De afgelopen dagen grepen we om ons dagelijks fileleed te verzachten regelmatig terug naar een deathmetalsoundtrack die bestond uit platen als “The ten commandments“, “Hate” (“hopelijk ben je snel terug aan de beterhand Aad!”), “Cause of death“, “Altars of madness” en “Legion“. Het begon dan ook erg hard te kriebelen om nog eens een deathmetalalbum nader onder de loep te nemen en daarbij vielen ons oog en oor op “La escisión acausal: Por la vía inversa hacia la descarnación“, de derde full-length van het Chileense Cenotafio. De line-up van dit doodseskader bestaat uit zanger/snarenplukker DHN en drummer/zanger PK, twee heren die met een gedeeld verleden in ondermeer Ignifania, Odrum en Invehertex hun sporen al ruimschoots verdiend binnen de Chileense underground.

De nieuwe langspeler kreeg een onheilspellende en imposante titel mee. Wie vertrouwd is met de rijke Zuid-Amerikaanse traditie van duistere extreme metal weet dat dergelijke pretentieuze titels soms meer beloven dan ze waarmaken, maar Cenotafio lijkt vastberaden om die valkuil te vermijden. “La escisión acausal: Por la vía inversa hacia la descarnación” bouwt verder op de fundamenten die werden gelegd op de twee eerdere albums (voorganger “Larvae tedeum teratos” ligt ondertussen alweer zes jaar achter ons), maar toch lijkt deze derde plaat een stap verder te gaan in ambitie en reikwijdte. Toegegeven: puur doodsmetaal is dit niet want gedurende zes uitgebreide composities en een speelduur van ruim veertig minuten ontvouwt zich een verstikkende wereld waarin black metal, death metal en doom elkaar voortdurend opslokken en opnieuw uitspuwen.

De kracht van het nieuwe werk schuilt in de organische manier waarop deze stijlelementen versmelten. In tegenstelling tot veel bands binnen het black/deathspectrum die in een voorspelbare opeenstapeling van blastbeats en dissonante riffs blijven hangen, kiest Cenotafio voor een meer gelaagde aanpak. Trage, loodzware passages zorgen voor een constante onderhuidse dreiging, terwijl de agressie van black en death metal als een allesverterende storm over de luisteraar heen raast. Het resultaat is een plaat die groeit naarmate we dieper afdalen in haar duistere krochten.

De nummers lijken aanvankelijk immers grillig en onvoorspelbaar opgebouwd, maar gaandeweg wordt duidelijk dat achter de chaos een doordachte structuur schuilgaat. Cenotafio creëert een gevoel van voortdurende desoriëntatie zonder de controle te verliezen. Check de meer dan tien minuten durende afsluiter “Orbis coagula” maar eens. Op het zang- en drumdepartement overtreffen primitieve woede enige vorm van compositorische finesse wat wel maakt dat er weinig variatie tussen de composities onderling valt waar te nemen en dat er ook iets te weinig dynamiek in vervat zit om de hele rit te blijven boeien. De verstikkende sfeer, de spirituele ondertoon en het gevoel van onvermijdelijke ondergang zijn de positieve kanten van dit album.

Met “La escisión acausal: Por la vía inversa hacia la descarnación” laat Cenotafio horen tot de betere namen binnen de hedendaagse Chileense extreme metalscene te behoren. De lange stilte sinds de vorige plaat heeft de band hoorbaar goed gedaan. Voor liefhebbers van duistere, avontuurlijke en zwartgeblakerde death metal is dit een terugkeer die de moeite waard is.

JOKKE: 77/100

Cenotafio – La escisión acausal: Por la vía inversa hacia la descarnación (Demoniac Productions 2026)
1. Atrabilis taenia solivm
2. Osario
3. Nigredo transfixión
4. Acausal escisión
5. Viperidarium
6. Orbis coagula