saturnal records

Dim Aura – The triumphant age of death

Het is anno 2019 geen verrassing meer dat er bijna overal ter wereld wel een black metal band is, dus ga ik het niet meer hebben over hoe Dim Aura uit Israël komt en hoe dat nou niet voor de hand ligt. Dim Aura bestaat sinds 2010 en heeft twee EP’s en een full-length achter de rug. “The triumphant age of death” komt zo een slordige zes jaar na de vorige volle plaat “The negation of existence“. In die tijd is de stijl van de band van nogal protserige thrashy black metal naar een wat sfeervollere genrevariant met een modernere productie gegaan, maar met nog steeds duidelijke old school invloeden. De eerder middelmatige gitaarriffs worden ondersteund door een vrij zwakke drum en een stem die – net als de rest van het verhaal – een beetje lonkt naar de millenniumlichting van Shining-achtige bands. Eigenlijk is deze plaat wat ik zou noemen: “auto black metal”. Een album dat er met andere woorden prima ingaat als je op weg bent met vrienden en je niet te aandachtig hoeft te luisteren. Als reviewer moet je echter wel wat dieper op de muziek ingaan en dan vallen de zwakke punten natuurlijk al gauw op. Nu goed, ik word er dan niet extreem wild van, het is toch wel de moeite om eens te beluisteren en zelf te oordelen.

Xavier: 68/100

Dim Aura – The triumphant age of death (Saturnal Records 2019)
1. Clockwork negativism
2. Towards the plague
3. Black heretic hate
4. Blood boiling misanthropy
5. Death, total death
6. Antinomianism
7. The triumphant (Age of death)
8. The cruel
9. Mors vincit omnia

Katechon – Sanger fra auschwitz

Katechon leerde ik kennen toen in 2011 het debuut “Man, god, giant” uitkwam en door de niet-ingewijden nogal snel werd gepercipieerd als NSBM. De Spaanse boetelingen die het artwork sierden werd namelijk (onterecht, weliswaar) door menigeen wat verward met hun Amerikaanse witte-puntmuts-dragende tegenhangers. Album nummer drie is echter ook niet vrij van controverse, gezien de Noorse titel “Sanger fra auschwitz” letterlijk vertaald “liederen uit Auschwitz” betekent. Paniek alom anno 2019 bij het lezen van zo’n titel! Gelukkig weet de band ons het volgende te vertellen: “With the album “Sanger Fra Auschwitz”, KATECHON takes a deep dive into the darkest places of the collective human psyche. Here Auschwitz is not just the physical, but also the meta-physical manifestation of evil on earth.” Nu iedereen weer opgelucht adem kan halen zonder voor fascist uitgemaakt te worden omdat hij deze review leest, wordt de afspeelknop ingedrukt. Niet alleen het promopraatje dat het album begeleidt lijkt volwassener te zijn geworden tegenover vorig materiaal, ook het muzikale werk dat Katechon levert is een pak meer matuur. Hoewel de blackdeath invloeden nog steeds aanwezig zijn, neigt de sound deze keer toch meer richting pure Noorse black. Nu, blijkbaar is in Noorwegen eindelijk de Finse memo gepasseerd dat er in black metal ook basgitaar te horen mag zijn, want Katechon krijgt pluspunten voor het feit dat deze een zeer duidelijke plek opeist in de mix. Op “Sanger fra auschwitz” gaat het kwartet meticuleuzer te werk dan voorheen: de nodige blastbeatuitbarstingen zijn nog steeds aanwezig maar er is meer ruimte voor muzikaliteit, wat ervoor zorgt dat er afwisseling genoeg te vinden is (zoals in het quasi orthodoxe “Ankomst”). Ondanks de meerdere lagen gitaar klinkt het kleinood verbazingwekkend koud en sinister. Hoewel duidelijk veel werk in de opnames en productie is gestoken blijft “Sanger fra auschwitz” helaas niet plakken: de nummers zijn goed – maar niet memorabel. Voor een band die zo gebaseerd is op riffwerk doen de riffs me vaak wat dertien-in-een-dozijn aan, waardoor ik me een trip richting Auschwitz wel wat gedenkwaardiger had ingebeeld. Gelukkig weet vocalist Leif Wullum met zijn doorraspte stem wat meer dynamiek in het geheel te leggen, maar de plaat echt naar een hoger niveau tillen lukt hem helaas niet. Tof en kwalitatief tussendoortje, maar eentje waarvan ik vermoed dat ‘ie uiteindelijk ergens in een schuif zal belanden.

