prophecy productions

Lantlôs – Melting sun

Op haar vierde studioalbum “Melting sun” kiest het Duitse Lantlôs voor een iets andere aanpak dan op vorig werk. Daar waar de band rond spilfiguur Herbst op eerdere albums een mix van black metal en shoegaze bracht, zijn de black metal elementen nu zo goed als verdwenen. Ook de algemene klankkleur is geëvolueerd van koud en kil naar warm en organisch. Je kan het een beetje vergelijken met de evolutie die het Franse Alcest ook heeft doorgemaakt. Neige, frontman van deze laatste band, verzorgde trouwens ook de vocalen op de vorige albums. Voortaan neemt Herbst echter de zang voor zijn rekening en hij doet dat niet slecht. Melancholische cleane vocalen zorgen waar nodig voor een extra laag bovenop het klanktapijt van dromerige shoegaze en distorted gitaren. De gitaren klinken trouwens met momenten lekker zwaar, maar niet extreem, zodat Lantlôs toch nog iets harder uit de hoek komt dan Alcest op hun laatste plaat. In de soms lange instrumentale stukken passeren regelmatig groovende passages (“Jade fields”) die je ook terug vindt in het werk van hun landgenoten Long Distance Calling. De productie is eveneens dik in orde en draagt bij aan de nieuwe organische sound. Met nog geen 40 minuten speeltijd is “Melting sun” misschien ietwat aan de korte kant, maar dan drukken we toch gewoon lekker op de repeat-knop!

JOKKE: 80/100

Lantlôs – Melting sun (Prophecy Productions 2014)

1. Azure chimes
2. Cherry quartz
3. Aquamarine towers
4. Jade fields
5. Oneironaut
6. Golden mind

Alcest – Opale

Alcest, ik wist het nog wel te appreciëren ten tijde van “Souvenirs d’un autre monde” uit 2007. Al snel ging mijn interesse voor deze Franse chansonniers bergaf. Beide volgende albums namen me stevig met de ballen. Niet op een homo erotische manier, zoals Manowar dat doet, maar eerder zoals een onnozele nieuwe Westerse vrouw verpersoonlijkt door Grey’s anatomy, 50 tinten grijs en allerhande andere zaaddodende ruk. Toen ik laatst een foto van bandgoeroe Neige (that’s Snow, you bitches, yo) in vol pauwenkostuum zag, werd me nog eens duidelijk gemaakt dat Alcest muziek voor meisjes is. Met een gevoel van ik-zal-maar-eens-lekker-lachen-met-dit-nieuw-nummer-teenage-love klikte ik de You Tube link van “Opale” aan. De single die Alcests 4de langspeler inluidt, luisterend naar de roepnaam “Shelter”. Gelachen dat ik heb. Eerder glimlachen. Want dat is wat “Opale” met me doet. Jazeker, het klinkt extreem zacht en gevoelig, maar eerder positief hoopvol stemmend in plaats van stroperig en zeemzoetig, zoals heel wat shoegaze bands durven te klinken. De zang is zacht, de muziek is zacht en droomt lekker weg. De vrouw dacht dat Sigur Rós opstond. Normaal hoort ze te koken en haar lippen op elkaar te houden (dan toch), maar de vergelijking is toch wel treffend. Prophecy Productions verkoopt “Opale” als een 7” met enkel dit nummer erop. De B-zijde kan dienen als onderlegger. Aangezien ik geen Russische miljardair ben, zie ik ook niet het nut ervan in om een goede €15 neer te leggen voor slechts één nummer en 7 minuten verspilling aan vrije ruimte op goddelijk vinyl. Wél is mijn aandacht ruimschoots opgewekt en wil ik “Shelter” maar al te graag eens fatsoenlijk beluisteren en bij goedkeuring aanschaffen. Wachten tot 17 januari dan maar! Ondertussen speelt ik “Opale” nog een aantal miljoen keren.

