rebirth of nefast

Akrotheism – Law of seven deaths

Akrotheism is – voor ondergetekende althans – niet meteen de bekendste naam uit de boeiende Griekse black metal-scene. Met haar nieuwe tweede langspeler “Law of seven deaths” zal daar ongetwijfeld verandering in komen want de Grieken – waarvan een deel een gemeenschappelijk verleden in de band Astral Aeon deelt – trakteren ons op een klein uur aan verstikkende occulte black gericht op de ongecontroleerde bevrijding van onderbewuste energieën. De ietwat vreemde mix van Stephen Lockhart en zijn Emissary Studio (o.a. Sinmara, Rebirth Of Nefast en Svartidauði) is even wennen want deze klinkt vrij dof en zompig maar past uiteindelijk wel bij het beklemmende sfeertje dat opgewekt wordt. Zanger Aeon perst de meest uiteenlopende keelgeluiden uit zijn strot gaande van getormenteerde screams over mysterieus gefluister tot sacrale gezangen en proclamerende vocalen. Aeon wordt voor de koorzang bij momenten ook bijgestaan door Acherontas V. Priest die wel meer bijklust als gastzanger. Er vallen in de magnifieke opener “Typhonian serpents” raakvlakken te noteren met een Akhlys, Bestia Arcana of Nightbringer en ook later duiken diens snerpende invloeden nog op. Maar evengoed horen we Blut Aus Nord-dissonantie in deze onheilspellende black terug. Het aanvankelijk op doomtempo startende maar nadien openbarstende “Manifesting tartarus” weet zich vanaf de eerste luisterbeurt in ons geheugen te nestelen en bleef daar nog enkele dagen rondspoken. “Desmotropia” sleept zich tergend traag voort maar haar tentakels kronkelen zich gaandeweg rond je lichaam en houden je een kleine tien minuten lang in een wurggreep vast. “Virtue of Satyr” start met een spoken word afkomstig uit de film “Caligula” en neigt – net zoals het artwork – opnieuw naar de eerder aangehaalde bands van Naas Alcameth hoewel er ook ruimte is voor melodieuze leads en groots klinkende zangpartijen. “Oracle mass” doet dienst als instrumentaal intermezzo en bulkt van de occulte ritualistische klanken. Het twaalf minuten durende “Skeptomorphes (The origin of I)” is allesbehalve een hapklare brok black metal waar je je nog tientallen keren mee kan vermaken om je tanden in te zetten en volledig te doorgronden. Subliem nummer! Ook hekkensluiter “En” heeft heel wat te bieden, maar dan zonder het gekende black metal-instrumentarium in te zetten. Ur Nahath leeft zich hier uit middels rituele percussie, mythische oerwoudgeluiden, bevreemdende ambient en naargeestige tribal-zang. Het voelt aan alsof we in een koperen ketel op het pruttelend vuur bij één of andere koppensnellersstam aanbeland zijn en langzamerhand het bewustzijn verliezen terwijl we gaar gekookt worden. Kortom, “Law of seven death” laat de typische Helleense sound achterwege en mixt het beste van USBM en de dissonantie aanbiddende IJslandse scene in een abstracte, angstaanjagende en hypnotiserende plaat die onder je vel kruipt, alle positiviteit uit je lichaam zuigt en een dissociatieve staat opwekt. Zo horen we het graag!

JOKKE: 88/100

Akrotheism – Law of seven deaths (Osmose Productions 2019)
1. Typhonian serpents
2. Manifesting tartarus
3. Desmotropia
4. Virtue of Satyr
5. Oracle mass
6. Skeptomorphes (The origin of I)
7. En

Zhrine – Unortheta

Wie onze reviews van tijd tot tijd volgt, denkt misschien dat Addergebroed steekpenningen van de IJslandse ambassade ontvangt om dit magische land en hun al even magische metalscene te promoten en bewieroken. Het valt echter niet te ontkennen dat er heel wat interessante bands uit de IJslandse warmwaterbronnen naar boven borrelen. Deze keer is het de beurt aan death/black metal band Zhrine, voorheen actief als achtereenvolgens Gone Postal, Unortheta (weet je meteen waar de titel van de plaat vandaan komt), Shrine en tenslotte Zhrine. IJslandse bands staan bekend om het incestueus uitwisselen van bandleden.  Zo ook Zhrine, met in de line-up onder andere gitarist Nökkvi G. Gylfason (Svartidauði) en drummer Stefán A. Stefánsson (ex-Naðra). “Spewing gloom” speelt met zijn verstikkende zwarte atmosfeer overduidelijk leentjebuur bij Nökkvi’s andere band, maar Zhrine tapt grotendeels toch eerder uit een death metal vaatje (“The syringe dance”, “Empire”). De openingsklanken van “Utopian warfare” brengen je op een melancholisch post-rock dwaalspoor om na drieënhalve minuut je trommelvliezen te terroriseren met blastdrums en dissonante gitaarriffs. Nu staat de term “dissonantie” bijna steeds synoniem voor Deathspell Omega en ook bij Zhrine valt de invloed van deze Franse grootmeesters niet te ontkennen. De rustige post-rock invloeden passeren ook later op de plaat nog de revue, en hoewel meestal van korte duur dragen ze bij tot de algehele misantropische sfeerschepping die in de zeven nummers vervat zit. Zanger/gitarist Þorbjörn Steingrímsson perst zowel diepe doodrochels als venijnige screams uit zijn keelgat (waar in beide gevallen geen woord van te verstaan is), maar opvallend is dat hij zijn schuur enkel open trekt wanneer de song dit vraagt. Halverwege de plaat passeert het voor vijfennegentig procent instrumentale “World” waarvan de enige tekstregel “The world’s inborn nature has been lost” het thema van de plaat perfect verwoordt. Op productioneel vlak leunt het geluid naar Svartidauði’s “Flesh cathedral” (hoewel een tikkeltje transparanter) wat niet zo onlogisch blijkt daar producer Stephen Lockhart (Haud Mundus, Rebirth Of Nefast, Sinmara) bij het tot stand komen van beide platen achter de knoppen zat. Hoewel iets gemakkelijker te verteren dan Deathspell Omega en Svartidauði zullen liefhebbers van deze bands met Zhrine ook wel aan hun trekken komen.

JOKKE: 84/100

Zhrine – Unortheta (Season Of Mist 2016)
1. Utopian warfare
2. Spewing gloom
3. The syringe dance
4. World
5. Empire
6. The earth inhaled
7. Unortheta