Of je recent nog nummers had gevonden waarop een koor van overgevende mensen te horen is? Tchornobog’s nieuwste creatie, “The vomiting choir” zet die al dan niet dubieuze wens maar wat graag om in realiteit – al is het misschien niet de realiteit zoals wij die kennen. Na een dikke minuut van voorgenoemde orchestrale verstandsverbijstering beukt Markov Soroka, bezieler en enige lid van Tchornobog, de poorten naar een parallel universum wagenwijd open met een oeverloze barrage van draconische dissonantie. Zeeën van verdwaasd disharmonische riffs komt uit een onvatbare duisternis opborrelen, lijken tegen je te praten; verhalen een immersieve en volstrekt profetische openbaring, opgebouwd in een wezenlijkheid die eindeloos ver van de onze lijkt. “The vomiting choir” klinkt zonder meer imposant en dreigend, maar heeft toch ook een soort empyreïsche positiviteit over zich heen hangen.

Het zou deze split LP trouwens oneer aandoen van hem als een samenraapsel van twee afzonderlijke composities te aanschouwen – bepaalde elementen uit het eerste nummer komen een hele tijd later weer opborrelen in Abyssal’s “Antechamber of the wakeless mind” en omgekeerd. De nummers werden zo geschreven dat ze elkaar versterken, opzettelijk kleine details toevoegen of ontnemen teneinde het resultaat zo onaards mogelijk te maken. De drums zijn op beide nummers bovendien ingespeeld door Ragnar Sverrisson, die de twee one-man bands voor de gelegenheid van zijn percussiekunsten voorziet. De blasts rollen, bonken en rammen als een bezetene doorheen de twee nummers, maar ook op tragere, haast funeraldoomachtige stukken laat Sverrisson veel gevoel en weerslag zien. Verder op de payroll staan twee bassisten, die behalve een summiere vermelding op de Bandcamp-page volledig anoniem blijven. Gezien de sound van Abyssal behoorlijk verschilt van wat we in het eerste halfuur voorgeschoteld krijgen, is het met momenten moeilijk te behappen dat dergelijk intrinsiek samenspel de antecedent is. Wie Abyssal net als ik vooral kent van hun ijzersterke langspeler “Antikatastaseis”, weet al enigszins wat te verwachten: opeengepakte maar losgeslagen dissonante en chaotische death metal die op een of andere manier toch in al zijn poriën ruimte laat voor progressieve hoogstandjes, opzwepende blastbeats en woeste vocalen – in dit geval ook bijgestaan door een haast klerikale zang die verder hypnotiseert en vertroebelt. Bij deze lofzang mogen we vooral de triomfalistische riffs niet vergeten: ze klauwen zich een weg door je hersenpan en laten daarbij weinig of niets in het kielzog over. Beide bands weten je in alle hoedanigheid van begin tot eind vast te houden, verbolgen en verbijsterd, de nieuwe realiteit die zich voor je ogen manifesteert nog niet helemaal machtig maar toch ook verloren in wat we wél denken te kennen, aan de ontastbare grond genageld, en bovenal, moederziel alleen in deze astrale pracht.

Het leeuwendeel van deze plaat bestaat al meer dan vier jaar, maar er is jammer genoeg meer dan alleen schrijven en opnemen nodig om een fysieke release te bekomen. Het mag een oprechte opluchting heten dat de heren tijd en middelen hebben gevonden om deze ambitieuze, megalomane wandeling doorheen de kosmos voor ons, schamele aardse wezens, beschikbaar te maken.

JULES: 90/100

Tchornobog/Abyssal – Split (Lupus Lounge/Prophecy Productions 2022)
1. Tchornobog – The vomiting choir
2. Abyssal – Antechamber of the wakeless mind