Ondskapt

Mayhem – Daemon

Ik neem aan dat deze band geen lange, saaie introductie behoeft. Als één van de drijfveren achter de “First Wave of Norwegian Black Metal” zou de naam Mayhem namelijk elke genrefanaat bekend in de oren moeten klinken. Mijn excuses, ik bedoel natuurlijk “The True Mayhem“. Een bekendheid die niet per se te maken heeft met hun productiviteit of de kwaliteit van hun muziek doorheen de jaren en wel met de dodelijke scene soap van de nineties. Je weet wel, dat gedoe waar ook Burzum deel van uitmaakte en waar Necrobutcher nog graag eens op knullige wijze naar verwijst tijdens de promotionele interviews voor het nieuwe album. Ondanks het feit dat ik hun invloed erken, ben ik nooit een gigantische Mayhem fan geweest. Op het iconische “De mysteriis dom sathanas” na, vind ik “Wolf’s lair abyss” en “Chimera” de enige goede platen die ooit met het Mayhem logo de deur zijn uitgegaan. Vandaar mijn grote verbazing toen ik “Daemon” voorgeschoteld kreeg. Want hoewel ik er niet ondersteboven van ben, is het een degelijk product geworden dat, ondanks het feit dat enkel Necrobutcher en Hellhammer min of meer originele leden zijn, een vrij typisch geluid heeft weten vatten. “Daemon” brengt namelijk moderne black metal met behoorlijk wat traditionele knipogen naar “DMDS“, zoals in de track “Malum“. De productie van Necromorbus Studio (bekend van o.a. Watain, Funeral Mist, Ondskapt, …) is helder en evenwichtig, maar mist toch wel wat zwaarte. Iets wat bijvoorbeeld opvalt tijdens het anders wel stevige, slepende nummer “Daemon spawn“. De gitaren zijn relatief eenvoudig en repetitief. Ze doen echter iets complexer aan door stukjes die flirten met dissonantie en kennen hier en daar een welkome uitblinker zoals “Bad blood“. De bas is simpel en ligt relatief hoog in de mix. Nou ben ik daar normaliter wel voor te vinden, ware het niet dat de ritmesectie op dit album nogal slaapverwekkend is. De drums van Hellhammer lijken namelijk wel uitbesteed aan een ergotherapiegroep op Xanax, iets wat je nou niet zou verwachten van iemand van zijn kaliber. Lichtpunt zijn de vocalen van Attila die, op wat nodeloos gekweel na, sterker zijn dan ooit en eigenlijk voor de meeste afwisseling zorgen. Hoewel het album het meest vergeleken wordt met “De mysteriis dom sathanas” alsof het een soort throwback is, vind ik het eigenlijk een logische opvolger van het inmiddels vijftien jaar oude “Chimera“. Fans van de band zullen dit zeker kunnen smaken, maar wat mij betreft hebben we hier te maken met een middelmatige release die het vooral van de merknaam moet hebben. Ware het niet voor de bandgeschiedenis, dan was dit gewoon in de “ooit nog een tweede keer te beluisteren” stapel beland.

Xavier: 73/100

Mayhem – Daemon (Century Media 2019)
1. The dying false king
2. Agenda ignis
3. Bad blood
4. Malum
5. Falsified and hated
6. Aeon daemonium
7. Worthless abominations destroyed
8. Daemon spawn
9. Of worms and ruins
10. Invoke the oath

