, maar geef hem nog enkele beurten en het is zover. Kortom: Dead Congregation weet hoe het spelletje gespeeld moet worden en gaat dan ook aan de haal met de eerste prijs. The fallen angel is rising!!!

Flp: 91/100

Dead Congregation – Promulgation of the fall (Martyrdoom 2014)
1. Only ashes remain
2. Promulgation of the fall
3. Serpentskin
4. Quintessence maligned
5. Imaculate poison
6. Nigredo
7. Schisma
8. From a wretched womb