Wanneer we aan Noorse extreme metal denken, komt bijna automatisch black metal in beeld. Toch bewijst Nedgravd dat de duisternis uit het hoge noorden niet aan één genre gebonden is. In plaats van ijzige tremolo’s en misantropische blackmetaltradities zoekt de jonge band zijn heil in old-school death metal. De band werd rond 2020 opgericht en werkte jarenlang aan het materiaal voor debuutplaat “Ascension” dat onlangs via het Amerikaanse Headsplit Records verscheen.

Dat de Noren een label hebben gevonden aan de overkant van de Grote Plas is niet zo vreemd aangezien het album een ode is aan de smerigste en meest duistere Amerikaanse death metal van begin jaren ’90. Denk daarbij aan bands als Infester, Imprecation, oude Incantion en Morbid Angel en vroege occulte death metal met een rauwe, bijna blackmetalachtige productie.

Opvallend is dat de band vrijwel alles zelf in handen hield. De zeven tracks werden tussen 2024 en 2025 in verschillende studio’s in Oslo opgenomen, de plaat werd door de band zelf gemixt en het artwork werd verzorgd door drummer O. K. Rostadmo, aanverwant van gitarist A. Rostadmo. Deze aanpak draagt bij aan het authentieke, ongepolijste karakter van de plaat.

De vijf volwaardige tracks — exclusief het met onheilspellend orgel, horrorsamples en macabere spoken word opgebouwde titelnummer en de afsluitende outro — overschrijden gemiddeld de zesminutengrens en zitten vol duistere details. De riffs kruipen ongemakkelijk onder de huid en bijten genadeloos van zich af, terwijl de Azagthothiaanse leads als ontspoorde erupties door de mix razen. De drums pendelen tussen chaotische snelheidsuitbarstingen en dreigende, logge passages, met daarboven vocalen die klinken alsof ze rechtstreeks uit een grafkelder opstijgen. De subtiel gebruikte keyboards voegen aan tracks als “Sentiential incantation” en “Paragon of impiety” een extra laag occultisme toe, zonder de rauwe en verstikkende aard van de muziek te verzachten. Het maakt dat deze OSDM ook door een deel van het blackmetalminnend publiek gesmaakt zal worden. De muzikanten zijn trouwens zelf ook niet vies van wat zwartmetaal, getuige het blackmetalproject Gryla zanger/bassist van T. K. Torbo.

Wat “Ascension” extra bijzonder maakt, is de leeftijd van de bandleden. De meeste muzikanten zijn nog geen twintig jaar oud, maar hun benadering klinkt alsof ze rechtstreeks uit de eerste golf van de underground death metal uit de vroege jaren ’90 zijn gestapt. Waar veel jonge bands het oude geluid reproduceren met een moderne productie of een nostalgische knipoog, ademt “Ascension” dezelfde onbevangen intensiteit als de obscure cultalbums waarop het geïnspireerd is. Je voelt aan alles dat de muziek van Nedgravd voortkomt uit een diep begrip van waarom die oude platen destijds zo beklemmend en gevaarlijk klonken.

“Ascension” is dan ook een absolute aanrader — zelfs niemand minder dan Gene Palubicki prees de plaat online aan. Nedgravd brengt geen moderne technische death metal of een Zweeds kettingzaaggeluid, maar staat garant voor een zeer duistere, rituele, verstikkende en overtuigende interpretatie van vroege Amerikaanse death metal. Op 3 oktober speelt Nedgravd op de tweede editie van het Temple Fire festival alwaar ook Necromaniac (dat vorig jaar in de vorm van “Sciomancy, malediction & rites abominable” nog een knaller van een album uitbracht), Sanctuarium en In Obscurity Revealed zullen opdraven. Gaat dat zien!

JOKKE: 85/100

Nedgravd – Ascension (Headsplit Records 2026)
1. Qhurra (Storms of…)
2. Sentiential incantation
3. Paragon of impiety
4. Ascension
5. Severed gate shroud
6. Black blood descension
7. Outro