Marthyrium – Beyond the thresholds

Na het uitbrengen van een demo, EP en split met de landgenoten van Ered achtte het Spaanse Marthyrium de tijd rijp om elf jaar na haar oprichting een eerste volwaardige langspeler op de mensheid los te laten…en daar zijn we niet bepaald rouwig om. Gedurende de loop der jaren slopen er steeds meer en meer death metal invloeden in het bestial black metal geluid van deze duivelse horde waarvan we bassist Balc ook kennen van zijn andere band Balmog. Dit levert een orthodox geluid (Ondskapt, Ofermod) op dat door de nodige dissonantie misschien al snel als een Svartidauði ripp-off beschouwd kan worden, hoewel deze Galiciërs toegankelijker klinken en minder verstikkend. Toch laten songs als “Threshold of devouring abyss” en “Leviathan” een intens en dramatisch geluid horen. In de tragere passages zoals het begin van “Abominations” wordt een grimmigere sfeer neergezet, hoewel het trio blijkbaar toch liever met een vulkanische intensiteit raast en blaast waarbij tal van soorten blast-beats uit de koker van drummer Cannibal de zinderende riffs van zanger/gitarist Tharngrist – die bovendien over een krachtige, veelzijdige strot beschikt – voortduwen. Hier zijn duidelijk doorwinterde muzikanten aan het werk! Het dynamische, meer epische “Temple of flesh” werd ontegensprekelijk geschreven met de reeds eerder aangehaalde IJslanders in gedachten en laat het meeste diepgang horen waardoor dit meteen ook de beste song van de plaat is. Doorheen het pompende “Towards the crimson darkness” schemeren de meeste death metal invloeden door. De krachtige, ruwe sound waarin de bas duidelijk hoorbaar is, maakt het bovendien genieten van deze blasfemische razernij. Samenwerken met gerenommeerde studio’s als Moontower Studio en Necromorbus loont zoals al meermaals gebleken is. Uber-origineel is het geluid van Marthyrium dezer dagen al lang niet meer en het mocht bij momenten misschien net een tikkeltje avontuurlijker klinken. Dat doet echter geen afbreuk aan de spelcapaciteiten en de bevlogenheid van de band. Aanrader!

JOKKE: 81/100

Marthyrium – Beyond the thresholds (BlackSeed Productions 2017)
1. Introduction
2. Thresholds of devouring abyss
3. Leviathan
4. Abominations
5. Temple of flesh
6. Towards the crimson darkness
7. Outroduction

Ofermod- Sol nox

Na het zwaar tegenvallende “Taumiel” uit 2008 wist het Zweedse Ofermod zich op de “Serpents dance” EP uit 2014 toch al wat terug te herpakken. Nu is twee goede nummers schrijven natuurlijk een pak eenvoudiger dan een overtuigende langspeler in mekaar te boksen. Het heeft dan ook nog eens drie jaar geduurd om met full length nummer drie op de proppen te komen, maar dat is het wachten waard geweest want “Sol nox” is het meest overtuigende dat de band rond Mika Hakola aka Michayah Belfagor de afgelopen negen jaar heeft voortgebracht. Dat mag ook wel want ons elitair bazeke bazuint graag rond dat Ofermod boven het black metal-gepeupel staat. Als we de metalen archieven mogen geloven, hielden de andere muzikanten die op de plaat te horen zijn het ondertussen voor bekeken, maar Mika gaat ongetwijfeld stug door. “The alpha of the antichrist” zet meteen de toon voor het daaropvolgende half uur Zweedse black en laat een terugkeer naar het oude werk van de band horen: de tremolo-riffs vliegen om de oren, de sound ademt pure duisternis uit en de tergende cleane vocalen van de voorganger zijn in geen velden of wegen te verkennen…oef! Er wordt strak en sterk gemusiceerd waarbij ook het vinnige drumwerk van vellengeselaar Simon Samuelsson niet onvermeld mag blijven. Er is wel geen enkel nummer dat er écht met kop en schouders bovenuit steekt. Dit kan natuurlijk ook op consistentie wijzen want luisterbeurt na luisterbeurt nestelen de zeven nummers zich wel gestaag in je onderbewustzijn en geven ze mondjesmaat hun duistere geheimen prijs. Hierbij valt op dat de nummers sterker worden naarmate de plaat vordert. Fans van Watain, Dissection en Ondskapt kunnen hun slag slaan.

JOKKE: 85/100

Ofermod – Sol nox (Shadow Records 2017)
1. The alpha of the Antichrist
2. The awakening
3. Smaiut n set
4. Sol nox
5. Sun of dead seasons
6. El-Ehra – The thistle creed
7. To dare the tower