CAS: 72/100

Katechon – Sanger fra auschwitz (Saturnal Records 2019)
1. Frotspor
2. Eloi
4. Ankomst
5. Mørkets hjerte
6. Tre hoder
7. Davids Skjold
8. Unheimlich

Curse Upon A Prayer – The three woes

De anonieme Finnen van Curse Upon A Prayer lijden duidelijk aan een identiteitscrisis want de zwarte klanken die ze ons voorschotelen klinken overduidelijk Zweeds. Dat was op de vorige langspelers “From the lands of demise” uit 2014 en “Rotten tongues” uit 2015 al het geval en daar wordt met de nieuwe EP “The three woes” geen verandering in gebracht. De bandleden houden er sterke anti-islamitische ideeën op na, wat zich de afgelopen jaren manifesteerde door tijdens concerten verscheidene malen de koran te verscheuren (stoer!) Hun Allah-raping black metal dendert er een dik kwartier op los, maar we hebben deze Zweedse melo-black toch al menige keren meer geïnspireerd weten klinken, zoals onder andere op hun eigen vorige plaat. De sterke melodieën waar dit genre het moet hebben, komen enkel in “Woe! Woe! Woe” naar de oppervlakte en dat is spijtig want nu blijft er bitter weinig hangen. De solo in het korte en verschroeiende “Let thy kingdom come!” had het nummer extra cachet kunnen geven, maar faalt hier aanzienlijk in. Het tempo ligt met uitzondering van enkele korte trage partijen in “Thou shalt be cursed” voortdurend erg hoog, hoewel Curse Upon A Prayer in hun ouder werk ook mid-tempo wel overtuigend voor de dag wist te komen. Wanneer er gas terug genomen wordt, stijgt de sfeer en horen we meer eigenheid terug dan in de platgereden snelle melo-black paden die deze ketters bewandelen. Na het verschijnen van het “The devil’s cradle” boek waarin een overzicht van de Finse black metal geschiedenis wordt gegeven, zal deze band misschien een stukje mee kunnen profiteren van de (hernieuwde) en terechte interesse in deze scene. Ik raad deze band echter enkel aan aan iedereen die écht geen genoeg krijgt van snelle Zweedse melo-black.

JOKKE: 69/100

Curse Upon A Prayer – The three woes (Saturnal Records 2018)
1. Let thy kingdom come!
2. Thou shalt be cursed
3. Woe! Woe! Woe!

Djevelkult – Når avgrunnen åpnes

De naam Djevelkult klinkt Noors en des duivels…en valt dus perfect te rijmen met black metal. Dit door Dødsherre Xarim in 2009 opgerichte duivelseskader draagt blasfemie hoog in het vaandel en verblijde vriend en vijand in 2014 met haar debuut “I djevelens tegn“. Na deze plaat hield drummer Ond het voor bekeken en ging de band verder met sessiedrumster Trish Kolsvart (Elände, Gestalte, Urarv en nog een resem bands). In 2014 en 2015 dook Xarim samen met gitarist Beleth en bassist Skabb de Gravkors Studios in om de funderingen van de opvolger vast te leggen. De opnames werden echter stilgelegd ten voordele van concerten en een tour met IXXI. Midden 2016 keerde Ond terug naar het oude nest en kon het album in de loop van 2017 verder afgewerkt worden in de Kirkebrann Studios waar de drums en zang voor het nageslacht vastgelegd werden. “Når avgrunnen åpnes” (of “As the abyss opens” in het Engels) was zo eindelijk een feit. De immens getalenteerde José Gabriel Alegría (o.a. Inferno, Whoredom Rife) voorzag de plaat van uitmuntend artwork en Kark (Dødsengel) stond in voor de mastering van het zaakje. Zodra Djevelkult haar ijskoude riffwerk middels opener “Atomic holocaust” uit de boxen laat knallen, weten we al dat het goed zit en duikt de naam Tsjuder als referentie op. “Condemned into eternal void” is bij aanvang eerder mid-tempo van insteek waarbij de groezelige sound van de gitaarmelodie een depressief sfeertje over de song drapeert. Nadien gaat het tempo de hoogte in en klieven de ijzige, maar iets te monotone screams de riffs met gemak in twee want echt memorabel klinken deze niet. De op-en-top Noors klinkende meloblack van de titeltrack zet het boeltje terug in lichterlaaie en in het daaropvolgende “En ny tid” levert gitarist Kleven (Liktjern, ex-Gravkors) een bijdrage en geeft hij het nummer middels zijn gitaarleads een Windir-vibe mee. “Døpt i helvetesild” neigt opnieuw heel hard naar Tsjuder terwijl “An evil unheard of” eerder thrashy van aard is met hakkend drumwerk van Invisius (Blodhemn), die de song tevens van een tekst voorzag en het boeltje ook inscreamde (en dat eigenlijk beter doet dan Xarim). Bij een titel als “Apocalypse (Hellspawn)” hoort geen liefelijk deuntje, maar desondanks haar felle aard is deze song ook eerder middelmatig, hoewel de solo van Ånneland aan het einde wel nog positief opvalt. Met “Vredeskvad“, waarvoor Draug van Kirkebrann de zang en tekst op zich nam, komt er echter een sterk einde aan een plaat die liefhebbers van pure Noorse black wel zal kunnen bekoren maar net wat tekortschiet om over de hele lijn te bekoren. En hierbij is het ook spijtig dat de twee gastzangers een betere prestatie neerzetten dan de bezieler van de band.

JOKKE: 77/100

Djevelkult – Når avgrunnen åpnes (Saturnal Records 2018)
1. Atomic holocaust
2. Condemned into eternal void
3. Når avgrunnen åpnes
4. En ny tid
5. Døpt i helvetesild
6. An evil unheard of
7. Apocalypse (Hellspawn)
8. Vredeskvad