noevdia

Antaeus – Condemnation

Wie dacht dat Set en MkM de stekker uit Antaeus getrokken hadden na “Blood libels” in 2006, komt bedrogen uit. Al zal niemand daarvan wakker liggen en zal dit bedrog als heldendaad onthaald worden. Aosoth, de B-versie van Antaeus, heeft me nooit helemaal kunnen bekoren en ook de oude albums van de kwaaiste band uit Frankrijk, zijn vaak regelrechte teringherrie. De band wist me pas echt te overtuigen met “Blood libels“. Tien jaren later slaat Antaeus als het ware nog harder terug met “Condemnation“. En dat mag je zelfs letterlijk nemen. “Condemnation” is hard. Knalhard. De bands die hun muziek met zo’n intensiteit brengen zijn op één hand te tellen. Als Antaeus vertaald moet worden en emoties, dan dekken pure haat en waanzinnige razernij absoluut de lading. Wat een woede! Vergeet zorgvol opgebouwde dynamiek of meeslepende melodieën. Antaeus gaat direct als een duivel in een wijwatervat tekeer en sleurt alles en iedereen mee in hun allesvernietigende maalstroom van pure chaos. Alles op tien! MkM kapot geschreeuwde keel doet het uitstekend en samen met de rauwe (doch voldoende helder klinkende) productie geeft dit “Condemnation” een zeer natuurlijke toets, als het ware haast dierlijk primitief. Nummers speciaal uitlichten en vermelden is zinloos. Men luistert “Condemnation” van begin tot einde. Punt. Hits zijn uit den boze. Het is een plaat waarvoor je open moet staan en ook niet op elk moment van de dag kunt opleggen. Maar eens je ervoor gewonnen bent, geraak je er niet meer vanaf.

Flp: 96/100

Antaeus – Condemnation (NoEvDia 2016)
1. Something wicked this way comes
2. Shadow fires
3. Flesh ritual
4. Angels of despair
5. Watchers
6. Condemnation
7. Symmetry of strangers
8. End of days
9. Abeyance

Deathspell Omega – The synarchy of molten bones

Deathspell Omega, de heersers van de ondergrond. Zouden ze bestaan? Mensen die geen respect kunnen opbrengen voor Hasj-Charles en zijn orkestje? Oké, destijds in dat ene interview werd wel geopperd dat de gaskamers opnieuw geopend moesten worden. En er werd wel gedreigd, dat mensen die ooit een DsO shirt zouden dragen, oep hun bakkes moesten krijgen. Dat was vroeger. Samen met de puistjes verdween ook deze puberale aanstellerij en kwam de echte Satan aankloppen. Dat was precies in 2004, ten tijde van het derde album “Si monvmentvm reqvires, circvmspice“. Mikka kwam brullen en zowel muzikaal als tekstueel werd het allemaal serieuzer. Op de albums en mini’s die volgden werd dit alleen maar uitgediept. Zoals DsO zijn er geen twee. Het muzikale niveau van deze Franse band kent zijn gelijken niet. “Fas – Ite, maledicti, in ignem aeternum” was het hoogtepunt van gecontroleerde chaos op universitair niveau – like said – zowel muzikaal als tekstueel. Dat maakt dat je DsO tevergeefs kunt typeren als math-core, black metal en jazz. Volgende bijvoeglijke naamwoorden horen daar onontbeerlijk bij: razend, filosofisch en verpulverend. Voorganger, EP “Drought“, was een licht dipje in het rijke oeuvre van de band. Gelukkig maakt nieuweling “The synarchy of molten bones” het weer helemaal goed. Een half uur lang gaat de beuk er stevig in. Meng het apocalyptische van “Fas – Ite, maledicti, in ignem aeternum” met het iets toegankelijkere – nu ja – makkelijker verteerbare, “Paracletus” en je hebt een idee van wat je te wachten staat. Onmenselijke drumpartijen, jazzy chords, basloopjes, duivelse gezangen en dissonantie alom. It’s all there folks! Integriteit: 10/10. Inhoud: 10/10. Vakmanschap: 10/10. Maar net geen “Kénôse” of “Paracletus“. Toch: handjes op elkaar en klappen maar. Flap flap. Flp: 95/100

Deathspell Omega – The synarchy of molten bones (NoEvDia 2016)
1. The synarchy of molten bones
2. Famished for breath
3. Onward where most with ravin I may meet
4. Internecine iatrogenesis