Whoredom Rife – Whoredom Rife

Naar aanleiding van Prague Death Mass kondigde Terratur Possessions met veel bombarie zeven (nieuwe) releases aan. Eén van deze zwarte pareltjes is het gelijknamige debuut van Whoredom Rife. Deze band uit Trondheim (Nidaros) vormt een nieuwe kwalitatieve toevoeging aan de reeds allerminst misselijk makende Nidrosian black metal scene die vorm gegeven wordt door o.a. Vemod, One Tail One Head, Dark Sonority, Black Majesty, Mare en Celestial Bloodshed. Zoals wel meer het geval is bij acts die met Terratur Possessions de ideale broodheer gevonden hebben, primeert ook hier de muziek en is er niet veel méér geweten over het duo V. Einride (alle instrumenten – wat kan die man spelen zeg!) en K.R. (zang). Over naar de muziek dan maar! Zelf zegt de band voornamelijk geïnspireerd te zijn door de oude klassieke Noorse black metal scene. Dat ga ik allerminst ontkennen, maar zou hier toch ook de nodige Zweedse invloeden van bijvoorbeeld een Ondskapt (duisterheid) en zelfs Dark Funeral (snelheid) aan willen toevoegen. Luister maar eens naar het sublieme melodieuze gitaarwerk (inclusief solo’s) van bijvoorbeeld “Gitt til Odin“. De eerste twee songs zijn voornamelijk full force and speed ahead, maar op kant B wordt wat gas terug genomen voornamelijk in de laatste track dan. In “Thought and memory” doen de subtiele keyboards en de kille sfeer me aan het machtige debuut “Through times of war” van Keep Of Kalessin denken. De afsluiter is echter het prijsbeest van deze EP. Een song waarnaar je je als band vernoemt, vraagt natuurlijk net dat beetje meer aandacht want deze representeert toch min of meer wel waar je als band voor staat. De rollende basdrums en melodieuze, doch kille en tikkeltje industrieel aanvoelende gitaren, refereren aan Satyricon ten tijde van “Volcano“. Deze prachtig vorm gegeven 12” LP is een knaller van een eerste visitekaartje. Dat belooft voor de toekomst!

JOKKE: 87/100

Whoredom Rife – Whoredom Rife (Terratur Possessions 2016)
1. Fyrstens land
2. Gitt til Odin
3. Thought and memory
4. Whoredom rife

 

 

Mortuus – Grape of the vine

Na hun eerste langspeler “De contemplanda morte; de reverencie laboribus ac adorationis” werd de Zweedse klassebak Mortuus in de garage geparkeerd om er pas zeven jaar later terug uit te rijden met opvolger “Grape of the vine”, die gelukkig een pak beter bekt. Menig black metal band maakt in tussentijd nog wel eens een daguitstapje in de vorm van een EP of split met gelijkgestemde zielen, maar ook daar doen deze Zweden niet aan mee. Zanger/gitarist Tehôm zagen we wel nog opduiken bij Ofermod waarvoor hij de vocalen verzorgde op hun laatste (maar teleurstellende) album “Thaumiel”. Nu de wagen afgestoft werd, beginnen ze aan een nieuwe rit doorheen black metal land. Daar waar het gros van de collega’s voorbij sjeest op de linkerrijstrook en daarbij de nodige snelheidsovertredingen vergaart, blijft dit Zweedse duo op de rechterkant van de weg met een sporadische uitwijking naar het midden baanvak. Op de eerste plaat werd het gaspedaal af en toe nog lichtjes ingeduwd, nu blijft men ver weg van de hoogste versnelling. Ik kan me niet meteen andere black metal bands voor de geest halen die volledig voor de mid-tempo aanpak gaan. Veilige keuze hoor ik je denken? Niet bepaald, want het is een serieuze uitdaging om de luisteraar op deze manier vijftig minuten lang bij de les te houden. Het Zweedse duo slaagt hier echter glansrijk in! De mid-tempo riffs creëren een duister sfeertje en links of rechts worden ze ondersteund door subtiele achtergrondgezangen zoals in “Nemesis”. Het slot van “Torches” wordt opgeluisterd met ingetogen pianospel. Het gelaagde gitaarspel van Tehôm moet het niet hebben van technische of complexe hooks en licks, maar weet wel de juiste donkere en grimmige moodsetting op te wekken. Het solide drumwerk van Marcus Hinze (ex-Ondskapt) vormt de ideale ruggengraat voor de slepende riffs. Het venijn zit hem in de staart want afsluitende track “Tzal maveth” is het hoogtepunt van “Grape of the vine” en kan ik dus ook als luistertip aanbevelen. Vermits hier echter (nog) geen YouTube clip van bestaat, krijgen jullie “Disobedience” hieronder mee. Ondanks hun trage rijstijl absoluut geen zondagsrijders dus!

JOKKE: 81/100

Mortuus – Grape of the vine (The Ajna Offensive 2014)
1. Layil
2. Grape of the vine
3. Torches
4. Sulphur
5. Disobedience
6. Nemesis
7. Tzel maveth