Wanneer (ex-)leden van ondermeer Dødheimsgard, Ved Buens Ende, Satyricon, Ulver en Nidingr besluiten hun krachten te bundelen, houden we onze oren gespitst, want dit zou wel eens een knap staaltje black metal kunnen opleveren. Al dan niet met een hoek af want zanger Vicotnik staat erom gekend al eens ferm buiten de lijntjes van het genre te durven kleuren. De in 2019 verschenen EP “Gjengangere I hjertets mørke” was een meer dan uitermate geslaagd eerste teken van leven dat ons reikhalzend deed uitkijken naar meer. Met “Mørkere” presenteren de vier veteranen hun eerste langspeler die via Lupus Lounge/Prophecy Productions wordt uitgebracht.

De basis van Dold Vorde Ens Navn’s muziek valt ontegensprekelijk als black metal te bestempelen, maar er is natuurlijk meer gaande. Daar waar er op de EP met invloeden uit hardcore en thrash werd geëxperimenteerd, vinden nu klassieke elementen zoals cello’s en (alt)violen hun weg in het bandgeluid wat nummers als “Det falt et lys i min mørke krok“, het door marcherende drums voortgestuwde maar nergens naar toe leidende “Er det måneskinn” en de doomy, met akoestisch gitaarspel doorspekte afsluiter “Syke hjerter” een heus dramatisch karakter geeft en vooral het einde van de plaat zwaarwichtig maakt, wat me persoonlijk net wat minder ligt.

Dat gitarist Haavard het nog bijlange na niet verleerd is om pakkende Noorse blackmetalriffs te schrijven, laat de veelzijdige muzikant horen in de heftige opener “Jeg vil ha det morkere“, het heerlijke melodieuze mid-tempo “Løgnenes abstinenser” en het wat moderner startende “Determinismens paradoks” dat vanaf 1:29 kortstondig tot een ouderwets blackmetalinferno ontvlamt, waarna gemoedelijkere sferen verkend worden om in de uitdovende finale onverwachts opnieuw kort te ontsteken in een helse furie. “Ensomhetens rytter” klinkt aanvankelijk als een moderne Katatonia, maar laat toch al snel zijn tanden zien en bevat heel wat dramatische zangkoren. Ook “Arvesynden” bevat heel wat riffs waar menig blackmetalgitarist jaloers op zal zijn en is een dynamisch zwartgeblakerd festijn waarin drummer Øyvind Myrvoll zich middels allerhande drumtempo’s kan uitleven.

En het geheel zou natuurlijk niet zó verdomd lekker klinken moesten Vicotnik en zijn fantastische stembanden niet van de partij zijn. Zijn gevarieerde screams spuwen de Noorse teksten met een hoge dosis sappig vitriool uit en natuurlijk gebruikt hij zijn stem regelmatig ook op een heldere manier. Deze cleane zang valt in nummers als “Løgnenes abstinenser“, het folky startende, bijna acht minuten durende “Det falt et lys i min mørke krok” en het dynamisch gecomponeerde “Arvesynden” best avantgardistisch en theatraal te noemen en zal waarschijnlijk niet door iedereen gesmaakt worden daar ie soms op het randje van het valse af is, maar wie Ved Buens Ende een warm hart toedraagt, zal zich hier eerder op verlekkeren dan er door afgeschrikt worden. Geef het even tijd, want de heldere zangpartijen zijn een absolute meerwaarde die Dold Vorde Ens Navn een eigen identiteit geven.

Mørkere” is een knappe plaat vol dynamische spanningsbogen, gevarieerde texturen, dramatische escalaties en een breed scala aan toonzettingen die old-school Noorse black laat samengaan met akoestische, klassieke en theatrale elementen. In de laatste twee songs speler de heren me kwijt, maar dat maken de eerste zes nummers meer dan goed. Hulde aan deze doorwinterde muzikanten voor hun een eigenwijze kijk op Noorse black metal.

JOKKE: 84/100

Dold Vorde Ens Navn – Mørkere (Lupus Lounge 2021)
1. Jeg vil ha det morkere
2. Løgnenes abstinenser
3. Det falt et lys i min mørke krok
4. Determinismens paradoks
5. Ensomhetens rytter
6. Arvesynden
7. Er det måneskinn
8. Syke hjerter