Teitanblood – Death

Tering herrie! Kabaal! Lawaai! Een ronkende roterende botenmolen! Een stofzuiger op epo! Een gangbang met jou en 100 grootgeschapen negers! Ja, zo klinkt Teitanblood. Zelfs de meest doorwinterde death metalfan “Death, Cannibal Corpse and Obituary are the most heavy bands ever, man!” krijgt een schaamrode anus na het aanhoren van “Death“, Teitanbloods tweede full length. Het klinkt dan ook ongemeend hard! Toen destijds orkestjes als Blasphemy en Beherit toevallig met hun stijve penis hun gitaar én taperecorder aantikten, hadden ze wellicht nooit verwacht dat 20 jaar later er haast een hele hipster scène rond hun soort lawaai zou ontstaan. Maar vergis je niet, Teitanblood wéét wel wat ze doen. Dit, beste mensen, is gecontroleerde chaos uitgevoerd in duivelse perfectie. En dat laatste woord mag dan wel heel tegenstrijdig klinken met de bakken distortion die over je uit worden uigekotst, er is wel degelijk vakmanschap aan te pas gekomen. Net zoals op de voorgaande releases krijg je hier ook een uppercut van jewelste; een orkaan van beats, grafrochels en laaggestemde onduidelijke gitaren. Doorheen dit alles valt er heel wat te ontdekken. Maar de essentie blijft: chaos. Er is geen andere band ter wereld die dat kan verweven met muziek zoals Teitanblood dat doet. Meer dan een uur duurt deze razernij. En dan maar op repeat!

Flp: 88/100

Teitanblood – Death (Noevdia 2014)
1. Anteinfierno
2. Sleeping throats of the antichrist
3. Plagues of forgiveness
4. Cadaver synod
5. Unearthed veins
6. Burning in damnation fires
7. Silence of the great martyrs

Deathspell Omega – Drought

Een nieuwe Deathspell Omega heeft veel weg van een onbevlekte ontvangenis; ineens is het er, je voelt je verkracht en uiteindelijk ben je toch erg blij met de openbaring. Nu ja, ik ben nog nooit onbevlekt ontvangen geweest, maar heb wel al een hele resem nieuwe Deathspell Omega releases mogen openbaren. “Drought” is alweer de zoveelste mini van Frankrijkst meest orthodoxe. Net zoals zijn voorgangers (mini’s) duurt de droogte een 20-tal minuten. Het grootste verschil is dat er nu 6 nummers op de teller staan, terwijl anders slechts 1 uitgetrokken track aangeboden werd. Zijn er nog verschillen? Niet veel, want “Drought” sluit haast naadloos aan bij de laatste full albums “F.A.S.” en “Paracletus”. Een “Fiery serpents” en “Abrasive swirling murk” klinken typisch (nieuwere) Deathspell Omega, zijnde gecontroleerd chaotisch vol met technische hoogstandjes en kenmerkend gegrom van M. Aspa, dissonant klinkende akkoorden en een vleugje post-rock. Smullen maar! Maar haast betekent ook dat er toch kleine nuances zijn. Zo is er het uiterst trage “Salowe vision” dat de plaat inzet. Ook afsluiter “The crackled book of life” ligt uiterst lekker in het gehoor en is net als “Apokatastasis pantôn” (van “Paracletus”) een perfecte laid-back post-rock afsluiter. Zonder opvallende veranderingen evolueert Deathspell Omega tot een muzikale machine die niet louter teert op hun geheimzinnig imago. De stofzuiger black metalperiode (Wiki-broed: subgenre van de black metal stroming waarbij gitaren en drums een ongedefinieerde brij vormen dat muzikaal haast niks meer te onderscheiden valt; alsof het geluid van een stofzuiger weerklinkt) is al lang voorbij en de meer pakkende klanken van tijdens “Si monumentum, requires, circumspice” en “Kénôse” zijn opgepoetst tot een modern geheel waarvan “Drought” het eerst de eindsprint haalt. Daarbij wordt de sound meer en meer gepolijst zodat alles erg zuiver klinkt; horror voor puristen, maar oh joyful (in the Lord) voor diegene zonder oogkleppen. “Drought” is toch weeral een meesterwerk geworden, alleen de volgende keer een full length graag!

fLP: 91/100

Deathspell Omega – Drought (NoEvDia 2012)
1. Salowe vision
2. Fiery serpents
3. Scorpions & drought
4. Sand
5. Abrasive swirling murk
6. The crackled book of life