Flp: 95/100

Alcest – Opale (Prophecy 2013)
1. Opale

Eïs – Weten helemaal wat ze willen

De Duitsers van Eïs (voordien Geïst) zijn zopas met een nieuw album op de proppen gekomen. “Wetterkreuz” was onverwacht zo goed dat meteen bandleider Alboin aan de tand gevoeld werd. Wie openstaat voor toegankelijke, toch uitstekend uitgevoerde Scandinavisch klinkende black metal, kan hier alvast aftrek vinden! (fLP)

 

Jullie muziek klinkt heel bekend in de oren, toch vind ik het enorm moeilijk om er namen op te plakken. Jij schrijft zelf voor een magazine, dus zeg eens zelf hoe jij vindt dat Eïs klinkt!
Als ik zelf een review zou moeten schrijven, zou ik de muzikale stijl van “Wetterkreuz” vergelijken met klassieke melodieuze Noorse black metal, denk hierbij aan bands zoals Emperor, Covenant, Troll en gedeeltelijk ook Immortal. Het is hoofdzakelijk snel, maar variërend in tempo en arrangementen. De muziek is tevens gebaseerd op effectrijke riffs, gekruid met verschillende lagen synthesizer en allerlei andere deuntjes. Zoals je zelf ook al schreef, het focust zich eerder op de atmosfeer dan technische hoogstandjes. Het uit zich ook in de rol van de teksten en emotionele zanglijnen, hier en daar ook gesteund door het gebruik van samples en effecten.

Ik veronderstel dat “Wetterkreuz” een soort conceptalbum is. Verklaar!
Wetterkreuz” is niet echt een concept album. Het gebruikt wel dezelfde metaforen, foto’s, woordenschat en sfeer in de vijf nummers. De thema’s handelen over bergen, rotsen, stenen, dieptes, sneeuw landschappen, ijs, stormen,… Net zoals op “Galeere” beschrijft iedere nummer een verschillend aspect hieromtrent, maar is toch op een of andere manier verbonden met de rest. Zodus zou ik het niet echt een concept album durven noemen.

Je wilt niet praten over de line-up wissels (iedereen, behalve Alboin en drummer Marlek verlieten de band voor het nieuwe album). Waarom deze geheimhouding?
Voor verschillende redenen praat ik daar niet over en publique. Het is iets wat niet belangrijk is voor als je niet in de band zit. In feite zou ik niet over een geheim willen spreken, het is echter echt iets persoonlijks. Laten we het erop houden dat er serieuze muzikale en persoonlijke verschillen opgebouwd waren de laatste jaren. Daardoor werd het gewoonweg onmogelijk om samen te werken in een band. Meer is het niet. Belangrijker is dat we nu een sterke, betrouwbare en gemotiveerde nieuwe line-up hebben.

Waarom nemen haast alle Lupus Lounge bands op in Studio E? Helrunar, Farsot, Ice, Secrets of the Moon,… Ze klinken haast allen hetzelfde.
Dat is makkelijk uit te leggen hoor. Studio E is nauw verbonden met Prophecy Productions/Lupus Lounge. De eigenaar is Ulf Theodor Schwadorf (Markus Stock), het brein achter Empyrium en The Vision Bleak. Hij was de eerste artiest die destijds op het label uitkwam. Op een of andere manier zijn ze op professioneel vlak ook gerelateerd met elkaar. Zo is het een beetje goedkoper om er op te nemen als je bij Lupus Lounge getekend hebt. Maar eerlijkheidshalve dien ik te zeggen dat de echte reden om samen te werken met Markus even simpel als waar is. Het is er verdomme plezant en hij is een absolute pro als het erop aankomt de sound te creëren die wij willen. Opnemen in Studio E is zoals op een creatieve vakantie vertrekken, kan niet beter!

Jullie label brengt altijd speciale uitgaven uit, maar vaak zijn die enorm teleurstellend. Wat maakt de extra CD bij “Wetterkreuz” zo interessant?
Eerlijk gezegd ben ik niet zo bekend met al deze speciale uitgaven die ons label uitbrengt. Maar bonus materiaal wat als extra toegevoegd wordt, lijkt altijd wel aantrekkelijk voor mij. In feite betaal je er niet meer voor, het is gewoon wat extra leuks om erbij te hebben. (ADDERGEBROED: nope, de speciale editie is 50% duurder.) Voor “Wetterkreuz” besloten we vijf compleet aparte en experimentele versies van de nummer van de plaat toe te voegen. Ik ben van menig dat deze versies een heel ander licht werpen op de originele composities. Ze werden uitgewerkt op een heel andere manier en voor iedere open minded luisteraar is het echt interessant om te beluisteren.

Eïs tourt nooit en speelt haast nooit buiten Duitsland. Waarom?
Dat is hoofdzakelijk omdat we allen moeten werken of studeren. Zo zijn we gebonden aan verlof en dergelijke. Op tour gaan, wel ja, uitgebreid touren is enkel mogelijk als je 10 of meer weken per jaar kunt besteden eraan. Voor ons is dat onmogelijk. En in verband met spelen in het buitenland: we zijn nooit een band geweest die actief op zoek ging naar shows. Ik heb altijd de indruk dat het wat goedkoop en haast hoerig is als je je zo opstelt. We verkiezen om jaarlijks een 6 tot 12 selectieve optredens te doen, enkele festivals of misschien een korte maar toffe tour met fijne bands. Dit liever dan non stop te spelen overal in Europa met een of andere pagan of metalcore band . Dat is niet onze meuk. Maar volgend jaar zal zeer actief worden voor ons. We hebben enkele festivals voor de deur staan en misschien een kleine tour in de lente.

Op een of andere manier heb ik de indruk dan de Duitse black metal elite niet echt tuk is op Eïs. Is daar een reden voor?
Op een of andere manier heb ik de indruk dat er geen elite is in Duitsland, alvast niet als het over black metal en de scene gaat. Maar, zoals dat altijd gaat, je kunt niet de lieveling zijn van iedereen. Dat is helemaal oké voor ons. Ik kan me wel voorstellen dat we wat jongens en meisjes verloren hebben nadat we een duidelijk zero tolerance statement gemaakt hebben over het NSBM probleem in Duitsland. Ook hebben we een duidelijke visie en mening (en houding) tegenover heel wat verschillende aspecten van de scene en muziek. Wellicht lijkt het enorm arrogant en dat is het waarschijnlijk ook, maar toch – We weten perfect wat we willen. Het is nog steeds black metal, al zullen er altijd voldoende mensen zijn die ons haten daarvoor. Maar vergeet niet, Black Metal ist kein Kindergarten!

Lantlôs – Agape

Als vliegen op een hoop stront, zo storten de meeste Duitsers zich op releases van Lupus Lounge alias Prophecy Productions. Daarbij valt niet te ontkennen dat desbetreffend label voor kwaliteit staat, maar de gemiddelde Europeaan weet dat wel te relativeren. Zo ook voor Lantlôs dat zijn derde langspeler uitbrengt. “Agape”, wat naastenliefde betekent in het kerkwezen, wijkt zoals verwacht erg af van het black metalgetinte debuut, maar borduurt voort op het vorig jaar verschenen “.Neon”. Doch ditmaal lijken de gitaren wat lager gestemd en krijgt het hele post-blackgebeuren een zwaarder tintje. Nummers als “Bliss” en mijn persoonlijke favoriet “Eribo – I collect the stars” krijgen zo een heuse Neurosis invalshoek en een vergelijking met de simpelere versie van Isis springt ook te binnen. Dit en een aannemelijke dosis jazzinvloeden (zoals in het schitterende “You feel like memories”) maken “Agape” niet de zoveelse shoegaze black metalband en worden de zaaddodende zeemzoete momenten tot een minimum beperkt. Die kunstjes mag zanger Neige vertonen met zijn meidenband Alcest – Bij Lantlôs mag hij naar hartelust zijn zieke screams tonen. Lupus Lounge maakt er een erezaak van hun producten zo exclusief mogelijk op de markt te brengen. Maar in plaats van een driedubbele (!) release van “Agape” te lossen, dit met o.a. instrumentale versies van de nummers, zou Lantlôs zelf wat meer nummers schrijven. Net als hun vorige langspelers duurt “Agape” maar een dik half uur, terwijl dergelijke muziek lang uitgesponnen kan worden over een klein uurtje zonder dat het verveelt. En Lantlôs smaakt sowieso al naar meer!

fLP: 81/100

Lantlôs – Agape (Lupus Lounge 2011)
1. Intrauterin
2. Bliss
3. Bloody lips and paper skin
4. You feel like memories
5. Eribo – I collect the stars